Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Βιβλία’ Category

Επιστρέφω με μία ακόμα ανάρτηση βιβλιοκριτικής μίας βιογραφίας από αυτές που διάβασα πρόσφατα. Η συγκεκριμένη είναι αυτοβιογραφία του Καναδού αστροναύτη Chris Hadfield και ο τίτλος της είναι An Astronaut’s guide to life on earth. Δεν θυμάμαι από που ανακάλυψα το βιβλίο αλλά τελικά το έλαβα σαν δώρο από αγαπητό μου φίλο μέσω του Amazon σε ηλεκτρονική μορφή (Kindle e-book). Μπορείτε βέβαια να το βρείτε και σε έντυπη μορφή αλλά και σε ηχογραφημένο CD ή αρχείο για download. Είναι γραμμένο στα αγγλικά προφανώς και δεν γνωρίζω αν υπάρχει μεταφρασμένη έκδοση στα ελληνικά αν και το κείμενο δεν έχει δύσκολες ορολογίες κατά τη γνώμη μου. Η έντυπη έκδοση έχει 304 σελίδες.

 AnAstronautsGuideToLifeOnEarth

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το πρώτο (PRE-LAUNCH=πριν την εκτόξευση) είναι ουσιαστικά τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο να γίνει αστροναύτης αρχίζοντας φυσικά από την παιδική του ηλικία και το όνειρο που έκανε όταν είδε την πρώτη προσελήνωση στις 20 Ιουλίου του 1969. Σε αυτό το μέρος του βιβλίου θα μάθετε για τα παιδικά του χρόνια, τις σπουδές του και την μετέπειτα καριέρα του στην πολεμική αεροπορία του Καναδά, πριν ακόμα δημιουργηθεί καναδική διαστημική υπηρεσία (CSA αντίστοιχη της NASA). Όπως είναι προφανές ο Hadfield διέπρεψε φτάνοντας να γίνει δοκιμαστής πιλότος του Αμερικανικού Ναυτικού. Το 1991 όμως η CSA μέσω αγγελίας σε εφημερίδες αναζήτησε υποψήφιους αστροναύτες. Φυσικά απάντησε δίνοντας ένα βιογραφικό σημείωμα (σε μορφή τόμου…) μαζί με άλλους 5.329 υποψηφίους! Τα υπόλοιπα και άκρως ενδιαφέροντα περιγράφονται στις σελίδες του πρώτου μέρους.

Το δεύτερο μέρος (LIFT-OFF=εκτόξευση) περιγράφει την πορεία του για τα τρία συνολικά διαστημικά ταξίδια μαζί με όλες τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με αυτά. Και πιστέψτε με είναι πάρα πολλές και ουσιαστικά επηρεάζουν την ζωή του χρόνια πριν μπει μέσα στην κάψουλα που βρίσκεται στο πάνω μέρος ενός πυραύλου που θα τον μεταφέρει στο διάστημα. Η εκπαίδευση είναι εντατική αλλά ουσιαστική με γνώμονα πάντα την ασφάλεια αλλά και την επίτευξη της αποστολής. Και παρόλο που ο περισσότερος κόσμος θεωρεί «άχρηστη» την παρουσία των αστροναυτών στο διάστημα (και στον διεθνή διαστημικό σταθμό ISS) μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γίνεται σαφές ότι η παραμονή των ανθρώπων αυτών σε τροχιά προσφέρει πάρα πολλά στην ανθρωπότητα.

Το τρίτο μέρος (COMING DOWN TO EARTH=επιστρέφοντας στη γή) είναι ένα είδος επιλόγου και ανακεφαλαίωσης για το τι συμβαίνει όταν ο ίδιος ολοκληρωσε την «εξωγήινη» καριέρα του. Και μη νομίζετε πως οι 3 διαστημικές πτήσεις είναι συνηθισμένες για τους αστροναύτες. Ο Hadfield είναι βετεράνος του διαστήματος καθώς υπάρχουν και πολλοί αστροναύτες που δεν πετούν ποτέ! Παρόλα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές βοηθώντας από τη γη σε βαθμό αντίστοιχο όσων βρίσκονται στο διάστημα.

Αν και το βιβλίο στο σύνολό του είναι πολύ ενδιαφέρον μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση δύο κεφάλαια. Το πρώτο «What’s the next thing that could kill me?» (ποιό είναι το επόμενο πράγμα που θα μπορούσε να με σκοτώσει;) αναφέρεται στην αλλαγή του τρόπου σκέψης του ως αστροναύτη (και νωρίτερα ως δοκιμαστή πιλότου) ώστε να είναι πάντα σε εγρήγορση για περιστατικά που μπορεί να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή του. Το δεύτερο «Aim to be a zero» (στόχευε στο να είσαι μηδέν) περιγράφει πόσο σημαντικό είναι για έναν άνθρωπο με τόσες πολλές ευθύνες αλλά και γνώσεις που είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για την αποστολή του, να κρατάει ένα ουδέτερο προφίλ. Όταν είναι ακόμα νέος και «άπειρος» μεταξύ των υπόλοιπων να μην το παίζει «ξερόλας». Όταν είναι μεγαλύτερος και σε ηγετικές θέσεις να δίνει βάρος στην πρόοδο της ομάδας και όχι στην προσωπική του επιτυχία ως «αρχηγός». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ένα σημείο του βιβλίου «…because anyone who views him-or herself as more important than the «little people» is not cut out for this job» (δηλαδή όποιος βλέπει τον εαυτό του ως πιο σημαντικό από τα υπόλοιπα «ανθρωπάκια» δεν είναι κατάλληλος για αυτή τη δουλειά). Στις διαστημικές πτήσεις κάθε μέλος της ομάδας είναι εξίσου σημαντικό και ο αρχηγός βρίσκεται εκεί ως εμπειρότερος συντονιστής με στόχο να πετύχει η αποστολή. Μήπως όμως και στη γη μπορούμε να το εφαρμόσουμε αυτό;

Αν και το βιβλίο έχει χωριστεί στα μέρη που προαναφέρθηκαν συχνά ο Hadfield κάνει flashbacks στην παιδική του ή νεότερη ηλικία για να αναφερθεί σε γεγονότα που την επηρέασαν αργότερα. Φυσικά δεν λείπουν και προσωπικά περιστατικά που με έκαναν να γουρλώσω τα μάτια αρκετές φορές. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση ενός περιστατικού όπου πετώντας μαζί με έναν φίλο του με ένα μικρό αεροπλάνο διαπίστωσαν πως ανάμεσα στα πόδια τους κυκλοφορούσε ένα φίδι…

Δεν σας κρύβω ότι είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες βιογραφίες που έχω διαβάσει ποτέ. Όχι μόνο γιατί εξιστορεί τη ζωή ενός αστροναύτη που είναι τουλάχιστον συναρπαστική αλλά γιατί μέσα στις σελίδες της βρίσκει κανείς ενδιαφέρουσες συμβουλές που φυσικά εφαρμόζονται και σε πιο «κοινούς» βίους. Πέραν αυτού μαθαίνει κανείς λεπτομέρειες για τη ζωή και την εκπαίδευση των αστροναυτών που ούτε φαντάζεται πως υφίστανται. Προτείνεται φυσικά ανεπιφύλακτα προς ανάγνωση!

