Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Τεχνολογία’ Category

Στο άκουσμα της λέξης τεχνολογία οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, φέρνουν στο νου τους ηλεκτρονικές συσκευές, μικροτσίπ, κινητά και ταμπλέτες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η τεχνολογία είναι κρυμμένη στην καθημερινότητά μας, σε αντικείμενα που θεωρούμε δεδομένα πια ενώ η πλειοψηφία αυτών ήταν άγνωστα στους παππούδες μας. Στις συσκευασίες, στα ρούχα, στα φάρμακα, στις μετακινήσεις μας, και στον εξοπλισμό του σπιτιού μας. Μία “οικιακή συσκευή” θα σας παρουσιάσω λοιπόν, που φιλοδοξεί να φέρει, αν όχι επανάσταση, μία σημαντική αλλαγή στον τρόπο που πλένουμε ρούχα. Και ιδιαίτερα όσα συνήθως πλέναμε “στο χέρι”. Αυτά τα ρούχα με την ειδική σήμανση ότι δεν μπαίνουν στο πλυντήριο.

DoNotMachineWash

Η νέα αυτή συσκευή ονομάζεται Dolfi και βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη η καμπάνια συλλογικής χρηματοδότησης στην ιστοσελίδα Indiegogo. Τo Dolfi είναι στην πραγματικότητα μία μικρή συσκευή παραγωγής υπερήχων.

Dolfi

Παράγοντάς τους δημιουργεί μικροσκοπικές φυσαλίδες μέσα στο νερό και μαζί με το απορρυπαντικό αφαιρεί τους λεκέδες από τα ρούχα χωρίς να χρειάζονται τρίψιμο. Η διαδικασία είναι απλή. Γεμίζουμε μία λεκάνη ή τον νιπτήρα με νερό, βάζουμε τα ρούχα μέσα μαζί με το Dolfi, προσθέτουμε το ανάλογο απορρυπαντικό και ενεργοποιούμε την συσκευή. Σε περίπου μισή ώρα με σαράντα λεπτά τα ρούχα μας θα είναι πλυμένα! Αρχικά πολύ οικονομικά καθώς ακόμα και σε σύγκριση με πλυντήρια που έχουν πρόγραμμα για ευαίσθητα η κατανάλωση ρεύματος είναι 80 φορές λιγότερη. Επιπλέον απολύτως αθόρυβα καθώς το Dolfi παράγει υπερήχους που δεν … ακούμε. Ιδανικό για μεταξωτά, κασμιρ, μάλλινα (για να μην μπουν στο πλύσιμο), αλλά και παιδικά ρούχα ή λούτρινα που δεν πλένονται εύκολα με τρίψιμο.

DolfiTravel

Πέραν αυτού λόγω του πολύ μικρού του μεγέθους (ζυγίζει 300 γραμμάρια) μπορούμε να το πάρουμε μαζί σε ένα ταξίδι και να γλιτώσουμε έξοδα για καθαριστήρια σε περίπτωση που ένα μεταξωτό ρούχο λερωθεί και πρέπει να φορεθεί ξανά σύντομα.

Εδώ μπορείτε να δείτε και ένα μικρό βίντεο παρουσίαση της συσκευής.

Από την άλλη μεριά έχουμε και κάποιες μικρές παραχωρήσεις που πρέπει να κάνουμε. Αρχικά ακόμα κι αν είμαστε στο σπίτι το Dolfi δεν πλένει μεγάλη ποσότητα ρούχων, όχι πάνω από 1-2 κιλά. Επιπλέον το Dolfi κάνει μόνο πλύσιμο και όχι ξέβγαλμα, αυτό θα πρέπει να το αναλάβετε εσείς (για την ώρα…). Όπως για όλα τα ευαίσθητα το στέγνωμα γίνεται με άπλωμα χωρίς στύψιμο, εκτός κι αν έχετε στεγνωτήριο και το ρούχο επιτρέπεται να μπει. Τέλος υπάρχει και ο παράγοντας κόστος που αν και αρκετά μικρότερο από ένα πλυντήριο ρούχων είναι σημαντικός. Ταυτόχρονα όμως αν κάποιος πάρει την απόφαση μπορεί να εκμεταλλευθεί την προσφορά για τους πρώιμους χρηματοδότες της καμπάνιας. Το Dolfi προσφέρεται στα $99 για τους πρώτους 500 που θα το παραγγείλουν ($109 αν δεν προλάβετε…). Σε αυτά τα χρήματα θα πρέπει να προσθέσετε και άλλα $25 για αποστολή εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Σύνολο περίπου 110€ με τις σημερινές ισοτιμίες Ευρώ/Δολλαρίου. Θα χρειαστεί βέβαια να περιμένετε όπως και για όλες τις παρόμοιες καμπάνιες, με τις πρώτες παραδόσεις να υπολογίζονται τον Αύγουστο του 2015.

Η συσκευή θα είναι φυσικά πιστοποιημένη για χρήση μέσα σε νερό και επίσης θα λειτουργεί σε όλες τις χώρες καθώς κάποιες έχουν διαφορετική τάση ρεύματος 110v αντί για 220v της Ελλάδας. Το όνομά της είναι εμπνευσμένο από τα… δελφίνια (Dolphins) καθώς θεωρούνται οι πιο προχωρημένοι “χρήστες” των υπερήχων στον πλανήτη. Μέρος μάλιστα των εσόδων θα διατεθεί για την έρευνά τους και την βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Η ομάδα που το δημιουργεί συνεργάζεται με μία εταιρεία ειδικευμένη στην τεχνολογία υπερήχων στην Ελβετία. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στην σελίδα του προϊόντος στο Indiegogo. Καλές πλύσεις!

Advertisements

Read Full Post »

Ως άνθρωπος που είμαι βουτηγμένος στα bits και τα bytes, (πληροφορεξαρτημένος δηλαδή…) δέχομαι συχνά μία κλασική ερώτηση: «Ποιό(ν) υπολογιστή/laptop/tablet/κινητό να πάρω;» Το σημερινό άρθρο λοιπόν θα αφιερωθεί σε μία από τις περιπτώσεις αυτές και συγκεκριμένα στον φορητό υπολογιστή. Πιθανώς να ακολουθήσουν κι άλλα που θα αφορούν τις υπόλοιπες περιπτώσεις. Όπως, ίσως, αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχει μία απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Υπάρχουν όμως βασικές παράμετροι που θα σας οδηγήσουν στην απάντηση που σας αφορά προσωπικά.

Σημαντική παράμετρος 1η: Τι χρήση σκοπεύετε να κάνετε με τον (φορητό) υπολογιστή σας.

Σημαντική παράμετρος 2η: Πόσα χρήματα διαθέτετε.

Η πρώτη παράμετρος είναι αυτή που θα καθορίσει τα χαρακτηριστικά του υπολογιστή που θα διαλέξετε. Η δεύτερη θα είναι αυτή που πιθανώς να σας οδηγήσει να βάλετε λίγο νερό στο κρασί σας ή να καταλήξετε στον καταλληλότερο για εσάς υπολογιστή ανάμεσα σε διαφορετικά μοντέλα που κυμαίνονται κοντά στον προϋπολογισμό σας. Το σίγουρο είναι πως δεν πρέπει να πάρετε βιαστικές αποφάσεις μπαίνοντας σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών και βουτώντας το πρώτο laptop που θα σας δώσουν ή θα σας αρέσει το χρώμα του (!).

Στις επιμέρους τεχνικές λεπτομέρειες τώρα, που συνήθως είναι και αυτές που δυσκολεύουν όσους δεν είναι γνώστες.

Επεξεργαστής : Η καρδιά (ή ο εγκέφαλος) του υπολογιστή που ευθύνεται σε σημαντικό ποσοστό για την απόδοσή του και την ταχύτητα απόκρισης καθώς τον χρησιμοποιούμε. Προσπαθήστε να επιλέξετε όσο το δυνατό ισχυρότερο επεξεργαστή. Κι αυτό γιατί είναι ένα κομμάτι του φορητού που σπανίως μπορεί να αναβαθμιστεί (σχεδόν ποτέ δηλαδή). Σε μελλοντικές αναβαθμίσεις του λογισμικού λοιπόν αν ο επεξεργαστής δυσκολευτεί να τα βγάλει πέρα θα αναγκαστείτε να αλλάξετε όλον τον υπολογιστή (μιλάμε πάντα για φορητό).  Το μέγα ζήτημα βέβαια είναι πως ξέρετε ποιος είναι ο δυνατότερος επεξεργαστής. Για αυτό υπάρχει πια μία πάρα πολύ βολική ιστοσελίδα που λέγεται cpuboss. Σε αυτό λοιπόν μπορείτε να κάνετε σύγκριση δύο επεξεργαστών ακόμα και διαφορετικών εταιρειών και να δείτε την απόδοση τους σε διάφορους τομείς, όπως π.χ. οι επιδόσεις , η κατανάλωση (σημαντικό σε έναν φορητό υπολογιστή), το κόστος κ.λπ. Να σημειώσω εδώ πως η ταχύτητα χρονισμού που αναφέρεται στα χαρακτηριστικά και συνήθως πια μετράται σε GHz για τους επεξεργαστές, δεν είναι απόλυτο κριτήριο. Οπότε μην βιαστείτε να ανακηρύξετε νικητή αυτόν με το μεγαλύτερο νούμερο στα Ghz που θα δείτε στα ταμπελάκια των καταστημάτων.

Μνήμη RAM : Εκεί που αποθηκεύονται τα δεδομένα για επεξεργασία όσο λειτουργεί ο υπολογιστής. Μετριέται πια σε Gigabyte (GB) και καλό είναι να προτιμήσετε τα μεγαλύτερα μεγέθη. Προσωπικά θεωρώ τα 4GB το κάτω όριο για τα συστήματα που πωλούνται σήμερα. Θα βρείτε φυσικά και με 2GB laptops αλλά αποφύγετέ τα αν δεν υπάρχει σημαντικό στρίμωγμα στην τσέπη σας. Πέραν αυτού ρωτήστε ή ελέγξτε μόνοι σας στα sites των εταιρειών αν το laptop που ζαχαρώνετε επιδέχεται αναβάθμιση της μνήμης RAM. Αφενός κάποια δεν “παίρνουν” παραπάνω, αφετέρου σε όσα το υποστηρίζουν μπορείτε να τα αναβαθμίσετε αργότερα, κερδίζοντας κάποια χρήματα. Προσοχή επίσης όμως γιατί μία μελλοντική αναβάθμιση δεν σημαίνει απαραίτητα προσθήκη νέων chip. Τα laptops έχουν συχνά “θέσεις” πάνω στις οποίες “κουμπώνουν” τα chip της μνήμης RAM. Αν λοιπόν αυτές οι θέσεις είναι ήδη κατειλημμένες, σε μία μελλοντική αναβάθμιση θα αφαιρεθούν τα μικρότερης χωρητικότητας για να μπουν τα νέα.

