Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘εκτενές’

Ποιά είναι η σχέση σας με τον οδοντίατρό σας; Εγώ τα πάω μια χαρά μαζί της αλλά με τα εργαλεία της έχω ένα μικρό θέμα. Πριν από μερικά χρόνια λοιπόν μετά από ένα καλό σφράγισμα αποφάσισα να ακούσω τη συμβουλή της και να προσέξω λίγο περισσότερο τη στοματική μου υγιεινή. Αγόρασα λοιπόν μία ηλεκτρική οδοντόβουρτσα την οποία χρησιμοποιώ ανελιπώς πάνω από δύο χρόνια και σε αυτό το άρθρο θα σας την παρουσιάσω.

Η οδοντόβουρτσα που επέλεξα ως γνήσιος gadget lover και μετά από ενδελεχή έρευνα στο παγκόσμιο ιστό για τιμές και χαρακτηριστικά ήταν η Oral-B Triumph Professional Care 5000. Από όσο θυμάμαι όταν την αγόρασα από ένα (διαδικτυακό) φαρμακείο είχε περίπου 110€. Αν σας φαίνεται ακριβή θα επανέλθω αργότερα στο κόστος αλλά με το σκεπτικό πως θα γλιτώσω στο μέλλον κάποιες «επισκευές» στα δόντια μου έκανα το μεγάλο βήμα. Και δεν το μετάνιωσα.

Περιγραφή.

Η οδοντόβουρτσα είναι ηλεκτρική όπως ανέφερα και συγκεκριμένα με επαναφορτιζόμενη μπαταρία. Εξωτερικά έχει πλαστικό περίβλημα με λευκές και γαλάζιες αποχρώσεις και στο πίσω μέρος έχει μια αρκετά μεγάλη λαστιχένια επιφάνεια για να μην γλιστρά κατά τη χρήση. Στα πλαϊνά το πλαστικό έχει ασημί χρώμα δίνοντας μία αλουμινένια υφή. Το πάχος της είναι αρκετό σε σχέση με μία κοινή οδοντόβουρτσα αλλά όχι ενοχλητικό για το πιάσιμο. Χωρά άνετα στην παλάμη ενός ενήλικα ή ενός παιδιού που πάει σχολείο, αλλά σίγουρα στην αρχή θα χρειαστείτε χρόνο για να τη συνηθίσετε. Στο πάνω μέρος θα βρείτε μία μεταλλική υποδοχή σαν καρφί για τα ανταλλακτικά βουρτσάκια που δέχεται. Μπροστά υπάρχουν δύο κουμπιά. Το πρώτο στρογγυλό και μεγαλύτερο ενεργοποιεί και απενεργοποιεί τη λειτουργία της (on-off ελληνιστί) και το δεύτερο τριγωνικό αλλάζει τα προγράμματα (τί έγινε ρε παιδιά οδοντόβουρτσα πήραμε ή τηλεόραση;). Κοντά στη βάση υπάρχει μία ευμεγέθης οθόνη υγρών κρυστάλλων (lcd βρε…) που εμφανίζει τη κατάσταση της μπαταρίας με μία εικόνα όπως αυτή στα κινητά τηλέφωνα. Έχει τέσσερα επίπεδα φόρτισης και όταν σβήσουν όλα αναβοσβήνει για να μας ειδοποιήσει οτι πρέπει να τη φορτίσουμε. Μαζί βέβαια υπάρχει και μία βάση φόρτισης που ουσιαστικά είναι ένα πλαστικό δακτυλίδι συνδεδεμένο με μία πρίζα μέσα στο οποίο ακουμπάτε τη βάση της οδοντόβουρτσας.

oralb charger

Η φόρτιση γίνεται επαγωγικά χωρίς να υπάρχουν μεταλλικές επαφές δηλαδή, κάτι αρκετά χρήσιμο στο γεμάτο υγρασία και νερό περιβάλλον του μπάνιου μας. Εκτός από αυτό υπάρχει και μία βάση με διαφανές καπάκι για έως και 4 διαφορετικά βουρτσάκια πάνω στην οποία «κουμπώνει» αν θέλετε ο φορτιστής. Αν όμως δεν έχετε κοντά στον νιπτήρα σας πρίζα (όπως εγώ) μπορείτε να τα κρατάτε και ξεχωριστά. Επιπλέον η οδοντόβουρτσα συμπεριλαμβάνει έναν ασύρματο δέκτη με μία δεύτερη και μεγαλύτερη οθόνη υγρών κρυστάλλων (lcd μη τα ξαναλέμε…) που εμφανίζει διάφορες ενδείξεις κατά τη χρήση ή την τρέχουσα ώρα όταν η οδοντόβουρτσα δεν λειτουργεί. Η Braun ονομάζει αυτόν τον δέκτη Smart Guide.

smart guide

Στη συσκευασία θα βρείτε επίσης τρία διαφορετικά βουρτσάκια που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αναλόγως του προγράμματος που ενεργοποιείτε.Τέλος περιλαμβάνει μία πρακτική θήκη ταξιδίου από γαλάζιο ημιδιάφανο πλαστικό που φιλοξενεί εκτός από την οδοντόβουρτσα και δύο ανταλλακτικά βουρτσάκια.