Advertisements

Read Full Post »

Το τελευταίο διάστημα διάβασα αρκετές βιογραφίες. Η πρώτη για την οποία θα κάνω αναφορά και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν αυτή του Ευάγγελου Παπαστράτου, γνωστού καπνοβιομήχανου που ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία τσιγάρων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Το βιβλίο λέγεται «Η δουλειά και ο κόπος της – από τη ζωή μου» και την έκδοση έχουν αναλάβει οι εκδόσεις Gema. Είναι αρκετά μεγάλο φυσικά, σχεδόν 300 σελίδες αλλά εγώ το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το διάβασα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στο εξώφυλλο υπάρχει μία φωτογραφία του συγγραφέα από την παιδική του ηλικία.

Ευάγγελος Παπαστράτος

Φωτογραφία με άδεια των εκδόσεων Gema

Ο Παπαστράτος γεννήθηκε το 1884 στο Αγρίνιο και έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία. Το βιβλίο πραγματεύεται ουσιαστικά όλη του τη ζωή αλλα κυρίως τις εμπειρίες του από τότε που άρχισε να εργάζεται στην αρχή ως παραπαίδι σε ένα μαγαζί του Αγρινίου (σε ηλικία 12 ετών) και στη συνέχεια ως κανονικός υπάλληλος. Η εκπαίδευσή του ήταν η βασική, πράγμα συνηθισμένο για τα χρόνια εκείνα, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε σύντομα να αποκτήσει εμπορικό δαιμόνιο και σε ηλικία 22 ετών να ιδρύσει δική του εταιρεία μαζί με έναν συνεργάτη και να αρχίσει εμπόριο καπνών. Αν και αυτή η πρώτη εταιρεία δεν είχε μεγάλη ζωή λόγω του θανάτου του συνεργάτη του, συνέχισε μαζί με τον αδελφό του ιδρύωντας μία νέα, την «Αφοί Παπαστράτου». Στις σελίδες του βιβλίου θα βρείτε όλη την επαγγελματική του πορεία με αναφορές στις προσπάθειες που έκανε να προωθήσει τα ελληνικά καπνά στο εξωτερικό, να βελτιώσει την ποιότητά τους, που είχε σχέση τόσο με την παραγωγή τους όπως και με την επεξεργασία τους, αλλά και να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας για όσους δούλευαν στην επιχείρησή του. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου βρέθηκε απέναντι σε προκλήσεις με προβλήματα που είχαν να κάνουν με συνεργάτες, με τη γραφειοκρατία αλλά και λόγω των πολέμων. Για παράδειγμα κατα τη διάρκεια της κατοχής ο Γερμανοί ουσιαστικά κατάσχεσαν όλον τον καπνό που είχε στις αποθήκες της η εταιρεία, χωρίς φυσικά αποζημίωση… Αργότερα όταν προσπάθησε να αυτοματοποιήσει την επικόληση της φορολογικής ταινίας πάνω στα κουτιά των τσιγάρων με ειδικές μηχανές, βρέθηκε μπροστά στις απαγορεύσεις του κράτους που ουσιαστικά προστάτευαν τους αντίπαλούς του επειδή δεν είχαν τις ίδιες μηχανές!

Θα σταθώ επίσης και σε δύο τρία σημεία που μου έκαναν εντύπωση (και θυμάμαι ακόμα). Το πρώτο, η προσωπική του παραδοχή πως αυτοβούλως θυσίασε τα παιδικά του και ανέμελα χρόνια για να εργαστεί από νωρίς, αν και ουσιαστικά αναγκάστηκε για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Το δεύτερο, η απίστευτη (για την εποχή μας) διαπίστωση ότι το ξύλο στα παιδιά (με μέτρο όπως αναφέρει) δεν είναι κακό. Και μιλάμε πάντα για έναν άνθρωπο που το έζησε αυτό ως αποδέκτης όχι επι θεωρητικής βάσης. Ο ίδιος δηλαδή παραδέχεται στο κείμενό του πως κάποιε φορές το ξύλο σαν παιδί τον συνέτισε. Αυτό φυσικά δεν είναι προτροπή από μέρους μου αν είστε γονείς αλλά απλή παρατήρηση με ένα θαυμαστικό και ίσως μια αφορμή για σκέψη. Το τρίτο και τελευταίο η αναφορά του σχετικά με τα θέματα υγείας που προέκυπταν από το κάπνισμα που είχαν ανακύψει πια τη δεκαετία του ’70 αν δεν κάνω λάθος. Παρόλο που κανείς δεν θα μπορούσε να του προσάψει ευθύνη να τα γνωρίζει όταν άρχισε το εμπόριο, εκείνος αναγνωρίζει το πρόβλημα που είχε προκύψει.

Το ουσιαστικό συμπέρασμα πάντως από το βιβλίο είναι για μένα ένα: Η επιτυχία στον εργασιακό τομέα (ηθική και υλική) και η καταξίωση απαιτεί πολύ μόχθο. Ο Παπαστράτος άρχισε από το μηδέν με ένα δάνειο 6.000 δραχμών (τότε) που ξεπλήρωσε στο ακέραιο. Και παρόλο που δεν είχε σπουδάσει, το εμπορικό δαιμόνιο το ανέπτυξε μεσα από την ίδια του την τριβή με το αντικείμενο που αγαπούσε και εξασκούσε. Ακόμα όμως κι αν είχε κληρονομήσει χρήματα ή μια «έτοιμη δουλειά» δεν θα μπορούσε να την κρατήσει χωρίς καθημερινή επίπονη εργασία. Τίποτα δεν γίνεται αυτόματα. Κι όλα αυτά πάντα με ένα αίσθημα ευθύνης, πατριωτισμού αλλά και τιμιότητας, ιδανικά που είχε από τα πρώτα του εργασιακά βήματα. Μαζί με τα αδέλφια του, που σιγά σιγά συσπείρωσε και έγιναν όλοι συνεργάτες στην εταιρεία του, κατάφερε να δημιουργήσει μία από τις πιο πετυχημένες βιομηχανίες στην Ελλάδα με σημαντικές εξαγωγές. Είναι λοιπόν ένα τρανό παράδειγμα πως η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα γόνος της κομπίνας και της αρπαχτής αλλά και ούτε απαιτεί να είναι κάποιος πλούσιος εξ αρχής. Ακόμα περισσότερο δε ότι ο στόχος δεν είναι μόνο το χρήμα. Ο ίδιος στον επίλογο του βιβλίου σημειώνει «Τα παιδιά που ξεκινούν για τη ζωή, πρέπει να πιστεύουν σε κάτι, να έχουν κάποιο ιδανικό, πέρα από τον πόθο της οικονομικής επιτυχίας.»

Για περισσότερα διαβάστε το βιβλίο που σίγουρα σας προτείνω! Θα επανέλθω με περισσότερες ενδιαφέρουσες βιογραφίες.