Σκληρός δίσκος : Η αποθήκη του υπολογιστή σας, εκεί που γράφονται όλα σας τα αρχεία. Όσο μεγαλύτερη χωρητικότητα έχει (πάλι σε GB) τόσο πιο πολλά αρχεία (ή μεγαλύτερα) θα μπορείτε να αποθηκεύετε. Τα 500GB είναι πια καθεστώς ακόμα και σε φτηνούς φορητούς αυτή την εποχή. Σε πιο ακριβά μοντέλα θα βρείτε είτε μεγαλύτερης χωρητικότητες, είτε solid state disks (SSD) που αντί για περιστρεφόμενους δίσκους αποθηκεύουν τα δεδομένα σε chip. Είναι πολύ γρηγορότεροι αλλά και σαφώς ακριβότεροι ανά GB χωρητικότητας. Θα σας αποζημιώσουν όμως στη χρήση καθώς η εκκίνηση του υπολογιστή γίνεται σε λιγότερο από 15 δευτερόλεπτα και οι εφαρμογές ανοίγουν άμεσα.

Κάρτα γραφικών : Αν δεν έχετε σκοπό να παίξετε τα τελευταία παιχνίδια με τρισδιάστατα γραφικά ή να χρησιμοποιήσετε κάποια εφαρμογή που εκμεταλλεύεται την κάρτα γραφικών σας τότε δεν έχει ουσία να αναζητήσετε κάτι ιδιαίτερο σε αυτόν τον τομέα. Για καθημερινή χρήση η πλειοψηφία των καρτών γραφικών που ενσωματώνουν τα laptops αρκεί. Παρόλα αυτά αν ο υπολογιστής έχει μία “ειδικευμένη” κάρτα με ξεχωριστή μνήμη RAM, δεν θα δεσμεύσει μέρος της μνήμης RAM που αναφέραμε νωρίτερα ειδικά για την οθόνη. Κι αυτό θα είναι ένα κέρδος στην απόδοση.

Οθόνη : Αφενός σε αυτόν τον τομέα μιλάμε για το μέγεθος, αφετέρου για την ανάλυση. Το μέγεθος είναι θέμα πρακτικό βέβαια καθώς θα βρείτε φορητούς με οθόνες από 10 έως και 18 ίντσες. Η ανάλυση όμως έχει να κάνει με την ευκρίνεια της οθόνης οπότε όσο μεγαλύτερη τόσο πιο ποιοτική η εικόνα. Προσωπικά είμαι φίλος των 13 ιντσών αλλά οι 15 ίντσες είναι αρκετά συνηθισμένες. Πιο ψηλά αρχίζει και χάνεται η έννοια της φορητότητας κατά τη γνώμη μου αλλά ο καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες.

Βάρος : Σε αυτό πρέπει να δώσετε σημασία αν σκοπεύετε να μεταφέρετε συχνά το laptop. Αν θέλετε laptop για να το μετακινείτε μεταξύ σπιτιού και εξοχικού 2 φορές το χρόνο τότε ο τομέας αυτός δεν θα πρέπει να σας απασχολήσει πολύ. Αν όμως ο υπολογιστής σας θα είναι καθημερινό εργαλείο δουλειάς, μην παρασυρθείτε κρατώντας για μερικά δευτερόλεπτα στα χέρια σας ένα laptop. Ένας λίγο ελαφρύτερος υπολογιστής θα αφήσει χώρο για άλλα πράγματα στην τσάντα σας και θα ξεκουράσει τον ώμο σας στις δύσκολες μέρες. Μην ξεχνάτε επίσης να υπολογίσετε στο βάρος και τον φορτιστή που συχνά δεν είναι και τόσο ελαφρύς. Από την άλλη όσο πιο πολύ ελαφραίνουν τα laptops τόσο αυξάνεται και η τιμή. Προσωπικά θεωρώ ότι πάνω από τα 2 με 2,5 κιλά η κατηγορία αλλάζει σε ντουlap-top.

Αυτονομία/μπαταρία : Άλλο ένα χαρακτηριστικό που ίσως δεν ενδιαφέρει πολλούς. Για όσους όμως δουλεύουν συχνά μόνο με την μπαταρία θα πρέπει να την ελέγξουν και να σκεφτούν αν αρκεί για τα διαστήματα που θα είναι μακριά από τις πρίζες. Εδώ θα παίξει ρόλο τόσο ο επεξεργαστής καθώς οι νεότερες γενιές τους είναι λιγότερο ενεργοβόρες, όσο και η μπαταρία η χωρητικότητα της οποίας κάνει τη διαφορά και στο βάρος όμως. Τέλος μην ξεχνάτε ότι η μπαταρία είναι πρακτικά αναλώσιμο και σε βάθος χρόνου η απόδοσή και η διάρκειά της μειώνεται.

Εγγύηση : Μην παραβλέψετε αυτή την παράμετρο αν θέλετε να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Τα  laptops έχουν πολύ υψηλότερο κόστος επισκευής και πολλές φορές αν είναι έκτος εγγύησης είναι ασύμφορο. Προσωπικά δεν προτείνω σε κανέναν φορητό υπολογιστή που έχει εγγύηση μικρότερη των δύο ετών. Ακόμα περισσότερο προτρέπω για επέκτασή της όταν είναι αυτό δυνατό με κάποιο επιπλέον κόστος, κατά προτίμηση από την “μαμά” εταιρεία. Επιπλέον σημειώστε πως εγγύηση από εγγύηση διαφέρει. Άλλο επισκευή μετά από 1-2 βδομάδες με παράδοση και παραλαβή από τον κάτοχο κι άλλο επισκευή στον χώρο σας την επόμενη εργάσιμη μέρα. Ακόμα υπάρχουν και εταιρείες που προσφέρουν επισκευή ακόμα και σε περίπτωση ατυχήματος (π.χ. θραύση από πτώση). Υπολογίστε τα όλα. Των φρόνιμων τα παιδιά…

Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που μπορεί να σας επηρεάσουν σε κάποιο βαθμό, όπως το πλήθος των θυρών USB, η παρουσία οπτικής μονάδας DVD ή Blu-ray κ.λπ. Είναι όμως μικρότερης σημασίας καθώς τα περισσότερα laptops έχουν κοινά στοιχεία. Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω όμως θα σας δώσει το laptop που χρειάζεστε. Όπως διαπιστώσατε δεν έκανα καμία αναφορά σε μάρκες, παρόλο που η εμπειρία μου έχει κατατάξει κάποιες πιο ψηλά στις επιλογές μου. Η πρότασή μου όμως είναι να σκεφτείτε τι έχει σημασία περισσότερο για εσάς και να μην τσιγκουνευτείτε λίγα χρήματα παραπάνω για κάποιο χαρακτηριστικό που πιθανώς να σας κάνει ευκολότερη την καθημερινότητά σας. Μην αμελήσετε να ελέγξετε και στα ηλεκτρονικά καταστήματα με τη βοήθεια των μηχανών αναζήτησης τιμών (skroutz.gr, bestprice.gr) προς όφελος του πορτοφολιού σας.

Καλές αγορές!

Read Full Post »

Παίζετε ηλεκτρονικά παιγνίδια; Στον υπολογιστή, στο κινητό, την ταμπλέτα ή στην παιγνιδομηχανή; Το σημερινό άρθρο θα κάνει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο στην εποχή που ακόμα και η κατοχή ηλεκτρονικού υπολογιστή ήταν κάτι το άγνωστο για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Πολλοί από εμάς δεν είχαν γεννηθεί ακόμα τότε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή (της ιστορίας μας…). Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο πατέρας μου βρέθηκε στην Αμερική για ένα επαγγελματικό ταξίδι. Επιστρέφοντας έκανε μία μικρή “εισαγωγή” προϊόντων που δεν υπήρχαν στην Ελλάδα και ένα από αυτά ήταν και ο Merlin. Ο Merlin (ας μου επιτραπεί το αρσενικό όνομα) ήταν ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι κατασκευασμένο στα τέλη της δεκαετίας του 70. Ξεχάστε λοιπόν τα χειριστήρια, ξεχάστε τις “κασέτες” παιγνιδιών, ξεχάστε τις έγχρωμες οθόνες, ξεχάστε τις οθόνες γενικότερα! Ο Merlin ήταν ο “ηλεκτρονικός μάγος” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το κουτί του.

Πως ήταν όμως ο Merlin; Δείτε μία φωτογραφία. Ο δικός μου Merlin είναι λίγο ταλαιπωρημένος από κάποιες πτώσεις (όχι επειδή έχανα!) οπότε προτίμησα μία εικόνα από το ίντερνετ. Λειτουργεί όμως κανονικά :-).