Χρήση.

Υποθέτοντας πως έχετε κάνει την πρώτη φόρτιση που θα διαρκέσει αρκετές ώρες και έχετε ετοιμοπόλεμη την οδοντόβουρτσα, ας δούμε πως λειτουργεί. Αρχικά θα βάλετε ένα από τα βουρτσάκια στο πάνω μέρος κουμπώνοντάς το. Σημείωση ότι κάθε συσκευασία περιέχει και δύο μικρά χρωματιστά δακτυλίδια που εφαρμόζουν στο βουρτσάκι κατ’ επιλογή. Αν λοιπόν η οδοντόβουρτσα χρησιμοποιείται από τον/την σύντροφό σας και (γιατί όχι) από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σας, με αυτό το δακτυλίδι ξεχωρίζετε τίνος είναι το κάθε βουρτσάκι (που προφανώς θα έχετε αποθηκεύσει στη βάση που αναφέρθηκε νωρίτερα).

brush case

Πατώντας το κουμπί ενεργοποίησης η οδοντόβουρτσα θα αρχίσει να πάλλεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς περιστρέφοντας το βουρτσάκι αριστερά δεξιά. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι σκόπιμο, αφού έχετε βάλει πάνω του την οδοντόκρεμα να την απλώσετε στα δόντια σας, να ανάψετε την οδοντόβουρτσα όταν αυτή είναι ήδη μέσα στο στόμα σας. Σε αντίθετη περίπτωση θα εκτοξευτεί η οδοντόκρεμα στον καθρέπτη του μπάνιου σας, μπορεί και σε κανένα μάτι. Ο θόρυβος δεν θα έλεγα πως είναι υπερβολικός αλλά υπάρχει ένα μικρό τρέμουλο λόγω του μοτέρ που όμως συνηθίζεται πολύ σύντομα. Οι κινήσεις όμως που κάνει το βουρτσάκι είναι ταχύτατες και αποτελεσματικές σε σημείο που αν σε κάποιο διάστημα αργότερα δοκιμάσετε μία κοινή οδοντόβουρτσα να νομίζετε πως δεν κάνει τίποτα. Τα προγράμματα που διαθέτει η οδοντόβουρτσα είναι πέντε (!). Το κλασσικό που διαρκεί 2 λεπτά, το εκτενές που διαρκεί 3, ένα για ευαίσθητα δόντια/ούλα με λιγότερες περιστροφές, ένα για λεύκανση (που απαιτεί ειδικό βουρτσάκι που περιλαμβάνεται σαν δείγμα) και τέλος ένα για μασάζ στα ούλα. Το κλασσικό βουρτσάκι έχει μία σειρά από πλαστικές τριχούλες σε κυκλική διάταξη. Αυτό της λεύκανσης περιλαμβάνει στο κέντρο ένα κίτρινο λαστιχένο στέλεχος που βοηθά. Το τρίτο (που ονομάζεται floss action) έχει εκτός από τις τριχούλες και τέσσερις απολήξεις σε σχήμα μικρής σφήνας που μπαίνουν ανάμεσα στα δόντια καθώς τα πλένετε και λειτουργούν ως νήμα για καλύτερο βούρτσισμα (αν και δεν αντικαθιστούν νήμα).