Read Full Post »

Μέσα από αυτές τις σελίδες έχω κάνει μερικές σύντομες παρουσιάσεις τόσο έντυπων όσο και ηλεκτρονικών βιβλιών. Με αφορμή μάλιστα και ένα άρθρο σχετικά με τις πωλήσεις του Amazon  σκεφτόμουν όλα τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα των έντυπων και ηλεκτρονικών βιβλίων. Η αλήθεια είναι ότι παρ’ όλη την αύξηση των πωλήσεων των ebooks σίγουρα δεν είμαστε ακόμα σε μία περίοδο που τα έντυπα είναι είδος «υπό εξαφάνιση», πουθενά στον κόσμο πιστεύω. Σίγουρα η κρίση έχει επηρεάσει τις πωλήσεις βιβλιών περισσότερο από ό,τι οι ηλεκτρονικές εκδόσεις, αλλά δεν παύουν να κυκλοφορούν πάρα πολλοί νέοι τίτλοι. Το βασικότερο πλεονέκτημα του έντυπου βιβλίου πιστεύω πως είναι η οικεία μορφή που έχουμε όλοι στο μυαλό μας για αυτό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι κάτι που πιάνουμε στα χέρια και το νιώθουμε «δικό» μας, το ξεφυλλίζουμε και το διαβάζουμε.

Φωτογραφία Lars Aronsson via Wikimedia Commons

Φωτογραφία Lars Aronsson via Wikimedia Commons

Πολλοί βιβλιοφάγοι αρέσκονται και στη μυρωδιά του χαρτιού ή δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στη βιβλιοδεσία και το εξώφυλλο, που σε πιο «προσεγμένες» εκδόσεις δίνει και έναν τόνο πολυτέλειας.  Γίνονται βέβαια προσπάθειες απομίμησης αυτής της εμφάνισης στα ebooks (για μυρωδιά ούτε λόγος) αλλά μάλλον για να νιώσει οικεία ο ηλεκτρονικός αναγνώστης παρά για ουσιαστικό λόγο.  Αυτό όσο και να θέλει κανείς σε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο απουσιάζει. Από την άλλη η άϋλη μορφή του ebook έχει το πλεονέκτημα ότι είναι και ουσιαστικά άφθαρτη όσες φορές και να το διαβάσουμε. Αντίθετα το έντυπο βιβλίο αν περάσει από πολλά χέρια ναι μεν «πιάνει τόπο» αλλά μπορεί να καταλήξει και στα σκουπίδια αν δεν είναι προσεκτικοί οι αναγνώστες. Θα πει κανείς βέβαια αν φτάσει να ξεφτίσει ένα βιβλίο από το διάβασμα χαλάλι… Και φυσικά, όπως και να το κάνουμε, άλλη χάρη έχει μια όμορφη βιβλιοθήκη στο σπίτι μας που μπορεί ο καθένας να ρίξει μια ματιά κι άλλο να πρέπει να του δώσουμε ένα iPad για να δει τη συλλογή μας. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν προκύπτει από αυτό. Τα έντυπα βιβλία δανείζονται (προσοχή να επιστραφούν όμως…). Στα ηλεκτρονικά γνωρίζω ότι το Amazon και η Barnes & Noble  έχουν ενσωματώσει μία δυνατότητα δανεισμού στην πλατφόρμα τους αλλά αυτό μόνο για όσα βιβλία έχουν επιτρέψει οι εκδότες τους (που σίγουρα δεν τους αρέσει πολύ η ιδέα…). Στο iBookstore της Apple για την ώρα δεν υφίσταται δανεισμός (μείον ένα Apple…) ούτε και με άδεια.  Και φυσικά αφού δανείζονται πωλούνται κι όλας, ενώ μεταχειρισμένα ηλεκτρονικά δεν θα βρείτε πουθενά σε μειωμένη τιμή. Εδώ όμως τα ebooks έχουν ένα δικό τους προτέρημα καθώς συνήθως είναι φτηνότερα από τα έντυπα. Προσωπικά βέβαια πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει όχι μόνο με το κόστος παραγωγή, διανομής και δικαιωμάτων αλλά και γιατί ακόμα δεν είναι καθολική η διάδοση και η αποδοχή τους. Σε λίγα χρόνια ίσως οι όροι αντιστραφούν και όταν όλοι αναζητούν βιβλία κυρίως σε ηλεκτρονική μορφή θα βρίσκονται στο δίλημμα «Αφού το θες τώρα και εύκολο δώσε κάτι παραπάνω αλλιώς… στο βιβλιοπωλείο». Ας μην παραβλέπουμε βέβαια και το γεγονός ότι οι εκδότες ίσως δεν θα μας χαρίζουν για πάντα το μειωμένο κόστος έκδοσης ενός ebook από την τιμή στο ηλεκτρονικό ράφι. Για την ώρα λοιπόν το ebook κερδίζει στην τιμή και την ευκολία αγοράς (όπου πάντα θα έχει το πλεονέκτημα). Μπαίνεις σε ένα από τα πολλά ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία και με μερικά κλικ ή ταπ το βιβλίο κατεβαίνει στον υπολογιστή σου ή την ταμπλέτα σου. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε κι άλλο ένα προσόν, για τους συγγραφείς αυτή τη φορά, που είναι και υπέρ των αναγνωστών φυσικά. Μπορούν με πολύ μικρότερο κόστος να κάνουν μία ιδιωτική έκδοση και να πουλήσουν απευθείας στους αναγνώστες. Ακόμα και με έναν μεσάζοντα τύπου Amazon ή iBookstore το ποσοστό από την πώληση ενός βιβλίου είναι πολύ μεγαλύτερο (και πάντα ίδιο) για έναν συγγραφέα. Πέραν αυτού αν προσπαθεί να γίνει γνωστός μπορεί να δώσει ακόμα και δωρεάν ένα βιβλίο με πολύ μικρότερο κόστος και ρίσκο από το να εκδόσει ένα έντυπο βιβλίο. Άσε που καθορίζει την τιμή όποτε και όπως θέλει εκείνος. Θες να το κυκλοφορήσεις φτηνό και μετά να ανεβάσεις την τιμή; Έγινε. Θες να βγάλεις προσφορά για τις γιορτές; Με μερικά κλικ έτοιμο. Οι ευκολίες τους ebook βέβαια δεν σταματούν εδώ. Μπορεί να μην έχουμε όμορφα στοιβαγμένα τα βιβλία μας στη βιβλιοθήκη μας αλλά τα βρίσκουμε όλα μέσα στον ηλεκτρονικό αναγνώστη μας αρκεί να τον έχουμε μαζί μας.