Merlin

Φωτογραφία του Junkyardsparkle

Στο κέντρο λοιπόν μία σειρά από λαμπάκια – κουμπιά (λειτουργούσαν με την αφή-πίεση!) και στο κάτω μέρος μερικά ακόμα με ξεχωριστές “λειτουργίες”. Στο πάνω μέρος ένα μεγάλο ηχείο. Στο πίσω μέρος το διαμέρισμα για 6 μπαταρίες ΑΑ (που ουσιαστικά διπλασίαζαν το βάρος της συσκευής). Στο δεξί πλαϊνό μέρος ένας διακόπτης on-off και από την άλλη πλευρά ένα βύσμα για μετασχηματιστή. Προσοχή, όχι φορτιστής, μετασχηματιστής. Τόσο απλό αλλά και τόσο επαναστατικό για την εποχή του, δημιουργημένο από έναν απόφοιτο του Χάρβαρντ με διδακτορικό που είχε εργαστεί στη NASA (όχι, παίζουμε!) . Και είχε ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά έξι παιχνίδια διαθέσιμα για “ατελείωτες” ώρες διασκέδασης! Αναλυτικά:

  1. TIC-TAC-TOE – Η γνωστή σε όλους μας Τρίλιζα. Για να ορίσουμε το δικό μας Χ πατάγαμε πάνω στο αντίστοιχο κουμπί το οποίο στη συνέχεια αναβόσβηνε. Με το κουμπί COMPUTER TURN στο κάτω μέρος ζητούσαμε από τον Merlin να κάνει τη δική του κίνηση που εμφανιζόταν με ένα σταθερά αναμμένο λαμπάκι. Το παιχνίδι βέβαια τελείωνε αρκετά σύντομα. Τρεις περιπτώσεις: Είτε χάναμε οπότε ακουγόταν ένας ήχος σαν ηλεκτρονικό πολυβόλο, είτε κερδίζαμε οπότε ακουγόταν μία χαρούμενη μελωδία, είτε είχαμε ισοπαλία οπότε ακουγόταν ένας ουδέτερος ήχος. Το αστείο με αυτό το παιχνίδι ήταν πως μπορούσες και να «κλέψεις». Αν ήθελες πατούσες και δεύτερο ή και τρίτο κουμπί πριν ζητήσεις να παίξει ο Merlin και κέρδιζες με πονηρό τρόπο!
  2. Music Machine – “Μηχανή” μουσικής για επίδοξους συνθέτες. Εδώ είχαμε κάτι πιο σύνθετο αλλά και πιο δημιουργικό. Κάθε κουμπί αντιστοιχούσε σε μία νότα (το 0 έκανε και παύση) και με λίγη προσπάθεια μπορούσε κανείς να καταγράψει μία ακολουθία από νότες που στη συνέχεια μπορούσε να αναπαράξει ο Merlin. Φυσικά ούτε λόγος για αποθήκευση της μελωδίας μας. Με το σβήσιμο του Merlin όλα χάνονταν! Μπορούσαμε όμως να γράψουμε τα νούμερα σε ένα χαρτί για να μην την ξεχάσουμε. Στις οδηγίες υπήρχαν και έτοιμες “παρτιτούρες” με αριθμητική μορφή.
  3. ECHO – Ηχώ με 9 επίπεδα δυσκολίας! Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Merlin άναβε μία ακολουθία από 1-9 λαμπάκια τα οποία έπρεπε να επαναλάβει ο παίκτης με την ίδια ακριβώς σειρά. Αναλόγως των λαθών άναβαν και κάποια λαμπάκια ώστε να προσπαθήσεις πάλι μέχρι να τη βρεις. Μπορούσες επίσης να παίξεις και με δύο άτομα το παιχνίδι. Ο ένας καθόριζε “στα κρυφά” την ακολουθία και ο άλλος έπρεπε να την βρει.
  4. BlackJack 13 – Για επίδοξους τζογαδόρους! Για να αποφύγετε τα άσκοπα έξοδα σε καζίνο μπορούσατε να παίξετε μία ελαφριά έκδοση blackjack με τα τραπουλόχαρτα να αντιστοιχούν στα αριθμημένα λαμπάκια. Για να πάρετε “χαρτί” πατούσατε το κουμπί hit me και αν το άθροισμα ξεπερνούσε το 13 χάνατε. Αντίστοιχα ο Merlin άρχιζε με ένα δικό του «χαρτί»  που εμφανιζόταν με ένα σταθερά αναμμένο λαμπάκι.
  5. Magic Square – Μαγικό τετράγωνο. Σε αυτό το παιχνίδι ο σκοπός ήταν να καταφέρει ο παίκτης να ανάψουν όλα τα λαμπάκια εκτός από το μεσαίο. Αρχίζοντας με έναν τυχαίο αριθμό από αυτά αναμμένο οποιοδήποτε κουμπί πατούσες έκανε το ίδιο και τα γειτονικά του να αλλάζουν κατάσταση από αναμμένα σε σβηστά και αντίστροφα. Πατώντας τα κατάλληλα κουμπιά μπορούσες τελικά να καταλήξεις στο μαγικό τετράγωνο.
  6. Mindbender – Η σπαζοκεφαλιά με επίσης 9 επίπεδα δυσκολίας. Το πιο δύσκολο παιχνίδι του Merlin. Αναλόγως επιπέδου δυσκολίας υπήρχε μία τυχαία ακολουθία από κουμπιά που έπρεπε να πατήσεις με συγκεκριμένη σειρά. Σε κάθε προσπάθεια ο Merlin άναβε αντίστοιχα λαμπάκια για να υποδείξει πόσα κουμπιά είχες βρει και αν κάποια ήταν σε λάθος σειρά. Θύμιζε αρκετά Mastermind.

Δεν ξέρω αν στην εποχή του Playstation 4 σας φαίνονται βαρετά όλα αυτά αλλά εκείνη την εποχή ακόμα και το να κατανοήσεις τον τρόπο που παιζόταν κάποιο παιχνίδι ήταν ιδιαιτέρως συναρπαστικό (πόσο μάλλον να κερδίσεις σε κάποια από αυτά). Ούτε λόγος φυσικά για ελληνικές οδηγίες. Τις αγγλικές δεν τις διάβασα ποτέ αλλά τις ανακάλυψα στο παγκόσμιο ιστό και μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ. Επίσης υπάρχει και ένα σύντομο άρθρο στη Wikipedia (στα αγγλικά) εδώ όπως και αρκετά βίντεο στο youtube όπου παρουσιάζονται τα παιχνίδια.

Με αυτά τα παιχνίδια λοιπόν καταπιάστηκα πολλές φορές στα παιδικά μου χρόνια. Δεν σας κρύβω ότι όταν ήμουν μικρότερος δεν μπορούσα να αντιληφθώ πως αυτό το περίεργο μηχάνημα έπαιζε σαν αντίπαλός μου ή έκανες κινήσεις για να απαντήσει στις προσπάθειές μου. Πίστευα ότι με κάποιο τρόπο επικοινωνούσε με έναν άνθρωπο κάπου μακριά που του έδινε εντολές! Έναν άγρυπνο χειριστή! Αργότερα βέβαια κατάφερα να κερδίσω και στα πιο δύσκολα παιχνίδια, και ένιωσα πως όλα ήταν ένα κύκλωμα. Όπως ανέφερα και πιο πριν οι αυτονόητες «ευκολίες» των σημερινών συσκευών έλαμπαν δια της απουσίας τους. Ούτε θύρα ακουστικών , ούτε ένταση ήχου, ούτε ένδειξη μπαταρίας, ούτε αναβαθμίσεις αλλά και ούτε και χώραγε σε τσέπες! Τελικά όμως αυτό που έμεινε ήταν η διασκέδαση!

Εσείς παίξατε ποτέ με κάτι αντίστοιχο ή πιάσατε απευθείας τα Gameboy;-)

Read Full Post »

Ποιά είναι η σχέση σας με τον οδοντίατρό σας; Εγώ τα πάω μια χαρά μαζί της αλλά με τα εργαλεία της έχω ένα μικρό θέμα. Πριν από μερικά χρόνια λοιπόν μετά από ένα καλό σφράγισμα αποφάσισα να ακούσω τη συμβουλή της και να προσέξω λίγο περισσότερο τη στοματική μου υγιεινή. Αγόρασα λοιπόν μία ηλεκτρική οδοντόβουρτσα την οποία χρησιμοποιώ ανελιπώς πάνω από δύο χρόνια και σε αυτό το άρθρο θα σας την παρουσιάσω.

Η οδοντόβουρτσα που επέλεξα ως γνήσιος gadget lover και μετά από ενδελεχή έρευνα στο παγκόσμιο ιστό για τιμές και χαρακτηριστικά ήταν η Oral-B Triumph Professional Care 5000. Από όσο θυμάμαι όταν την αγόρασα από ένα (διαδικτυακό) φαρμακείο είχε περίπου 110€. Αν σας φαίνεται ακριβή θα επανέλθω αργότερα στο κόστος αλλά με το σκεπτικό πως θα γλιτώσω στο μέλλον κάποιες «επισκευές» στα δόντια μου έκανα το μεγάλο βήμα. Και δεν το μετάνιωσα.

Περιγραφή.

Η οδοντόβουρτσα είναι ηλεκτρική όπως ανέφερα και συγκεκριμένα με επαναφορτιζόμενη μπαταρία. Εξωτερικά έχει πλαστικό περίβλημα με λευκές και γαλάζιες αποχρώσεις και στο πίσω μέρος έχει μια αρκετά μεγάλη λαστιχένια επιφάνεια για να μην γλιστρά κατά τη χρήση. Στα πλαϊνά το πλαστικό έχει ασημί χρώμα δίνοντας μία αλουμινένια υφή. Το πάχος της είναι αρκετό σε σχέση με μία κοινή οδοντόβουρτσα αλλά όχι ενοχλητικό για το πιάσιμο. Χωρά άνετα στην παλάμη ενός ενήλικα ή ενός παιδιού που πάει σχολείο, αλλά σίγουρα στην αρχή θα χρειαστείτε χρόνο για να τη συνηθίσετε. Στο πάνω μέρος θα βρείτε μία μεταλλική υποδοχή σαν καρφί για τα ανταλλακτικά βουρτσάκια που δέχεται. Μπροστά υπάρχουν δύο κουμπιά. Το πρώτο στρογγυλό και μεγαλύτερο ενεργοποιεί και απενεργοποιεί τη λειτουργία της (on-off ελληνιστί) και το δεύτερο τριγωνικό αλλάζει τα προγράμματα (τί έγινε ρε παιδιά οδοντόβουρτσα πήραμε ή τηλεόραση;). Κοντά στη βάση υπάρχει μία ευμεγέθης οθόνη υγρών κρυστάλλων (lcd βρε…) που εμφανίζει τη κατάσταση της μπαταρίας με μία εικόνα όπως αυτή στα κινητά τηλέφωνα. Έχει τέσσερα επίπεδα φόρτισης και όταν σβήσουν όλα αναβοσβήνει για να μας ειδοποιήσει οτι πρέπει να τη φορτίσουμε. Μαζί βέβαια υπάρχει και μία βάση φόρτισης που ουσιαστικά είναι ένα πλαστικό δακτυλίδι συνδεδεμένο με μία πρίζα μέσα στο οποίο ακουμπάτε τη βάση της οδοντόβουρτσας.

oralb charger

Η φόρτιση γίνεται επαγωγικά χωρίς να υπάρχουν μεταλλικές επαφές δηλαδή, κάτι αρκετά χρήσιμο στο γεμάτο υγρασία και νερό περιβάλλον του μπάνιου μας. Εκτός από αυτό υπάρχει και μία βάση με διαφανές καπάκι για έως και 4 διαφορετικά βουρτσάκια πάνω στην οποία «κουμπώνει» αν θέλετε ο φορτιστής. Αν όμως δεν έχετε κοντά στον νιπτήρα σας πρίζα (όπως εγώ) μπορείτε να τα κρατάτε και ξεχωριστά. Επιπλέον η οδοντόβουρτσα συμπεριλαμβάνει έναν ασύρματο δέκτη με μία δεύτερη και μεγαλύτερη οθόνη υγρών κρυστάλλων (lcd μη τα ξαναλέμε…) που εμφανίζει διάφορες ενδείξεις κατά τη χρήση ή την τρέχουσα ώρα όταν η οδοντόβουρτσα δεν λειτουργεί. Η Braun ονομάζει αυτόν τον δέκτη Smart Guide.

smart guide

Στη συσκευασία θα βρείτε επίσης τρία διαφορετικά βουρτσάκια που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αναλόγως του προγράμματος που ενεργοποιείτε.Τέλος περιλαμβάνει μία πρακτική θήκη ταξιδίου από γαλάζιο ημιδιάφανο πλαστικό που φιλοξενεί εκτός από την οδοντόβουρτσα και δύο ανταλλακτικά βουρτσάκια.