Φωτογραφία Evan-Amos (Own work) [Public domain], via Wikimedia Commons

Φωτογραφία Evan-Amos (Own work) [Public domain], via Wikimedia Commons

Ένα Kindle π.χ. χωράει τόσα βιβλία που θα θέλαμε φορτηγό για να τα κουβαλήσουμε. Να προσθέσω τους σελιδοδείκτες που δεν χάνονται, τις σημειώσεις πάνω στο κείμενο ,που μπορούμε να προσθαφαιρέσουμε κατά το δοκούν, και την εύκολη μετάφραση λέξεων σε ξενόγλωσσα βιβλία και ίσως ένας φανατικός αναγνώστης να αρχίσει να σκέπτεται την αγορά ενός ebook reader ή tablet. Που όμως πέραν του κόστους αγοράς θα πρέπει να το έχει και φορτισμένο για να μπορεί να διαβάζει! Οι συσκευές τύπου epaper βέβαια έχουν πολύ μεγάλη διάρκεια μπαταρίας με μία φόρτιση αλλά προσωπικά  βρίσκω ενοχλητικό το αναβόσβημα της οθόνης τους σε κάθε αλλαγή σελίδας (περί ορέξεως βέβαια…). Τα tablets από την άλλη είναι σχετικά ακριβότερα. Και εδώ προκύπτει κι ένα άλλο ζήτημα. Καλό το ηλεκτρονικό με όλη τη βιβλιοθήκη μέσα, αλλά στην παραλία π.χ. έχουμε ένα θεματάκι να το πάρουμε. Όχι τόσο γιατί δεν είναι πρακτικό αλλά για τους ελαφροχέρηδες… Ενώ το κλασσικό βιβλιαράκι και στην άμμο να το παρατήσεις ποιός θα το βουτήξει; Άμα είναι να κάνω μπάνιο και να κοιτάω μην μου βουτήξουν το iPad χαιρετίσματα. Αστό σπίτι καλύτερα. Αρκεί βέβαια και το βιβλιαράκι να μην είναι και κανένας τόμος 2 κιλά γιατί θα το αφήσω κι αυτό! Και μιας και είμαστε στην παραλία ας σκεφτούμε και λίγο το περιβάλλον. Τα έντυπα βιβλία καταναλώνουν πολύ χαρτί (που αν είναι και πατάτα το βιβλίο, πάει χαμένο). Τουλάχιστον όμως ανακυκλώνονται εν μέρει ή γίνονται προσάναμα. Οι ηλεκτρονικές συσκευές ξέρετε τι αποτύπωμα άνθρακα έχουν για να παραχθούν; Αφήστε που όταν «γεράσουν» είναι πολύ δύσκολη η ανακύκλωσή τους (αν δεήσει ο χρήστης να τις ανακυκλώσει και δεν τις πετάξει στα σκουπίδια).

Όπως καταλαβαίνετε η μάχη είναι αμφίρροπη και η απόφαση για να διαλέξει κανείς είναι δύσκολη.

Εσείς ποια κατηγορία προτιμάτε; Έχετε κατά νου κανένα άλλο μειοπλέκτημα (μειονέκτημα και πλεονέκτημα μαζί);

Read Full Post »

Μη σας παρασύρει ο τίτλος. Το βιβλίο για το οποίο θα γράψω σήμερα δεν έχει σχέση με μαγειρική αλλά θυμίζει λίγο το «Ελέχθησαν» στο οποίο είχα κάνει αναφορά παλιότερα, γιατί είναι μία συλλογή από σκέψεις του συγγραφέα. Και όπως λέει και ο υπότιτλος είναι χίλιες απαντήσεις στην ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;». Η φράση-τίτλος του βιβλίου είναι μία από τις πάρα πολλές (περίπου χίλιες σύμφωνα με το οπισθόφυλλο) σκέψεις που θα βρείτε μέσα. Ο συγγραφέας είναι ο Γάλλος Hervé Le Tellier και το πρωτότυπο έχει μεταφραστεί από τον Αχιλλέα Κυριακίδη στα ελληνικά. Η έκδοση έχει γίνει από τις εκδόσεις Opera και η μακέτα του εξωφύλλου είναι του Κώστα Πολίτη. Είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος, οπότε μπορείτε να το πάρετε μαζί σας στο δρόμο ή σε ένα σύντομο ταξίδι και να ξεφυλλίσετε τις σελίδες του χωρίς να πρέπει να το διαβάσετε με σειρά. Κάτι όμως που έκανα εγώ και συγκράτησα όπως πάντα μερικά στιχάκια που μου έκαναν εντύπωση, άλλα γιατί είναι μεγάλες αλήθειες, άλλα γιατί είναι πραγματικά αστεία, κι άλλα γιατί μου φαίνεται ότι τα έχουμε σκεφτεί όλοι μας μερικές φορές. Ο συγγραφέας ούτε λίγο ούτε πολύ βγάζει τα εσώψυχά του, εκφράζοντας πολλές φορές θυμό, απορίες, ή αυτοσαρκασμό. Μερικές σκέψεις μάλιστα ίσως θεωρηθούν και προσβλητικές καθώς δεν ντρέπεται να γράψει χωρίς αναστολές και μερικές βρισιές. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που θα ευχαριστηθείτε και μπορείτε ακόμα και να «απαγγείλετε» σε μία παρέα ως αφορμή για συζήτηση ή δημιουργία ευχάριστου κλίματος.

 

Να λοιπόν μερικά στιχάκια που μου άρεσαν. Όλα αρχίζουν φυσικά με τη λέξη σκέφτομαι ως απάντηση στην ερώτηση «τι σκέφτεσαι;». Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να κάνω κάποια σχόλια στις σκέψεις του με κόκκινα γράμματα.

• Σκέφτομαι πως οι στιγμές όπου είναι μεγάλη αγένεια να κοιτάξεις το ρολόι σου, είναι αυτές που έχεις και τη μεγαλύτερη επιθυμία να το κοιτάξεις.

• Σκέφτομαι πως όλα τα μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μία φορά).

• Σκέφτομαι πως δεν θα έπρεπε να μάθω ότι οι μάγειροι φτύνουν στο τηγάνι για να δουν αν έχει ζεσταθεί. Άραγε είναι χαρακτηριστικό των Γάλλων μαγείρων μόνο;

• Σκέφτομαι πως θα ‘θελα να ‘χω έναν αυτόματο τηλεφωνητή που να προσαρμόζει το μήνυμά του στο πρόσωπο που καλεί. Τεχνικά είναι εν μέρει εφικτό.

• Σκέφτομαι πως ο Ήλιος δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στη Γη.

• Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι που καθαρίζουν τις γαρίδες τους και τις βάζουν σε μιαν άκρη του πιάτου τους για να τις φάνε με την ησυχία τους όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν φάει τις δικές τους, τους αξίζει να τους τις κλέψουν.

• Σκέφτομαι πως, στις περιπετειώδεις ταινίες εποχής, όταν μία σκηνή εκτυλίσσεται στο δάσος, δεν έχει σημασία σε ποιο δέντρο θα σκαρφαλώσει ο καλός: ο κακός θα περάσει από κάτω.

• Σκέφτομαι πως για πέντε εκατομμύρια φράγκα, δεν γίνομαι ανέντιμος· για δέκα, το συζητάμε. Καμία συζήτηση.

• Σκέφτομαι πως, για ορισμένους οικολόγους, κατά βάθος, ένας τέλειος κόσμος θα ‘ταν ένας κόσμος χωρίς ανθρώπους.

• Σκέφτομαι πως ακόμα θεωρώ φίλους κάποιους φίλους που έχουν πεθάνει.

• Σκέφτομαι πως είναι δύσκολο να συγκρατήσεις τα γέλια σου όταν κάποιος υπεύθυνος του σουπερ μάρκετ σου συστηθεί ως προϊστάμενος των λαχανικών ή των κατεψυγμένων.

• Σκέφτομαι πως δεν έχω δει ποτέ σκυλί να δουλεύει σαν το σκυλί.

• Σκέφτομαι πως, όταν ταΐζουμε ένα μωρό με το μπιμπερό, τότε συνειδητοποιούμε πόσο συχνά μας πιάνει να ξύσουμε την μύτη μας. Πόσο αλήθεια; Πόσο;

• Σκέφτομαι πως, αν, ανοίγοντας το λεξικό στην τύχη, πέφταμε πάνω στη λέξη «τύχη», αυτό θα ‘ταν θαύμα, ενώ, αν πέφταμε στη λέξη «θαύμα», θα ‘ταν τύχη.

• Σκέφτομαι πως, τη μέρα που είχα εκείνο το δυστύχημα, έλεγα μέσα μου την ώρα που έφερνα τρείς τούμπες με το αυτοκίνητο: «Τίποτα, λοιπόν, δεν είναι ο θάνατος…»

• Σκέφτομαι πως μια μέρα έσπασα ένα πήλινο αγαλματάκι την ώρα που πήγαινα να του αλλάξω θέση για να μην πέσει και σπάσει.

• Σκέφτομαι πως, κάθε φορά που με τρόμαξαν για να μου περάσει ο λόξιγκας, δεν έπιασε ποτέ.

• Σκέφτομαι πως πολύ θα το ‘θελα, σε μία δεξίωση, να πάω σε μία κοπέλα και να της πω, χωρίς να λέω ψέματα, γιατί αυτό θα ήταν το αληθινό μου όνομα: My name is Bond… James Bond

• Σκέφτομαι πως μου είναι αδύνατον να κρατηθώ και να μη χασμουρηθώ όταν κάποιος απέναντί μου χασμουριέται.

• Σκέφτομαι πόσο γλυκό είναι να βγάζεις τα γυαλιά από ένα κορίτσι που φοράει γυαλιά.

• Σκέφτομαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ανοίγει το στόμα του την ώρα που ταΐζει ένα μωρό με το κουταλάκι.

• Σκέφτομαι πως οι αμνησιακοί δεν έχουν ζήσει τίποτα αξέχαστο.

• Σκέφτομαι πως, ακριβώς τη στιγμή που σπάω ένα αντικείμενο, ξέρω ακριβώς ποια κίνηση έπρεπε να κάνω για να μην σπάσει.

• Σκέφτομαι πως, για να γίνει κανείς πλούσιος, αρκεί να πάρει ένα φράγκο από κάθε φτωχό. Το ζήτημα είναι πώς το παίρνεις…

• Σκέφτομαι πως όταν μαστορεύω, χάνω τον περισσότερο χρόνο μου ψάχνοντας το προτελευταίο εργαλείο που χρησιμοποίησα και που δεν θυμάμαι πού το έβαλα.

• Σκέφτομαι πως στο εστιατόριο, αφήνω συχνά το σερβιτόρο να μου εξηγεί τι έχει και τι δεν έχει κάθε πιάτο με εξωτικό όνομα, ενώ ξέρω πολύ καλά ότι θα καταλήξω στο συνηθισμένο μου μπιφτέκι.

• Σκέφτομαι πως είμαι μεταξύ δύο ηλικιών: αυτής που οι Σιδηρόδρομοι μου έκαναν έκπτωση, και αυτής που θα μου κάνουν.

• Σκέφτομαι πως δεν θα δίσταζα να ληστέψω μία Τράπεζα αν δεν είχα λεφτά να θρέψω το παιδί μου.

• Σκέφτομαι πως το τρομερό επιχείρημα το βρίσκω πάντα την επαύριο της λογομαχίας.

• Σκέφτομαι πως ακούγεται αξιοθρήνητο, αλλά μου έχει συμβεί αρκετές φορές να ψωνίσω κάτι άχρηστο από ένα μαγαζί, μόνο και μόνο επειδή είναι νόστιμη η πωλήτρια.

• Σκέφτομαι πως προτιμώ να ζήσω μετανιώνοντας γι’ αυτά που έχω κάνει κι όχι γι’ αυτά που δεν έχω κάνει. +1

• Σκέφτομαι πως, πολλές φορές, τα κρουασάν με σοκολάτα παρουσιάζουν έλλειψη σοκολάτας.

Εσείς τι σκέφτεστε;

 

Read Full Post »

Ελέχθησαν… Πρωτοχρονιά ’95

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα στο πατρικό μου και σε μία στιγμή ανάπαυλας ψαχούλεψα για μία ακόμη φορά τα βιβλία μου. Αφού βρήκα μερικά βιβλία που αποφάσισα οτι δεν έχει νόημα να κρατήσω και τα καταχώρησα τελικώς στο bookcrossing, το μάτι μου έπεσε σε ένα βιβλίο που είχα πολύ καιρό να διαβάσω. Το βιβλίο αυτό λέγεται «Ελέχθησαν… Πρωτοχρονιά ’95» και είναι από τις Εκδόσεις Ορίζων. Δεν θυμάμαι πως είχε πέσει στα χέρια μου αλλά η έκδοσή του φαίνεται να έχει γίνει χορηγία από την Triaena Congress καθώς υπάρχει αναφορά στο εξώφυλλο και μία διαφήμιση το οπισθόφυλλο. Πέραν τούτου βέβαια το περιεχόμενο είναι άκρως ενδιαφέρον (για να μην πω συλλεκτικό σε μερικά αποσπάσματα). Το βιβλίο λοιπόν περιέχει αποφθέγματα διαφόρων γνωστών Ελλήνων και Ελληνίδων της εποχής (ουσιαστικά 2-3 χρόνια πριν το 1995) περίπου 1.000 στο αριθμό. Όπως καταλαβαίνετε η επιλογή έγινε από τους εκδότες με πηγές διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Στην πλειοψηφία τους είναι φυσικά πολιτικοί, αλλά υπάρχουν και δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, και ακαδημαϊκοί κλπ. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ταξινόμηση, απλά στιχάκια γραμμένα μαζί με αναφορά στο όνομα, την ιδιότητα και την πηγή με ημερομηνία αυτού που ειπώθηκε. Η ιδιότητα προφανώς αφορούσε εκείνη την εποχή. Πολλοί από τους αναφερόμενους έχουν αποδημήσει πια και άλλοι έχουν αλλάξει εντελώς σε σχέση με το παρελθόν. Ξεχωριστή θέση από ό,τι παρατήρησα έχουν δύο πολύ δημοφιλείς προσωπικότητες της εποχής. Αμφότεροι έχουν περάσει στην αιωνιότητα. Ο πρώτος είναι Ευάγγελος Γιαννόπουλος που ήταν για χρόνια Βουλευτής και Υπουργός ανα διαστήματα με το ΠΑΣΟΚ. Η δεύτερη είναι η δημοσιογράφος και συγγραφέας αλλά και τηλεοπτική τηλεπερσόνα της εποχής Μαλβίνα Κάραλη που ομολογώ πως έχει ένα πολύ ξεχωριστό και καυστικό λόγο (όπως θα θυμούνται αυτοί που την πρόλαβαν).Όπως είναι προφανές συμπεριλαβάνονται μέσα και αρκετές μπαρούφες που ελέχθησαν αλλά και πολλά σοφά λόγια, από πολλούς.

Δυστυχώς δεν γνωρίζω αν μπορείτε να το βρείτε κάπου για να εμπλουτίσετε τη βιβλιοθήκη σας οπότε αποφάσισα να μεταφέρω μερικά στιχάκια που είτε μου έκαναν εντύπωση είτε με έκαναν να βάλω τα γέλια. Την εποχή που το πρωτοδιάβασα είχα υπογραμμίσει μάλιστα μερικά από αυτά. Αυτή τη φορά πρόσθεσα μερικές υπογραμμίσεις, επανέλαβα μερικές που είχαν ξεθωριάσει και απόρησα με κάποιες που είχα κάνει τότε. Κοντεύουν άλλωστε σχεδόν 20 χρόνια από την έκδοση (αν και για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι πότε πρωτοδιάβασα εγώ αυτό το βιβλίο). Θα ακολουθήσω την τακτική των εκδοτών και θα γράφω αυτούσιο το απόφθεγμα μαζί με την αναφορά. Από κάτω ίσως προσθέτω και κάποιο δικό μου σχόλιο.Ιδού λοιπόν…

Μέχρι να μάθω να συγκρατούμαι, έδωσα πολλά…

Μαρίνα Τσιντικίδου

Σταρ Ελλάς (Μοντέλο)

Περιοδικό «ΕΝΑ» 31/3/93

***

Θα αγωνιστώ να αναβιώσω την αληθινή, την ορθόδοξη επιθεώρηση όχι την επιθεώρηση της αισχρολογίας, στους εμπνευστές της οποίας ο κόσμος έδωσε χαστούκι.