Χρήση.

Υποθέτοντας πως έχετε κάνει την πρώτη φόρτιση που θα διαρκέσει αρκετές ώρες και έχετε ετοιμοπόλεμη την οδοντόβουρτσα, ας δούμε πως λειτουργεί. Αρχικά θα βάλετε ένα από τα βουρτσάκια στο πάνω μέρος κουμπώνοντάς το. Σημείωση ότι κάθε συσκευασία περιέχει και δύο μικρά χρωματιστά δακτυλίδια που εφαρμόζουν στο βουρτσάκι κατ’ επιλογή. Αν λοιπόν η οδοντόβουρτσα χρησιμοποιείται από τον/την σύντροφό σας και (γιατί όχι) από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σας, με αυτό το δακτυλίδι ξεχωρίζετε τίνος είναι το κάθε βουρτσάκι (που προφανώς θα έχετε αποθηκεύσει στη βάση που αναφέρθηκε νωρίτερα).

brush case

Πατώντας το κουμπί ενεργοποίησης η οδοντόβουρτσα θα αρχίσει να πάλλεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς περιστρέφοντας το βουρτσάκι αριστερά δεξιά. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι σκόπιμο, αφού έχετε βάλει πάνω του την οδοντόκρεμα να την απλώσετε στα δόντια σας, να ανάψετε την οδοντόβουρτσα όταν αυτή είναι ήδη μέσα στο στόμα σας. Σε αντίθετη περίπτωση θα εκτοξευτεί η οδοντόκρεμα στον καθρέπτη του μπάνιου σας, μπορεί και σε κανένα μάτι. Ο θόρυβος δεν θα έλεγα πως είναι υπερβολικός αλλά υπάρχει ένα μικρό τρέμουλο λόγω του μοτέρ που όμως συνηθίζεται πολύ σύντομα. Οι κινήσεις όμως που κάνει το βουρτσάκι είναι ταχύτατες και αποτελεσματικές σε σημείο που αν σε κάποιο διάστημα αργότερα δοκιμάσετε μία κοινή οδοντόβουρτσα να νομίζετε πως δεν κάνει τίποτα. Τα προγράμματα που διαθέτει η οδοντόβουρτσα είναι πέντε (!). Το κλασσικό που διαρκεί 2 λεπτά, το εκτενές που διαρκεί 3, ένα για ευαίσθητα δόντια/ούλα με λιγότερες περιστροφές, ένα για λεύκανση (που απαιτεί ειδικό βουρτσάκι που περιλαμβάνεται σαν δείγμα) και τέλος ένα για μασάζ στα ούλα. Το κλασσικό βουρτσάκι έχει μία σειρά από πλαστικές τριχούλες σε κυκλική διάταξη. Αυτό της λεύκανσης περιλαμβάνει στο κέντρο ένα κίτρινο λαστιχένο στέλεχος που βοηθά. Το τρίτο (που ονομάζεται floss action) έχει εκτός από τις τριχούλες και τέσσερις απολήξεις σε σχήμα μικρής σφήνας που μπαίνουν ανάμεσα στα δόντια καθώς τα πλένετε και λειτουργούν ως νήμα για καλύτερο βούρτσισμα (αν και δεν αντικαθιστούν νήμα).

oralb brush

Από ό,τι είχα δει υπάρχει και ένα επιπλέον διαθέσιμο βουρτσάκι που δεν συμπεριλαμβάνεται μέσα στη συσκευασία που είναι ειδικά για όσους φορούν σιδεράκια. Προσωπικά χρησιμοποιώ κυρίως το κλασσικό πρόγραμμα μαζί με τα βουρτσάκια floss action. Έχω δοκιμάσει βέβαια όλα τα προγράμματα. Αν έχετε ευαίσθητα δόντια το αντίστοιχο πρόγραμμα σίγουρα θα σας ταιριάξει καθώς είναι πιο «ελαφρύ» στις δονήσεις. Η λεύκανση με άφησε αδιάφορο αλλά για όσους θέλουν όμορφο χαμόγελο πιθανώς να είναι πιο κατάλληλη. Το μασάζ ούλων από την άλλη το βρήκα διασκεδαστικό (γαργαλάει και λίγο) αλλά θα χρειαστεί να βάζετε τη βούρτσα πάνω σε αυτά για να έχετε αποτέλεσμα. Αναλόγως του επιλεγμένου προγράμματος η εξωτερική οθόνη εμφανίζει και ένα διαφορετικό σύμβολο. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που έχουν τα βουρτσάκια είναι πως οι άκρες από τις τριχούλες ξεθωριάζουν σκόπιμα με τη χρήση, ώστε σε ένα περίπου τρίμηνο να καταλάβετε ότι έχει έρθει η ώρα να τα αντικαταστήσετε. Κι αν καθυστερήσετε λίγο δεν χαλά ο κόσμος αλλά προτείνεται για λόγους υγιεινής και καλύτερης απόδοσης. Η διάρκεια της μπαταρίας εξαρτάται από τη χρήση φυσικά, αλλά προσωπικά διαπίστωσα πως διαρκεί πείπου 7-10 βουρτσίσματα. Σε κάθε περίπτωση το μεσοδιάστημα μεταξύ αυτών είναι υπέρ αρκετό για να ολοκληρωθεί μία φόρτιση. Ακόμα κι αν έχετε ξεχαστεί πάντως και «μείνετε από μπαταρία», με φόρτιση λίγων λεπτών μπορείτε να έχετε αρκετή ενέργεια για ένα βούρτσισμα. Η οδοντόβουρτσα με το σκεπτικό ότι πρέπει να πλύνετε για 2 λεπτά τα δόντια σας κάνει ένα μικρό χαρακτηριστικό τρέμουλο κάθε 30 δεύτερα για να σας υπεθυμίσει πως πρέπει να αλλάξετε πλευρά. Στην οθόνη ενδείξεων μάλιστα μπορείτε να δείτε έναν κύκλο χωρισμένο σε 4 μέρη που αναβοσβήνουν καθώς βουρτσίζετε τα δόντια σας. Πέραν αυτού σε περίπτωση που πιέσετε παραπάνω από το ιδανικό την οδοντόβουρτσά σας πάνω σε αυτά εκείνη αντιδρά με μία δόνηση στο χερούλι της και μία κόκκινη ένδειξη στην οθόνη, σημάδι για να μειώσετε την πίεση. Στο τέλος του βουρτσίσματος άν έχετε ολοκληρώσει ή ξεπεράσει τον χρόνο των δύο λεπτών η εξωτερική οθόνη εμφανίζει ένα προσωπάκι που χαμογελά. Αν μάλιστα βάλετε το εκτενές πρόγραμμα μετά από τρία λεπτά το προσωπάκι θα σας κλείσει και το μάτι! Η εξωτερική οθόνη συμπεριλαμβάνει δύο μπαταρίες που αφενός βοηθούν την ασύρματη επικοινωνία με την οδοντόβουρτσα αφετέρου συντηρούν το ρολόι που εμφανίζει την ώρα όπως αναφέρθηκε νωρίτερα. Σε περίπτωση που πάτε ταξίδι πάντως υπάρχει ένα μικρό κουμπί στην οδοντόβουρτσα που απενεργοποιεί την επικοινωνία με τη βάση. Σύμφωνα με το φυλλάδιο οδηγιών μπορείτε να το κάνετε αν πετάξετε με αεροπλάνο για να μην σας μπερδέψουν με … τρομοκράτη (επειδή εκπέμπει σε κάποια συχνότητα προφανώς…). Η μπαταρία αν και επαναφορτιζόμενη μπορεί να αντικατασταθεί. Στην πρίζα φόρτισης υπάρχει ένα μικρό εξόγκωμα που εφαπτόμενο με το κάτω μέρος της οδοντόβουρτσας λειτουργεί ως κλειδί για την ανοίξετε από κάτω και να αντικαταστήσετε την μπαταρία. Δεν γνωρίζω βέβαια πόσο κάνει καθώς μετά από 2,5 χρόνια χρήσης η δική μου συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά.

Εντυπώσεις – συμπεράσματα.

Όπως ανέφερα και νωρίτερα θα χρειαστείτε λίγο χρόνο για να συνηθίσετε την οδοντόβουρτσα αν είχατε χειροκίνητη έως τώρα. Μην αποθαρρυνθείτε όμως, καθώς σε σύντομο χρονικό διάστημα θα την κρατάτε με άνεση. Το γεγονός πως τα βουρτσάκια αφαιρούνται με μία κίνηση βοηθά στο να έχετε επίσης μία οδοντόβουρτσα για όλους. Πέραν αυτού κατα τη διάρκεια της λειτουργίας το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να την περνάτε διαδοχικά πάνω και γύρω από κάθε δόντι ώστε να γίνεται σωστά το καθάρισμα. Η δική μου εμπειρία είναι ότι ακόμα και με ένα βούρτσισμα την ημέρα θα περιορίσετε την πέτρα και την πλάκα στα τα δόντια σας σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι με μία κλασσική οδοντόβουρτσα. Τα βουρτσάκια είναι κάπως πιο ακριβά σε σχέση με τις κοινές οδοντόβουρτσες αλλά θα σας πρότεινα να αγοράσετε αρκετά μαζί ειδικά αν τη χρησιμοποιούν πολλά άτομα ταυτόχρονα. Έτσι θα πετύχετε καλύτερη τιμή στο κομμάτι. Προσωπικά βρήκα σετ των τεσσάρων στο Amazon και στα ελληνικά online φαρμακεία μόνο ζεύγη. Αγοράζοντας σετ πάντως το κάθε βουρτσάκι έχει δική του ξεχωριστή συσκευασία. Υπάρχουν ακόμα και «συμβατά» τρίτων κατασκευαστών αν θέλετε να εξοικόνομήσετε μερικά χρήματα ακόμα. Αν η οδοντόβουρτσα σας φαίνεται ακριβή να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν και πιο οικονομικές στη σειρά Triumph (και όχι μόνο) που είτε δεν περιλαμβάνουν την εξωτερική οθόνη, είτε έχουν ένδειξη μπαταρίας χωρίς lcd, είτε έχουν μόνο τα βασικά προγράμματα. Πριν αγοράσετε πάντως ψάξτε στο διαδίκτυο (και όχι μόνο) για την καλύτερη τιμή. Όταν εγώ την βρήκα 110€ υπήρχαν και μαγαζιά που την πουλούσαν 250€! Το ουσιαστικό είναι ένα: Ακόμα και με την πιο απλή ηλεκτρική οδοντόβουρτσα θα πετύχετε απείρως καλύτερο αποτέλεσμα από μία χειροκίνητη, καθώς οι δονήσεις που κάνει ξεπερνούν κατα πολύ αυτές του χεριού σας. Δεν είναι θέμα τεμπελιάς δηλαδή, αλλά αποδοτικότητας. Σε κάθε περίπτωση συμβουλευτείτε και τον οδοντίατρό σας.