Κώστας Χατζηχρήστος

Κωμικός

Ελευθεροτυπία 25/7/95

***

Με λάθη πραγματοποιούνται τα όνειρα.

Αγνή Μπάλτσα

Σοπράνο

Περιοδικό «ΕΝΑ» 24/3/93

***

Καιρός είναι να καθαρίσει κάποιος για όλους μας. Να ‘χουμε και εμείς ένα πρόσωπο να βγούμε στην κοινωνία του μέλλοντος μου. Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να μείνουμε στην ιστορία σαν οι «Προδομένοι ευφυείς μαλάκες».

Στ. Φασουλής

Ηθοποιός – Σκηνοθέτης

Ελευθεροτυπία 10/5/94

***

Αν δεν αλλάξουν οι πολιτικοί και δεν γίνουν απλοί διαχειριστές των πραγμάτων, κάτι σαν διαχειριστές πολυκατοικίας και τίποτε άλλο, η κοινωνία θα καταστραφεί.

Κώστας Ζουράρις

Καθηγητής Πανεπιστημίου

Ελευθεροτυπία 28/5/94

***

Όταν στο δρόμο μου λένε «γέρασες», απαντώ : «Δεν το εκανα επίτηδες…»

Ντίνος Ηλιόπουλος

Ηθοποιός

Ελευθεροτυπία 20/5/94

***

Εκκλησίες έγιναν τα σούπερ μάρκετ. Ο κόσμος βλέπει τις τιμές και σταυροκοπιέται.

Χάρρυ Κλυνν

Ηθοποιός

Περιοδικό «ΕΝΑ» 16/12/92

***

Η ελληνική τηλεόραση θα μπορούσε να είναι άψογη αν δεν είχε δύο ελαττώματα. Δεν είναι ελληνική και δεν είναι τηλεόραση.

Φρέντυ Γερμανός

Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Μεσημβρινή 9/6/93

***

Δεν δίνω συμβουλές σε κανέναν, διότι στη ζωή μου τα έχω κάνει μούσκεμα.

Δημήτρης Χορν

Ηθοποιός

Μεσημβρινή 16/2/94

***

Έχουμε γεμίσει νταβραντισμένους στιχουργούς. Ελπίζω να ξεπεράσουν το σεξουαλικό πρόβλημά τους και να ανακαλύψουν κι άλλες λέξεις πέρα από : το σώμα, το στόμα, ο ιδρώτας, το σεντόνι, το κορμί…

Στ. Σπανουδάκης

Συνθέτης

Ελευθεροτυπία 25/4/94

cghera : Φρούδες ελπίδες…

***

Πιστεύω οτι έχουμε τα πάντα που μας αξίζουν, όχι μόνο την τηλεόραση. Κυβέρνηση που μας αξίζει, πολιτική που μας αξίζει, δημοσιογραφία που μας αξίζει. Είναι λίγο καθρέφτης της ζωής μας…

Φρέντυ Γερμανός

Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Μεσημβρινή 18/1/94

cghera : Να ‘γιάσει το στόμα σου…

***

Ψηφίστε τον πιο αμαρτωλό και τον πιο χορτάτο. Θα έχετε τις μικρότερες εκπλήξεις.

Μαλβίνα Κάραλη

Δημοσιογράφος

Περιοδικό «ΕΝΑ» 22/9/93

***

Αφήσαμε το 1981 74.000 αναπηρικές συντάξεις στο ΙΚΑ. Στην πρώτη 8ετία του ΠΑΣΟΚ έγιναν 145.000. Στον ΟΓΑ αφήσαμε 87.000 και έγιναν 168.000. Μόνον ύστερα από έναν εξοντωτικό πόλεμου τύπου Βιετνάμ θα είχαμε τόσο εκπληκτική αύξηση αναπήρων…

Γερ. Αποστολάτος

πρ. Υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Απογευματινή 17/9/94

***

Ξερνάω με αυτούς που έχουν στην παραλία τον Φουκό και στο κομοδίνο τους το βίπερ.

Μαλβίνα Κάραλη

Δημοσιογράφος

Ελεύθερος Τύπος έξτρα 13/3/94

***

Η εξουσία φέρει μία βαρριά αρρώστια μέσα της… την αλαζονεία. Η αλαζονεία χτυπάει όλους τους ανθρώπους της εξουσίας. Μηδενός εξαιρουμένου. Σημασία έχει να αφεθείς να πληγείς όσο το δυνατόν λιγότερο.

Γιάννης Βαρβιτσιώτης

Βουλευτής ΝΔ

Μεσημβρινή 1/11/93

***

Δίχως ορμητικά νειάτα ο κόσμος μας δεν θα είχε ψυχή. Γι’ αυτό, σωστή αγωγή δεν είναι αυτή που κάνει φρόνιμα παιδιά αλλά διαπλάθει παιδιά με φρόνημα.

Σαράντος Καργάκος

Συγγραφέας

Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία Μάϊος 1992

***

Ο άνθρωπος αν δεν φοβάται και δεν ντρέπεται δεν μπορεί να είναι άνθρωπος. Εγώ και φοβάμαι και ντρέπομαι.

Άννα Καλουτά

Καλλιτέχνης

Μεσημβρινή 15/7/1993

cghera : Μη φοβάσαι να ντραπείς, μη ντρέπεσαι όταν φοβάσαι…

***

Ανακάλυψα πως όση απόλαυση είναι να φας μια μακαρονάδα, άλλη τόση είναι να μη φας!

Διονύσης Σαββόπουλος

Τραγουδιστής

Περιοδικό «ΕΝΑ» 24/11/93

***

Οι φιλοδοξίες μου σταματούν πολύ πριν το ναρκοπέδιο της ματαιδοξίας.

Ευάγγελος Βενιζέλος

Υπουργός Τύπου

Ελευθεροτυπία 18/7/94

***

Η εκκλησία είναι ένα κάρβουνο. Όταν είναι αναμμένο, καίει. Όταν είναι σβηστό μουντζουρώνει.

Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ

Περιοδικό ΕΝΑ 9/12/92

***

Είμαι τσιγκούνα είναι τέτοιος ο νεοπλουτισμός που βλέπω γύρω μου και τόση αλόγιστη η σπατάλη που δεν θέλω να πετάξω ούτε μία κόρα ψωμί. Δεν πετάω τρόφιμα, δεν πληρωνω κερατιάτικα για να φάω σε γαλλικό ρεστοράν, στο οποίο σερβίρουν κρέας από κέρατα ελαφιού Νορμανδίας. Αποφεύγω να κάνω όλα αυτά τα νεοπλουτίστικα τα οποία στερούνται οποιασδήποτε ποιότητας ζωής

Μαλβίνα Κάραλη

Δημοσιογράφος

Ελεύθερος Τύπος έξτρα 13/3/94

***

Ακούστε να σας πω, το τσιγάρο τέρμα!

Δημήτρης Κρεμαστινός

Υπουργός υγείας

Μεσημβρινή 18/10/93

cghera : Σωθήκαμε…

***

Όποιος μένει πιστός στις αρχές του, αλλάζει κόμμα. Κι όποιος μένει πιστός στο κόμμα αλλάζει αρχές.

Δούκισσα

Τραγουδίστρια

Περιοδικό «ΕΝΑ» 4/8/93

***

Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο. Γνωρίζω όμως μόνο γραφεία και ξενοδοχεία. Σπάνια μου δόθηκε η ευκαιρία να δω τα αξιοθέατα. Μερικά τα είδα με βάση το πρωτόκολλο.

Ανδρέας Παπανδρέου

Πρόεδρος ΠΑΣΟΚ

Μεσημβρινή 11/11/92

***

Εγώ ισχυρίζομαι οτι σε πέντε χρόνια δέκα το πολύ, τις κοινωνίες δεν θα τις αναγνωρίζουμε. Θα ακολουθήσει η «ηλεκτρονική» κοινωνία.

Βασίλης Κρεμμυδάς

Καθηγητής Πανεπιστημίου

Το Βήμα 18/9/94
cghera : Προφητικός…

***

Ανακαλύψαμε στο ΠΑΣΟΚ την απόλαυση του κρουασάν και καταδικάσαμε τον τραχανά που μάθαμε να τρώμε στο χωριό μας.

Γεράσιμος Αρσένης

Υπουργός Εθνικής Άμυνας

Ελευθεροτυπία 19/4/94

***

Δεν μπορούν να με πιάσουν! Τα ΜΑΤ φοβούνται πιο πολύ από μας! Ξεφεύγω από τους δικούς μου, τρέχω λίγο φωνάζοντας και μετά ρίχνω την μολότοφ μου…

Βασίλης 15 χρονών

Μεσημβρινή 20/11/92

***

Το κράτος δικαίου είναι μία φενάκη, αφού το ίδιο το κράτος είναι ο πρώτος αδικητής και οι νόμοι εξωθούν τον πολίτη στην παρανομία, ενώ υπάρχει μία παιδεία που αντί να φωτίζει, σκοτίζει.

Μ. Πλωρίτης

Συγγραφέας Δημοσιογράφος

Ελευθεροτυπία 28/1/94

cghera : Πόσο πιο αληθινό.

***

Εκείνο που θέλω να πω πάνω σε αυτό το θέμα είναι οτι υπάρχει μία ασθένεια που κατατρώει τις σάρκες του ΠΑΣΟΚ η οποία λέγεται δελφινίαση, και είναι μια μορφή καρκίνου ανίατη

Ευάγελλος Γιαννόπουλος

Υπουργός Εργασίας

Μεσημβρινή 22/4/93

***

Κάθε πόσα χρόνια γεννάει μία μάνα έναν άνθρωπο σαν και εμένα;

Βασίλης Λεβέντης

Πρόεδρος Ένωσης Κεντρώων

Μεσημβρινή 11/12/93

***

Θα χόρευα πάνω σε τραπέζι κέντρου μόνο αν το κέντρο ήταν ψηλοτάβανο.

Βίκυ Κουλιανού

Μοντέλο

Περιοδικό «ΕΝΑ» 9/3/94

***

Καταρχήν ήμουν ντραμίστας

Αντώνης Σαμαράς

Πρόεδρος Πολιτικής Άνοιξης

Μεσημβρινή 2/2/94

***

Το συνιστώ σε όλους. Κάντε τη γυμναστική καθημερινή προτεραιότητα. Θα γίνετε άλλοι άνθρωποι

Μάνος Χατζιδάκης

Συνθέτης

Μεσημβρινή 2/3/94

***

Αυτά λοιπόν είναι μόνο μερικά από τα πολλά αποφθέγματα που βρίσκει κανείς στο βιβλίο αυτό. Ελπίζω να σας άρεσαν. Ποιό σας έκανε την πιο μεγάλη εντύπωση;

Read Full Post »

Δεν ξέρω πόσα βιβλία έχετε στη βιβλιοθήκη σας, εγώ πάντως έχω αρκετά. Δεν μπορώ να πω πως είμαι βιβλιοφάγος αλλά με το πέρασμα του χρόνου, είτε επειδή αγοράζω, είτε επειδή μου κάνουν δώρο κάποιο βιβλίο, τα ράφια γεμίζουν. Υπάρχουν βέβαια βιβλία με τα οποία έχουμε και συναισθηματικούς δεσμούς. Άλλα, αφού (και αν) τα διαβάσουμε μένουν στο ράφι για πάντα. Κατά τη γνώμη μου ένα βιβλίο που θεωρούμε καλό οφείλουμε να το μοιραστούμε. Αφού αξίζει πρέπει να αξιοποιηθεί. Στο σημερινό άρθρο όμως θα σας δείξω έναν λίγο πιο περιπετειώδη τρόπο για να «μοιραστούμε» τα βιβλία μας αλλά και να βρούμε ενδιαφέροντα βιβλία που έχουν διαβάσει άλλοι. Και αυτός είναι το Bookcrossing.

Συγκεκριμένα μιλάμε για μία ιστοσελίδα στην οποία μπορούμε να καταχωρήσουμε τα βιβλία που θα θέλαμε να δώσουμε (ίσως και επειδή δεν μας άρεσαν, αλλά μπορεί να αρέσουν σε κάποιον άλλο). Αφού λοιπόν τα καταχωρήσουμε και τους αποδοθεί ένας μοναδικός κωδικός τα «απελευθερώνουμε» για να τα πάρει κάποιος άλλος. Κι εμείς με τη σειρά μας «τσακώνουμε» ένα απελευθερωμένο βιβλίο για να το διαβάσουμε. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η διαδικασία θυμίζει και λίγο κυνήγι θυσαυρού. Ας δούμε όμως πώς γίνεται. Πρώτη κίνηση είναι να πάμε στο www.bookcrossing.com και να κάνουμε μία δωρεάν εγγραφή. Ήδη στην κεντρική σελίδα βλέπουμε τα πιο πρόσφατα απελευθερωμένα βιβλία από άλλους χρήστες. Αν δεν θέλουμε να φτιάξουμε άλλον ένα λογαριασμό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν του Facebook, του Twiiter ή του Goodreads (αν διαβάζετε πολλά βιβλία δείτε το κι αυτό).

Αφού ολοκληρώσουμε την εγγραφή μας, είμαστε έτοιμοι είτε να απελευθερώσουμε ένα βιβλίο, είτε να αναζητήσουμε κάποιο που «κυκλοφορεί». Θα αρχίσω από το δεύτερο που είναι και πιο εύκολο. Από το μενού «Βιβλία και Άνθρωποι» επιλέγουμε «Βγείτε για κυνήγι».

Στη λίστα που εμφανίζεται θα δούμε όλες τις χώρες του κόσμου και δίπλα έναν αριθμό βιβλίων που μπορούμε να αναζητήσουμε σε κάθε μία. Αν ο αριθμός είναι κόκκινος σημαίνει οτι υπήρχε δραστηριότητα τις τρείς τελευταίες μέρες. Πατώντας πάνω σε κάθε χώρα θα βρούμε περιοχές και πόλεις ή νομούς που «απελευθερώθηκαν» βιβλία. Αφού καταλήξουμε σε κάποια περιοχή θα δούμε την αναλυτική λίστα με τα βιβλία και την ημερομηνία απελευθέρωσης. Πατώντας πάνω στον τίτλο του βιβλίου, βλέπουμε που απελευθερώθηκε και πιθανώς κάποιες οδηγίες για το σημείο που μπορούμε να το βρούμε.