 Ολοκληρώνοντας να σημειώσω πως το άρθρο δεν είναι σε καμία περίπτωση «χορηγούμενο» (κοινώς δεν τα παίρνω από την Oral-B), και αντίστοιχα αποτελέσματα πιθανώς να έχετε και με άλλες ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες. Προσωπικά όμως έμεινα πολύ ευχαριστημένος από αυτή μου την «επένδυση».

Καλά βουρτσίσματα!

Read Full Post »

Η χρήση του υπολογιστή προϋποθέτει την ύπαρξη λογισμικού (προγραμμάτων) που εκτελεί για να μας δώσει κάποια επιθυμητά αποτελέσματα. Το βασικότερο είναι το λειτουργικό σύστημα  που είναι βάση για τις υπόλοιπες εφαρμογές που εκτελούνται. Το λογισμικό είναι μία αρκετά παρεξηγημένη έννοια γιατί σε αντίθεση με το υλικό του υπολογιστή είναι άυλο και ουσιαστικά το αντιλαμβανόμαστε εκ του αποτελέσματος. Βλέπουμε γραφικά, κείμενα, εικόνες, βίντεο κ.λπ που στην πραγματικότητα δημιουργούνται από εντολές που εκτελεί ο υπολογιστής στο “υπόβαθρο”. Ο τυπικός χρήστης ενός υπολογιστή δυσκολεύεται  να κατανοήσει το χρόνο και τον κόπο που απαιτείται για να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα. Εξ ου και η πλειοψηφία των χρηστών θεωρεί ανούσιο ή παράλογο να “αγοράσει” λογισμικό. Στη πραγματικότητα βέβαια πολύ δύσκολα κάποιος θα αγοράσει λογισμικό. Αυτό που αγοράζουμε είναι στο 99,9% των περιπτώσεων μία “άδεια χρήσης” του λογισμικού. Αν αγοράζαμε το ίδιο το λογισμικό θα είχαμε πρόσβαση σε όλον τον κώδικά του ώστε να μπορέσουμε να τον μεταβάλλουμε. Αυτό ισχύει βέβαια και στις περιπτώσεις που μιλάμε για το λογισμικό ανοικτού κώδικα (open source) που όμως δεν είναι απαραίτητα και δωρεάν.

Ας δούμε όμως όλες τις επιλογές που έχουμε αναζητώντας λογισμικό. Παρόλο που το λειτουργικό σύστημα είναι και αυτό λογισμικό θα θεωρήσω ότι κάποιος ήδη έχει υπολογιστή με εγκατεστημένο λειτουργικό σύστημα. Είτε αυτό λέγεται Windows, είτε Linux, είτε MAC OS ή ακόμα και κάποιο πιο σπάνιο σύστημα.

Δωρεάν λογισμικό (και πως θα το βρείτε)

Σε αυτή την κατηγορία μπορείτε να βρείτε εφαρμογές κάθε είδους, είτε ανοικτού κώδικα είτε όχι. Χρησιμοποιώντας κάποια μηχανή αναζήτησης μπορείτε να δώσετε λέξεις κλειδιά που αφορούν το αντικείμενο της εφαρμογής μαζί με τη λέξη free Π.χ. Free Audio editing software. Προσοχή όμως γιατί πολλές σελίδες σας οδηγούν και σε εφαρμογές που κατεβάζετε μεν δωρεάν αλλά στην πραγματικότητα αφορούν την επόμενη κατηγορία. Φροντίστε λοιπόν να βλέπετε πως πράγματι η εφαρμογή που κατεβάζετε είναι δωρεάν και η πηγή είναι είτε ο ίδιος ο κατασκευαστής ή κάποια ασφαλής σελίδα (π.χ. cnet, tucows κ.λπ) . Υπάρχουν πάντως και ιστοσελίδες αφιερωμένες ειδικά στο δωρεάν λογισμικό.

Μία άλλη επιλογή που έχετε για να μην χρειαστεί να αγοράσετε κάποια εφαρμογή είναι οι προεκδόσεις (beta) που κυκλοφορούν οι developers που ουσιαστικά είναι υπό ανάπτυξη αλλά δεν έχουν τελειοποιηθεί. Αυτές δίνονται δωρεάν ώστε οι χρήστες να εντοπίσουν προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν. Αν και αυτές οι εφαρμογές δεν είναι πάντα απόλυτα σταθερές, συχνά κάνουν τη δουλειά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Κάποιες φορές μάλιστα οι beta testers επιβραβεύονται με κάποια έκπτωση σε περίπτωση που η τελική εφαρμογή είναι επί πληρωμή, λαμβάνοντας ένα κωδικό έκπτωσης στο email τους.

Ένας ακόμα τρόπος να αποκτήσετε κάποιο πρόγραμμα δωρεάν είναι να βοηθήσετε τον developer. Μικρότερες εταιρείες λογισμικού θα σας παραχωρήσουν μία άδεια, αν τους βοηθήσετε να μεταφράσουν το περιβάλλον εργασίας (μενού, μηνύματα κ.λπ) σε κάποια άλλη γλώσσα από τα αγγλικά ή αν κάνετε μία ανάρτηση στο blog σας ή στην ιστοσελίδα σας παρουσιάζοντας το λογισμικό τους. Ρίξτε μία πιο βαθιά ματιά στις ιστοσελίδες των εφαρμογών για να βρείτε τέτοιες πληροφορίες.

Τέλος εξετάστε την περίπτωση να “δικαιούστε” δωρεάν λογισμικό λόγω κάποιας ιδιότητάς σας (π.χ. ακαδημαϊκός ή φοιτητής), ή να έχετε κάποια έκπτωση εξ αιτίας της (δείτε και πιο κάτω).

Να σημειώσω εδώ πως κάποιες εφαρμογές αν και δωρεάν ζητούν την οικονομική σας υποστήριξη για να μπορέσει ο δημιουργός να συνεχίσει την ανάπτυξή τους. Αν λοιπόν τις βρίσκετε χρήσιμες ακόμα κι ένα μικρό ποσό μπορεί να βοηθήσει κάποιον ανεξάρτητο developer, έστω και σαν αναγνώριση των κόπων του και του αλτρουισμού του. Πατήστε λοιπόν το κουμπί donate (δωρεά) και δώστε… ό,τι έχετε ευχαρίστηση.

Δοκιμαστικές εκδόσεις λογισμικού

Ένα βήμα πιο πέρα από τις δωρεάν εφαρμογές είναι αυτές που ναι μεν είναι επί πληρωμή αλλά σας δίνουν μία περίοδο χάριτος για να τις δοκιμάσετε ή λειτουργούν με περιορισμούς ώστε να δείτε αν σας “κάνουν”. Στην πρώτη περίπτωση το πρόγραμμα λειτουργεί κανονικά και όταν λήξει η δοκιμαστική περίοδος εμφανίζει μήνυμα για την αγορά του. Στην δεύτερη περίπτωση κάποιες πιο προχωρημένες λειτουργίες δεν λειτουργούν ή εκτελούνται για περιορισμένο αριθμό προσπαθειών. Υπάρχουν κι άλλα που συνεχίζουν να λειτουργούν εσαεί αλλά εμφανίζουν συχνά “ενοχλητικά” μηνύματα για να τα αγοράσετε όταν λήξει η δοκιμαστική περίοδος. Αυτά τα προγράμματα έχουν δύο πλεονεκτήματα. Αφενός σας επιτρέπουν να δείτε τον τρόπο λειτουργίας τους και να αποφασίσετε αν αξίζει να τα αγοράσετε, αφετέρου αν ψάχνετε κάποια εφαρμογή που θα χρησιμοποιήσετε για λίγες φορές μπορείτε να τα εκμεταλλευτείτε χωρίς να τα αγοράσετε. Συχνά θα τα βρείτε με ονομασίες όπως Trial, Demo, Shareware. Σχεδόν όλες οι  μεγάλες εταιρείες λογισμικού (π.χ. Microsoft, Adobe, Corel κ.λπ) προσφέρουν Trial εκδόσεις για τις εφαρμογές τους που λειτουργούν πλήρως για ένα διάστημα.

Επί πληρωμή λογισμικό (και πως θα πληρώσετε λιγότερα…)

Αν δεν βρείτε λύση στις ανάγκες σας με δωρεάν λογισμικό ή βρήκατε χρήσιμη κάποια δοκιμαστική έκδοση ίσως πρέπει να σκεφτείτε αν αξίζει να αγοράσετε μία άδεια για επί πληρωμή λογισμικό. Εδώ μπαίνει στη μέση το πορτοφόλι σας φυσικά. Αν η εφαρμογή που αναζητάτε σας φαίνεται ακριβή σκεφτείτε πρώτα αν τα χρήματα που θα διαθέσετε σας γλιτώσουν χρόνο και ενέργεια. Γιατί να παλεύετε ώρες με μία δωρεάν εφαρμογή να κάνετε κάτι που με λίγα χρήματα μπορείτε να ολοκληρώσετε σύντομα; Αν είστε επαγγελματίας μια εμπορική εφαρμογή μπορεί να σας επιστρέψει χρήματα και να την θεωρήσετε σαν επένδυση. Ακόμα κι αν η χρήση είναι προσωπική όμως, οι εφαρμογές που πληρώνετε περιλαμβάνουν συχνά και υποστήριξη για τη χρήση τους ή προβλήματα που προκύπτουν και δωρεάν μελλοντικές αναβαθμίσεις για κάποιο διάστημα. Από την άλλη δεν είναι ανάγκη να ξοδέψετε μία περιουσία για να αγοράσετε το “καλύτερο” πρόγραμμα αν χρησιμοποιήσετε μόνο 2-3 βασικές λειτουργίες του που έχουν κι άλλα δωρεάν ή πολύ φτηνότερα προγράμματα. Μπορείτε όμως να πετύχετε και εκπτώσεις στα προγράμματα που θέλετε να αγοράσετε. Οι περισσότερες εφαρμογές πωλούνται πια και σε ηλεκτρονική μορφή (download) χωρίς να χρειαστεί να αγοράσετε ένα πακέτο με CD/DVD εγκατάστασης. Έτσι μπορείτε να τις βρείτε σε διαφορετικά online shops με μικρότερες τιμές εκτός από τη σελίδα της εταιρείας που τις εκδίδει. Κάποιες φορές επίσης μπορείτε να βρείτε παλιότερες εκδόσεις που συχνά δίνονται φτηνότερα αν ξέρετε ότι δεν έχετε ανάγκη τις πιο τελευταίες  και εξελιγμένες λειτουργίες του προγράμματος. Φτηνότερες ή και δωρεάν εφαρμογές που κανονικά πωλούνται μπορείτε να βρείτε ακόμα και σε μορφή προσφοράς ανά διαστήματα που μπορεί να κάνει κάποια εταιρεία. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο πολλές φορές με αφορμή κάποια “επέτειο” ή παρουσίαση επόμενης έκδοσης λογισμικού κυκλοφορούν πλήρεις εκδόσεις δωρεάν για μικρό διάστημα. Για αυτές τις προσφορές μπορείτε να ενημερωθείτε αν εγγραφείτε σε newsletters των εταιρειών που εκδίδουν το λογισμικό που σας ενδιαφέρει, ή από sites με ειδήσεις τέτοιου ύφους. Εκτός αυτού μπορείτε να βρείτε εκπτωτικά κουπόνια σε διάφορες σελίδες στον αχανή παγκόσμιο ιστό που μπορούν να μειώσουν σημαντικά τα χρήματα που θα δώσετε. Αρκετές φορές μάλιστα αυτά εφαρμόζονται αθροιστικά ακόμα και στις περιόδους που ήδη η εταιρεία προσφέρει έκπτωση στο καλάθι της όπως αναφέρθηκε νωρίτερα. Ψάξτε πάλι στις μηχανές αναζήτησης για coupon ή discount code για τη εφαρμογή που ζητάτε. Αν έχετε ήδη κάποια παλιότερη έκδοση ενός προγράμματος οι εταιρείες προσφέρουν μειωμένη τιμή για την αναβάθμιση (upgrade) στην επόμενη έκδοση. Οι “τίμιες” μάλιστα εταιρείες την προσφέρουν δωρεάν εάν αγοράσατε την “παλιά” έκδοση λίγο πριν κυκλοφορήσει η νέα. Μία τελευταία τεχνική για να αγοράσετε φτηνότερα λογισμικό είναι τα λεγόμενα πακέτα ή bundles. Ουσιαστικά είναι μία σειρά από προγράμματα που προσφέρονται σε μία τιμή σημαντικά μειωμένη (π.χ.> 75%) από το άθροισμα των τιμών τους σαν ξεχωριστές εφαρμογές. Το θετικό είναι ότι με ένα “μικρό” ποσό (πχ. ~20€) αγοράζετε 8-10 εφαρμογές σε τιμή που θα αγοράζατε μία (ή και καμία…). Το αρνητικό είναι πως τις περισσότερες φορές μέσα στο πακέτο περιλαμβάνονται και εφαρμογές που ίσως δεν βρίσκετε χρήσιμες ή που δεν είναι αντάξιες των προσδοκιών σας. Επιπλέον αυτά τα bundles προσφέρονται για περιορισμένο διάστημα, συνήθως βέβαια αρκετό για να δοκιμάσετε τα αντίστοιχα trials. Αν όμως έστω και 2-3 αξιόλογες εφαρμογές μαζί ξεπερνούν σημαντικά το κόστος του bundle τότε ίσως είναι καλή ιδέα να το εκμεταλλευτείτε, και να τις “βουτήξετε” φτηνά.

Ειδικά για τις εφαρμογές φορητών συσκευών (tablets, κινητά) μπορείτε να βρείτε και εφαρμογές που “παρακολουθούν” τις τιμές των ηλεκτρονικών καταστημάτων (App Store, Google Play κ.λπ) και σας ειδοποιούν όποτε αλλάζουν. Ενδεικτικά αναφέρω το appshoper.com που “κοιτά” το AppStore της Apple.

Αν σε αυτό το σημείο περιμένατε να σας πω πως θα βρείτε “πειρατικό” λογισμικό ατυχήσατε. Η αλήθεια είναι πως όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε περάσει και από αυτήν την κατηγορία, που αν και “εύκολη” δεν είναι ίσως η τιμιότερη, και κάποιες φορές ενέχει και κινδύνους. Το άρθρο αυτό δεν έχει σαν σκοπό ούτε να “δικαιολογήσει” τα εκατομμύρια που βγάζουν ίσως κάποιες εταιρείες από το λογισμικό τους αλλά ούτε και να δικαιώσει τους “πειρατές”. Η συζήτηση για την αμοιβή για άυλες δημιουργίες αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα εν γενεί είναι πολύ μεγάλη, και ίσως αναπτύξω τις ιδέες μου σε κάποιο άλλο άρθρο. Προσωπικά χωρίς να το παίζω “αθώα περιστερά” έχω προσπαθήσει να αγοράζω προγράμματα (όταν δεν βρίσκω κάτι δωρεάν) που καλύπτουν τις ανάγκες μου και τα βρίσκω σε τιμές που θεωρώ λογικές για όσα προσφέρουν. Ούτε λίγο ούτε πολύ εξασκώντας τις τεχνικές που σας ανέφερα τα τελευταία χρόνια έχω στη συλλογή μου αρκετές δεκάδες άδειες λογισμικού που είτε αγόρασα σε καλές τιμές, είτε βρήκα δωρεάν. Γενικότερα  πιστεύω ότι υπάρχουν και “τίμιες” εναλλακτικές λύσεις αν δεν θέλουμε να ανοίξουμε το πορτοφόλι μας. Από την άλλη όμως θεωρώ πως ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Εσείς τι λέτε;

Read Full Post »

Τα τελευταία χρόνια η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Είτε σε προσωπικό είτε σε εργασιακό επίπεδο οι υπολογιστές έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας. Πολλοί χρήστες μάλιστα έχουν και φορητό υπολογιστή μαζί με τον «επιτραπέζιο» για να μπορούν να δουλεύουν εύκολα στο γραφείο, στο σπίτι ή και στο δρόμο πολλές φορές, σε αεροδρόμια κλπ. Τα laptops και τα netbooks και τα tablets κυκλοφορούν παντού. Δυστυχώς μαζί με αυτά κυκλοφορούν και «ελαφροχέρηδες» που βάζουν στο μάτι τις συσκευές μας είτε για να τις αποκτήσουν είτε για να τις πουλήσουν. Σήμερα δεν αναλωθώ στις κακές τακτικές τους αλλά σε έναν τρόπο που θα μας βοηθήσει να  προστατευθούμε από αυτούς. Εννοείται φυσικά ότι όταν κυκλοφορούμε με κάποια φορητή συσκευή , είτε είναι ταμπλέτα, είτε φορητός υπολογιστή είτε κάτι άλλο φροντίζουμε να μην την αφήνουμε σε κοινή θέα «ασυνόδευτη». Επειδή όμως κανείς δεν είναι τέλειος και πολλές φορές πάνω σε μία στιγμή που δεν προσέχουμε μπορεί να την χάσουμε, τουλάχιστον ας προνοήσουμε ώστε να μπορέσουμε να την φέρουμε κατα το δυνατό ευκολότερα πίσω στα χέρια μας.

Μία λύση λοιπον είναι και το preyproject.com μαζί με το λογισμικό που προσφέρει δωρεάν. Τί κάνει όμως το Preyproject; Ουσιαστικά εγκαθιστώντας ένα μικρό πρόγραμμα στο υπολογιστή μας (Windows, Mac ή Linux) και ανοίγοντας έναν λογαριασμό επίσης δωρεάν στην ομώνυμη ιστοσελίδα μπορούμε σε περίπτωση απώλειας του υπολογιστή μας να τον εντοπίσουμε, να κλειδώσουμε λειτουργίες του, να δούμε την επιφάνεια εργασίας αν ο κλέφτης τον λειτουργεί ή και να τραβήξουμε φωτογραφία με την κάμερα του υπολογιστή! (αν υπάρχει) . Όπως αναφέρει και η ιστοσελίδα το πάρτυ για τους κλέφτες τελείωσε.

Prey Home screen

Το πρώτο και σημαντικότερο ερώτημα βέβαια που θα θέσει κάποιος είναι η ιδιωτικότητά μας. Μήπως ενεργοποιώντας μία τέτοια λύση προδίδουμε την δική μας θέση και ταυτότητα; Πως προστατεύεται η ιδιωτικότητά μας; Ευτυχώς για εμάς το Preyproject είναι ένα λογισμικό ανοικτού κώδικα. Αυτό σημαίνει πως οποιοσδήποτε γνώστης προγραμματισμού μπορεί να «διαβάσει» τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και να επιβεβαιώσει ότι δεν μας παρακολουθεί. Θα πει κανείς «καλά κι εγώ που δεν ξέρω κώδικα πώς το διαπιστώνω;». Άμεσα δεν το διαπιστώνετε αλλά το γεγονός και μόνο οτι ο κώδικας είναι διαθέσιμος σε όλους σίγουρα δεν δίνει πολλά περιθώρια στον δημιουργό του να κάνει «κόλπα». Πέραν αυτού σίγουρα κάποιος γνώστης θα τον έχει δει και αν υπήρχε κάτι ύποπτο αυτό δεν θα επέτρεπε εύκολα στον δημιουργό του να το υλοποιήσει. Επιπλέον αντί να κατεβάσετε τον κανονικό πρόγραμμα μπορείτε να κατεβάσετε τον πηγαίο κώδικα, να τον τροποποιήσετε αν επιθυμείτε και να δημιουργήσετε μόνοι σας την εφαρμογή χωρίς να παρέμβει κάποιος.

Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν αυτό το σημαντικό ζήτημα ας δούμε τί πρέπει να κάνουμε για να ενεργοποιήσουμε το prey και να προστατεύσουμε τον υπολογιστή μας σε περίπτωση απώλειας. Στην κεντρική σελίδα του Preyproject θα χρειαστεί να κατεβάσουμε την έκδοση που αφορά το λειτουργικό μας σύστημα (υπάρχουν εκδόσεις και για κινητά Android και iPhone αλλά δεν θα ασχοληθώ με αυτές). Στη συνέχεια θα κάνουμε εγγραφή στην σελίδα της υπηρεσίας.

Prey Signup

Να διευκρινίσουμε ότι η υπηρεσία είναι δωρέαν για μέχρι και 3 συσκευές ανα λογαριασμό (αρκετές νομίζω για έναν χρήστη) αλλά μπορούμε να επιλέξουμε και επι πληρωμή συνδρομή με επιπλέον λειτουργίες όπως π.χ. για περισσότερους υπολογιστές ανα λογαριασμό ή μεγαλύτερο ιστορικό ειδοποιήσεων σε περίπτωση που χαθεί κάποια συσκευή αλλά και διάφορες ακόμα λειτουργίες που μπορείτε να βρείτε στην σελίδα. Αφού ολοκληρωθεί η εγγραφή μας θα εγκαταστήσουμε την εφαρμογή που πριν λίγο κατεβάσαμε και θα  «εγγράψουμε» τον υπολογιστή μας στον λογαριασμό μας, ώστε να μπορούμε σε περίπτωση που τον χάσουμε να ενεργοποιήσουμε από την ιστοσελίδα την παρακολούθησή του. Από τη σελίδα του χρήστη που πριν λίγο ενεργοποιήσαμε μπορούμε αν γίνει το κακό να “δηλώσουμε” απώλεια του υπολογιστή και να περιμένουμε πιθανά ευρήματα που αποστέλλονται στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση (π.χ. τοποθεσία αν γίνει αντιληπτή μέσω ασύρματων δικτύων wifi στα οποία συνδέεται ο υπολογιστής).

prey features

Να σημειώσουμε μερικά πράγματα βέβαια για την υπηρεσία για αποφυγή παρεξηγήσεων:

  • Το Prey εντοπίζει τον υπολογιστή, δεν συλλαμβάνει κλέφτες ούτε και επικοινωνεί με καμία κρατική ή ιδιωτική υπηρεσία ασφάλειας. Αυτό είναι δική μας αρμοδιότητα σε περίπτωση που βρούμε στοιχεία που μας οδηγούν στον κλέφτη (αλλά και από την πρώτη στιγμή μίας πιθανής κλοπής φυσικά).
  • Αν ο υπολογιστής κλαπεί και δεν λειτουργεί ή δεν συνδεθεί σε κανένα δίκτυο ενσύρματο ή ασύρματο αφού «δηλώσουμε» κλοπή στο site, είναι αδύνατο να εντοπιστεί.
  • Αν ο κλέφτης είναι αρκετά προσεκτικός και αφαιρέσει τον σκληρό δίσκο ώστε να μην εκκινήσει το σύστημα ουσιαστικά θα αφαιρέσει μαζί του και την εφαρμογή. Για την περίπτωση που επιχειρηθεί «format» (εκκαθάριση του δίσκου) προτείνεται το κλείδωμα αυτής της λειτουργίας μέσω του BIOS (ή EFI) του υπολογιστή. Εξυπακούεται οτι το κλείδωμα θα γίνει με κωδικό που θα γνωρίζουμε και δεν θα ξεχάσουμε στο μέλλον ώστε ούτε κι εμείς να μην μπορούμε να κάνουμε format.
  • Η διαδικασία απαιτεί υπομονή και δεν είναι πάντα επιτυχής αλλά σίγουρα μπορείτε να πάρετε κουράγιο από τις πολλές ιστορίες ανάκτησης που υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Prey.
  • Το Prey δεν καταναλώνει καθόλου μνήμη σε υπολογιστές Mac & Linux μέχρι να δηλωθεί «κλοπή» και ελάχιστη σε υπολογιστές Windows (μέσω ενός resident agent που λειτουργεί στο παρασκήνιο).
  • Αν έχουμε ήδη κωδικό στον λογαριασμό του χρήστη μας στον υπολογιστή, βοηθά να δημιουργήσουμε και έναν απλό λογαριασμό (χωρίς δικαιώματα εγκατάστασης προγραμμάτων και αλλαγών) ώστε ο «κλέφτης» να μπει με ευκολία και να συνδεθεί στο ίντερνετ. Μία μικρή παγίδα που θα γνωρίζουμε μόνο εμείς…
  • Μην ξεχνάτε ότι η λύση αυτή σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την πρόληψη. Σίγουρα όμως ασφαλίζει λίγο παραπάνω την περιουσία μας που μπορεί να κοστίζει αρκετά χρήματα και τα δεδομένα μας που είναι μάλλον ανεκτίμητα. Προσωπικά την χρησιμοποίησα, ευτυχώς χωρίς να δηλώσω κλοπή έως και σήμερα. Ελπίζω ποτέ, αλλά των φρονίμων τα παιδιά…

Να προσθέσω επίσης ότι παρόμοιες λύσεις μπορείτε να βρείτε και αλλού είτε ενσωματωμένες (π.χ Find My Mac της Apple) είτε επι πληρωμή με διάφορες εφαρμογές. Προσωπικά όμως προτίμησα το Prey λόγω ανοικτού κώδικα.

Read Full Post »

Για να βρίσκεστε στη σελίδα μου σίγουρα είστε αφενός χρήστες υπολογιστή αφετέρου χρήστες του ίντερνετ (τι κλισέ…). Από την πρώτη μέρα που έχει κανείς επαφή με τους υπολογιστές μπαίνει και στον κόσμο των ονομάτων χρήστη και των κωδικών. Usernames και passwords στα «μοντέρνα» ελληνικά. Ανοίγεις τον υπολογιστή, κωδικός. Ανοίγεις το email σου, κωδικός. Μπαίνεις στο facebook κωδικός. Πας να συμπληρώσεις φορολογική δήλωση στο ίντερνετ, κωδικός. Πας να αγοράσεις από ηλεκτρονικό κατάστημα, κωδικός. Μα χρειάζονται όλοι αυτοί οι κωδικοί; Και που στο καλό να τους θυμάται κανείς; Δε βαριέσαι βάλε τον ίδιο παντού…

Σε αυτό τον άρθρο λοιπόν θα κάνω μία μικρή «παρουσίαση» του θέματος των passwords (που πάνε πακέτο με τα usernames). Είτε το θέλουμε είτε όχι σε κάθε υπολογιστικό σύστημα για να υπάρχει λογικός διαχωρισμός χρηστών και δεδομένων υπάρχουν οι λογαριασμοί. Οπότε όταν σε κάποια ιστοσελίδα κάνετε έγγραφή, εξ ορισμού πρέπει να διαλέξετε και ένα όνομα χρήστη. Αυτό θα πρέπει να είναι μοναδικό για αυτή τη σελίδα. Δεν είναι υποχρεωτικό να βάλετε το όνομά σας, αλλά κι αν το θέλετε θα πρέπει να μην το έχει χρησιμοποιήσει κανείς πριν από εσάς. Επειδή όμως δημιουργείται ένας λογαριασμός και σας δίνουν πρόσβαση σε κάποια υπηρεσία, μαζί πρέπει να σας δώσουν και τα κλειδιά για να «μπαίνετε». Αυτά είναι ο κωδικός σας (password, ή συνθηματικό κατα το ελληνικότερο). Το διαλέγετε εσείς και υπο κανονικές συνθήκες τον γνωρίζετε μόνο εσείς. Με αυτό το ζευγάρι πληροφορίας το σύστημα πιστοποιεί την ταυτότητά σας.  Πολλές φορές μάλιστα, διάφορα συστήματα ζητούν passwords που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οπως για παράδειγμα μεγαλύτερα από ένα μήκος χαρακτήρων, που περιλαμβάνουν αριθμούς και σύμβολα ή πεζά και κεφαλαία γράμματα.  Άλλες φορές πάλι οργανισμοί που δίνουν μεγάλη σημασία στην ασφάλεια (π.χ. τράπεζες) απαιτούν να αλλάζουμε τον κωδικό μας ανα τακτά χρονικά διαστήματα. Οι λόγοι που επιβάλουν αυτές τις τακτικές έχουν να κάνουν με την ασφάλεια των υπηρεσιών φυσικά. Το πρόβλημα που προκύπτει συνήθως είναι ότι οι χρήστες χρησιμοποιούν απλούς και εύκολους κωδικούς για να μαντέψει κάποιος επίδοξος «εισβολέας». Ούτε λίγο ούτε πολύ αν το σύστημα δεν επιβάλει κανόνες κατά την δημιουργία του χρήστη, δημιουργούνται κωδικοί τύπου 123,0000, george,password,0987654,qwerty κλπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα με μία σχετικά μικρή προσπάθεια να καταφέρνει να εισβάλει κάποιος σε έναν λογαριασμό και να αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα του.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα όταν ο χρήστης αποκτήσει πολλούς λογαριασμούς σε διαφορετικές υπηρεσίες και η απομνημόνευση των κωδικών παύει να είναι απλή υπόθεση. Εκεί αρχίζει και η επανάληψη ίδιων κωδικών (μαζί με τα ονόματα χρήστη που συχνά πια είναι ίδια με το email με το οποίο κάνουμε εγγραφή σε κάθε υπηρεσία). Αυτό όμως δημιουργεί ένα αρκετά σημαντικό κενό ασφαλείας. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έναν εύκολο κωδικό για το email μας, και τον ίδιο στο facebook ή ακόμα χειρότερα σε έναν λογαριασμό internet banking, ένας «χάκερ» θα μπορούσε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να αποκτήσει πρόσβαση σε πολύ προσωπικά στοιχεία. Ιδιαίτερα αν αποκτήσει πρόσβαση στο email μας, με το οποίο έχουμε κάνει εγγραφή σε δεκάδες ίσως ιστοσελίδες, το επόμενο βήμα θα είναι να προσπαθήσει να μπει και σε αυτές ζητώντας να ξανασταλεί νέος κωδικός στη διεύθυνση email μας (που κάνουν όλες σχεδόν οι ιστοσελίδες). Φανταστείτε τώρα να έχετε κάνει μία αγορά σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα το οποίο έχει αποθηκεύσει στο «προφιλ» σας την κάρτα με την οποία πληρώσατε (για να μην την ξαναβάζετε κάθε φορά). Με δύο τρία βήματα αν ο κωδικός του email  σας «σπάσει» θα έχει και τον αριθμό της πιστωτικής σας κάρτας. Και μάλιστα χωρίς να έχετε πάρει είδηση, καθώς αφού θα γνωρίζει τον κωδικό σας δεν θα τον αλλάξει αλλά και θα διαγράψει όλα τα email που θα έρθουν από άλλες ιστοσελίδες αφού μάθει τους νέους πια κωδικούς. Και μέχρι να κάνετε login σε αυτές κάαααποια στιγμή, και να δείτε οτι δεν ισχύει ο κωδικός (αφού θα τον έχει αλλάξει σε αυτές) εκείνος θα έχει χρησιμοποιήσει την κάρτα σας σε όλο το διαδίκτυο. ΟΚ, η αλήθεια είναι οτι και οι τράπεζες έχουν τρόπο να διακρίνουν ύποπτες κινήσεις στην κάρτα μας (π.χ. ταυτόχρονες αγορές σε πολλές διαφορετικές χωρες) αλλά γιατί να προσφέρουμε στο πιάτο σε έναν επίδοξο απατεώνα αυτή τη δυνατότητα; Και στη συνέχεια να μπλέξουμε με επικοινωνίες με τράπεζες και δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος;

Ας δούμε λοιπόν κάποιες καλές πρακτικές σχετικά με τους κωδικούς μας στο ίντερνετ (και όχι μόνο).