Ας υποθέσουμε λοιπόν οτι πήγαμε στο σημείο που ήταν το βιβλίο και το πήραμε (ή το βρήκαμε τυχαία σε ένα παγκάκι). Το επόμενο βήμα είναι να δηλώσουμε οτι το έχουμε στα χέρια μας συμπληρώνοντας τον κωδικό BCID που θα έχει πάνω του. Αυτό βέβαια δεν ειπναι υποχρεωτικό αλλά θα βοηθήσει την παρακολούθηση του ταξιδιού του. Στη συνέχεια αφού το διαβάσουμε μπορούμε να το απελευθερώσουμε ξανά, γράφοντας κάποια σχόλια για τους επόμενους αναγνώστες.

Για να απελευθερώσουμε ένα δικό μας βιβλίο, θα πρέπει να του δώσουμε ένα νέο κωδικό BCID. Η σελίδα δίνει τη δυνατότητα να αναζητήσουμε μέσω του κωδικου ISBN βιβλίο μας στα sites του Amazon ανα τον κόσμο, ωστε να μην χρειαστεί να συμπληρώσουμε τους τίτλους. Χάρην παραδείγματος αναζήτησα ένα τυχαίο βιβλίο που βρηκα στο Amazon.

Ακόμα όμως και να μην υπάρχει το βιβλίο στο Amazon μπορούμε να το καταχωρήσουμε μόνοι μας, γράφοντας τα αντίστοιχα σχόλια (επιλέγοντας Παράκαμψη της αναζήτησης). Όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία η σελίδα θα μασ δώσει έναν κωδικό BCID τον οποίο θα γράψουμε πάνω στο βιβλίο (μπορούμε να εκτυπώσουμε και ετικέτες που προσφέρει η σελίδα πάνω στισ οποίες γράφουμε τον κωδικό για να είναι πιο προφανές τί σημαίνει αυτός ο αριθμός) και θα βρίσκεται στο εικονικό ράφι μας. Στη συνέχεια όταν επιθυμούμε κάνουμε απελευθέρωση είτε ελεύθερη (σε κάποιο τυχαίο σημείο) είτε ελεγχόμενη (το δίνουμε σε κάποιον χέρι χέρι ή το στέλνουμε με το ταχυδρομείο). Αυτό ήταν! Με τον μοναδικό κωδικό BCID μπορούμε να παρακολουθούμε την πορεία του βιβλίου μας καθώς το παίρνουν και το απελευθερώνουν άλλα μέλη του Bookcrossing. Αντίστοιχα μπορούμε να αναζητήσουμε βιβλία που απελευθερώθηκαν στην περιοχή μας ή ακόμα και αν κάποιο βιβλίοπου αναζητάμε το έχει κάποιο άλλο μέλος.

Αν λοιπόν έχετε κάποια βιβλία στα ράφια σας, που αφού τα διαβάσατε δεν θέλετε να τα κρατήσετε άλλο, το bookcrossing είναι μία καλή ιδέα για να τα δώσετε σε κάποιον που θα ήθελε να τα διαβάσει. Και φυσικά μία πηγή για δωρεάν νέα βιβλία που θα διαβάσετε εσείς! Καλό κυνήγι!

 

Read Full Post »

Με αφορμή μία ανάρτηση που έκανε στο Facebook ο (γνωστός πια) Θανάσης, ανακάλυψα ένα βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς-Ανδριτσοπούλου. Για την ακρίβεια ανακάλυψα και την συγγραφέα μαζί. Το βιβλίο λέγεται «Ο καιρός της σοκολάτας» και βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, μνήμες της συγγραφέως από την περίοδο της κατοχής στην Ελλάδα και την Αθήνα πιο συγκεκριμένα. Το εξώφυλλο είναι αυτό και είναι πολύ όμορφα ζωγραφισμένο από τον Γιώργο Ναζλή με θέματα από τις ιστορίες του.

Διαβάζοντας λοιπόν ενα μικρό απόσπασμα σε μία ανάρτηση στο Facebook μπήκα στη διαδικασία να ψάξω να το βρω και να το αγοράσω. Και το γεγονός ότι οι εκδόσεις Πατάκη το έχουν και σε ηλεκτρονική μορφή με χαροποίησε. Με 3,99€ κατέβασα το ebook σε μορφή ePub στο iPad και άρχισα να το διαβάζω σχεδόν αμέσως. Το βιβλίο υπάρχει φυσικά και σε έντυπη μορφή με τιμή €6,11 και στο ηλεκτρονικό κατάστημα του Πατάκη στα €5,5. Δεν είναι πολύ μεγάλο (στο κατάστημα αναφέρεται να έχει 96 σελίδες αλλά λόγω διαφορετικής διάταξης το iPad είχε 82), αλλά είναι «γεμάτο» συναισθήματα. Θα βρείτε το ebook εδώ αλλά και στο iBook Store σε περίπτωση που έχετε iPad ή iPhone.

Αν και το βιβλίο βρίσκεται στο βιβλιοπωλείο στην κατηγορία της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας εγώ πιστεύω πως είναι κατάλληλο για τον οποιονδήποτε. Ίσως γιατί ιστορίες σαν αυτές που βρίσκει ο αναγνώστης στις σελίδες του πρέπει να τις φέρνουμε στο μυαλό μας. Για να αντιλαμβανόμαστε έστω και εικονικά τι σημαίνει πόλεμος, πείνα, κακουχίες, ανακατεμένα με μικρές χαρές, και ταυτόχρονα ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για να εκτιμήσουμε όσα έχουμε ή να αντιληφθούμε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Προσωπικά βούρκωσα διαβάζοντας αρκετές από τις μικρές ιστορίες που περιγράφει με τόσο γλαφυρό τρόπο η συγγραφέας. Όπως αυτή του «αθάνατου τσαγκάρη» που έμελλε να μείνει για πάντα στις σελίδες του βιβλίου της, τα «δάκρυα της δασκάλας», του «κατάσκοπου Παναγιώτη», ή του «μπαρμπα-Θωμά με τα παγόνια». Ιστορίες γλυκόπικρες σαν σοκολάτα υγείας. Σοκολάτα που τόσο αγαπάει η συγγραφέας που στον επίλογο θα την γλυκάνει ακόμα περισσότερο. Εκεί λοιπόν θα διαβάσετε για κάποια πραγματικά περιστατικά άσχετα με τις δικές της διηγήσεις. Γεγονότα που διαβάζοντάς τα, θα καταλάβετε όπως αναφέρει και η ίδια, ότι «η ανθρωπιά δεν έχει εθνικότητα». Σε εμένα πάντως έδωσαν ένα αίσθημα ανακούφισης.

Σας προτείνω χωρίς ενδοιασμούς αυτό το βιβλίο, τόσο για να το διαβάσετε, όσο και για να το κάνετε δώρο ή να το δανείσετε. Ελπίζω να σας αρέσει και η σοκολάτα!

 

Read Full Post »

Older Posts »