  • Δημιουργήστε κωδικούς που δεν είναι μία απλή λέξη, δεν είναι μικροί σε μήκος, και έχουν σύμβολα και αριθμούς. Φροντίστε τουλάχιστον 3-4 βασικές υπηρεσίες (email, facebook, skype κλπ) να έχουν διαφορετικό κωδικό ώστε να μην μπορεί κάποιος με έναν να μπει σε όλες μαζί.  Βάλτε ως κωδικό μία φράση και χρησιμοποιήστε greeklish (ίσως το μόνο σημείο που είναι χρήσιμα) ώστε να αποφύγετε «επιθέσεις» που χρησιμοποιούν «λεξικά» με έτοιμες λέξεις που χρησιμοποιούνται συχνά. Π.χ. Αντί για τον κωδικό john1979 βάλτε h_mairhNYstaze1. Ο κωδικός αυτός είναι εύκολο να απομνημονευτεί, έχει μέσα αριθμό, πεζοκεφαλαία, ειδικό χαρακτήρα, έναν αριθμό και ένα μήκος χαρακτήρων που δεν είναι μικρό.
  • Αν έχετε εγγραφεί σε πολλές υπηρεσίες email (π.χ. yahoo, hotmail, gmail κλπ) χρησιμοποιήστε μία από αυτές ως διεύθυνση κατα την εγγραφή σας σε άλλες υπηρεσίες (π.χ. eshops). Ετσι αφενός θα ξέρετε πάντα οτι σε αυτή  έρχονται τα διάφορα ενημερωτικά email αλλά θα μπορείτε και να επαναφέρετε κωδικούς εκεί έχοντας ορίσει και ένα πιο πολύπλοκο password που θα θυμάστε πιο εύκολα επειδή μπαίνετε συχνά σε αυτό το email.
  • Αποφύγετε να αποθηκεύετε τα στοιχεία σας και ιδιαίτερα αριθμούς πιστωτικών καρτών στο προφίλ των ηλεκτρονικών καταστημάτων, ειδικά αν δεν είναι μεγάλα και γνωστά (π.χ. Amazon). Ακόμα κι αν ο κωδικός σας είναι δύσκολος εάν κάποιος χάκερ καταφέρει να εισβάλει στη βάση δεδομένων του καταστήματος θα αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα σας χωρίς να έχετε κάνει κάτι λάθος. Φυσικά κανένα σύστημα δεν είναι 100% απρόσβλητο αλλά σίγουρα ένα μεγάλο eshop έχει και πολύ καλύτερα συστήματα προστασίας.
  • Ιδιαίτερα το facebook ή το gmail χρησιμοποιούνται συχνά ως εναλλακτικές μέθοδοι εισόδου σε άλλες υπηρεσίες χωρίς να δημιουργήσετε νέο λογαριασμό. Αν δεν θέλετε να δημιουργείτε νέους λογαριασμούς παντού τουλάχιστον να έχετε δύσκολο κωδικό σε αυτές τις υπηρεσίες.
  • Αν δυσκολεύεστε να θυμάστε τους κωδικούς γράψτε τους, αλλά όχι σε ένα απλό αρχείο στον υπολογιστή σας. Είναι προτιμότερο ένα σημειωματάριο (στο σπίτι) αλλά όχι τα post-it στο γραφείο που είναι σε κοινή θέα. Άλλωστε ένας «φυσικός» κλέφτης είναι απίθανο αν μπει στο σπίτι σας  για να ψάξει για τους κωδικούς σας. Μάλλον αντικείμενα αξίας θα αναζητήσει ή χρήματα. Τώρα αν σας κυνηγά το FBI και η MI6 ίσως ψάξουν κι αυτά… οπότε φροντίστε να το κρύψετε καλά.
  • Εναλλακτικά χρησιμοποιήστε την δυνατότητα αποθήκευσης κωδικών που παρέχουν οι φυλλομετρητές (browsers) αλλά κλειδώστε την πρόσβαση σε αυτούς με έναν γενικό κωδικό της εφαρμογής.
  • Η καλύτερη λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι η χρήση μίας εξειδικευμένης εφαρμογής (θα αναφερθώ σε νέο άρθρο σε αυτές) για την αποθήκευση όλων των κωδικών σας αλλά και όλων των ευαίσθητων δεδομένων σας. Αυτές συμπληρώνουν αυτόματα τους κωδικούς στον browser, κρυπτογραφούν τους αποθηκευμένους κωδικούς και ουσιαστικά σας ξεμπερδεύουν από το βραχνά να θυμάστε δεκάδες usernames & passwords όσο μπερδεμένα κι αν είναι.

Ειδικό Παράρτημα: Two factor authentication.

Το τελευταίο διάστημα μετά από αρκετές πετυχημένες επιθέσεις σε λογαριασμούς χρηστών μεγάλων υπηρεσιών έχει υιοθετηθεί μία νέα τεχνική που αυξάνει τα επίπεδα ασφάλειας. Αυτή ονομάζεται Two Factor Authentication (Πιστοποίηση δύο παραγόντων). Μέχρι τώρα το συνθηματικό ήταν το κρυφό στοιχείο (παράγοντας) που γνώριζε μόνο ο χρήστης. Με την τεχνική του two factor authentication προστίθεται άλλος ένας παράγοντας. Αντί να είναι κάτι που γνωρίζει ο χρήστης είναι κάτι που «έχει». Και πιο συγκεκριμένα είναι μία μικρή συσκευή με οθόνη (σε μέγεθος μπρελόκ συνήθως), που εμφανίζει συνεχώς κωδικούς ανα διάστημα μερικών δευτερολέπτων. Αυτές ονομάζονται και OTP (από τα αρχικά του One Time Password).

Συσκευή παραγωγής κωδικών (ηλεκτρονικός κλειδάριθμος). Φωτογραφία του Abouplit

Συσκευή παραγωγής μοναδικών κωδικών (ηλεκτρονικός κλειδάριθμος). Φωτογραφία του Abouplit

Αν λοιπόν κάποιος δεν έχει στην κατοχή του αυτή τη συσκευή ηλεκτρονικού κλειδάριθμου, ώστε να δώσει κατά την είσοδο εκτός από το συνθηματικό και τον αριθμό που εμφανίζει, δεν μπορεί να κάνει είσοδο στην ανάλογη υπηρεσία, ή η πρόσβασή του είναι μειωμένη (π.χ. μόνο εμφάνιση κινήσεων τραπεζικού λογαριασμού και όχι μεταφορά χρημάτων). Ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει με κάποιο τρόπο να υποκλέψει το συνθηματικό η είσοδος του δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν έχει στα χέρια του τη συσκευή. Επιπλέον ακόμα κι αν δει έναν κωδικό από τη συσκευή την ώρα που ο γνήσιος χρήστης τον πληκτρολογεί αυτός θα ισχύει μόνο για μερικά δευτερόλεπτα και μετά από λίγο θα πρέπει να δώσει τον επόμενο για να αποκτήσει πρόσβαση στην υπηρεσία. Εξυπακούεται φυσικά πως η συσκευή είναι ρυθμισμένη και συγχρονισμένη με το σύστημα πιστοποίησης ώστε σε κάθε στιγμή να εμφανίζει τον αντίστοιχο σωστό κωδικό. Με αυτή την τεχνική αυξάνεται κατακόρυφα το επίπεδο ασφάλειας, καθώς είναι πολύ πιο δύσκολο κάποιος να καταφέρει να υποκλέψει το συνθηματικό αλλά και ταυτόχρονα να έχει τη «γεννήτρια κωδικών». Η πλειοψηφία των τραπεζών έχει πια υιοθετήσει αυτήν την τεχνική για λόγους ασφαλείας αλλά και πολλές ιστοσελίδες ή υπηρεσίες που απαιτούν μεγαλύτερο επίπεδο ασφάλειας. Ενδεικτικά το Google mail, το DropBox, το Twitter, το App Store της Apple αλλά και άλλες μεγάλες ιστοσελίδες έχουν ενεργοποιήσει (προαιρετικά) αυτήν την δυνατότητα. Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι οτι για κάθε υπηρεσία που το προσφέρει απαιτείται ουσιαστικά και ένα νέο «μπρελόκ» που γεννά κωδικούς. Ήδη βέβαια πολλές εταιρείες το αντικαθιστούν με εφαρμογές που εκτελούνται σε smartphones και κάνουν την ίδια δουλειά, ώστε να μην γεμίσουμε με τέτοιες συσκευές. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια θα πρέπει να προσέξει πολύ ο κάτοχος να μην χάσει το κινητό του ή να το προστατέψει και αυτό με έναν (κατά το δυνατό) δύσκολο κωδικό. Προσωπικά εκτός από δύο μπρελόκ που έχω για αντίστοιχες τράπεζες και ένα (σε μορφή κάρτας) για το εταιρικό μου mail έχω ενεργοποίησει το two factor authentication και στο DropBox ώστε να μην μπορεί κάποιος να ανοίξει τα αρχεία μου από κάποια μη εγκεκριμενη συσκευή. Αν το περιεχόμενο που έχετε είναι «ευαίσθητο» σας προτείνω να το κάνετε κι εσείς.

Read Full Post »

Older Posts »