oralb brush

Από ό,τι είχα δει υπάρχει και ένα επιπλέον διαθέσιμο βουρτσάκι που δεν συμπεριλαμβάνεται μέσα στη συσκευασία που είναι ειδικά για όσους φορούν σιδεράκια. Προσωπικά χρησιμοποιώ κυρίως το κλασσικό πρόγραμμα μαζί με τα βουρτσάκια floss action. Έχω δοκιμάσει βέβαια όλα τα προγράμματα. Αν έχετε ευαίσθητα δόντια το αντίστοιχο πρόγραμμα σίγουρα θα σας ταιριάξει καθώς είναι πιο «ελαφρύ» στις δονήσεις. Η λεύκανση με άφησε αδιάφορο αλλά για όσους θέλουν όμορφο χαμόγελο πιθανώς να είναι πιο κατάλληλη. Το μασάζ ούλων από την άλλη το βρήκα διασκεδαστικό (γαργαλάει και λίγο) αλλά θα χρειαστεί να βάζετε τη βούρτσα πάνω σε αυτά για να έχετε αποτέλεσμα. Αναλόγως του επιλεγμένου προγράμματος η εξωτερική οθόνη εμφανίζει και ένα διαφορετικό σύμβολο. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που έχουν τα βουρτσάκια είναι πως οι άκρες από τις τριχούλες ξεθωριάζουν σκόπιμα με τη χρήση, ώστε σε ένα περίπου τρίμηνο να καταλάβετε ότι έχει έρθει η ώρα να τα αντικαταστήσετε. Κι αν καθυστερήσετε λίγο δεν χαλά ο κόσμος αλλά προτείνεται για λόγους υγιεινής και καλύτερης απόδοσης. Η διάρκεια της μπαταρίας εξαρτάται από τη χρήση φυσικά, αλλά προσωπικά διαπίστωσα πως διαρκεί πείπου 7-10 βουρτσίσματα. Σε κάθε περίπτωση το μεσοδιάστημα μεταξύ αυτών είναι υπέρ αρκετό για να ολοκληρωθεί μία φόρτιση. Ακόμα κι αν έχετε ξεχαστεί πάντως και «μείνετε από μπαταρία», με φόρτιση λίγων λεπτών μπορείτε να έχετε αρκετή ενέργεια για ένα βούρτσισμα. Η οδοντόβουρτσα με το σκεπτικό ότι πρέπει να πλύνετε για 2 λεπτά τα δόντια σας κάνει ένα μικρό χαρακτηριστικό τρέμουλο κάθε 30 δεύτερα για να σας υπεθυμίσει πως πρέπει να αλλάξετε πλευρά. Στην οθόνη ενδείξεων μάλιστα μπορείτε να δείτε έναν κύκλο χωρισμένο σε 4 μέρη που αναβοσβήνουν καθώς βουρτσίζετε τα δόντια σας. Πέραν αυτού σε περίπτωση που πιέσετε παραπάνω από το ιδανικό την οδοντόβουρτσά σας πάνω σε αυτά εκείνη αντιδρά με μία δόνηση στο χερούλι της και μία κόκκινη ένδειξη στην οθόνη, σημάδι για να μειώσετε την πίεση. Στο τέλος του βουρτσίσματος άν έχετε ολοκληρώσει ή ξεπεράσει τον χρόνο των δύο λεπτών η εξωτερική οθόνη εμφανίζει ένα προσωπάκι που χαμογελά. Αν μάλιστα βάλετε το εκτενές πρόγραμμα μετά από τρία λεπτά το προσωπάκι θα σας κλείσει και το μάτι! Η εξωτερική οθόνη συμπεριλαμβάνει δύο μπαταρίες που αφενός βοηθούν την ασύρματη επικοινωνία με την οδοντόβουρτσα αφετέρου συντηρούν το ρολόι που εμφανίζει την ώρα όπως αναφέρθηκε νωρίτερα. Σε περίπτωση που πάτε ταξίδι πάντως υπάρχει ένα μικρό κουμπί στην οδοντόβουρτσα που απενεργοποιεί την επικοινωνία με τη βάση. Σύμφωνα με το φυλλάδιο οδηγιών μπορείτε να το κάνετε αν πετάξετε με αεροπλάνο για να μην σας μπερδέψουν με … τρομοκράτη (επειδή εκπέμπει σε κάποια συχνότητα προφανώς…). Η μπαταρία αν και επαναφορτιζόμενη μπορεί να αντικατασταθεί. Στην πρίζα φόρτισης υπάρχει ένα μικρό εξόγκωμα που εφαπτόμενο με το κάτω μέρος της οδοντόβουρτσας λειτουργεί ως κλειδί για την ανοίξετε από κάτω και να αντικαταστήσετε την μπαταρία. Δεν γνωρίζω βέβαια πόσο κάνει καθώς μετά από 2,5 χρόνια χρήσης η δική μου συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά.

Εντυπώσεις – συμπεράσματα.

Όπως ανέφερα και νωρίτερα θα χρειαστείτε λίγο χρόνο για να συνηθίσετε την οδοντόβουρτσα αν είχατε χειροκίνητη έως τώρα. Μην αποθαρρυνθείτε όμως, καθώς σε σύντομο χρονικό διάστημα θα την κρατάτε με άνεση. Το γεγονός πως τα βουρτσάκια αφαιρούνται με μία κίνηση βοηθά στο να έχετε επίσης μία οδοντόβουρτσα για όλους. Πέραν αυτού κατα τη διάρκεια της λειτουργίας το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να την περνάτε διαδοχικά πάνω και γύρω από κάθε δόντι ώστε να γίνεται σωστά το καθάρισμα. Η δική μου εμπειρία είναι ότι ακόμα και με ένα βούρτσισμα την ημέρα θα περιορίσετε την πέτρα και την πλάκα στα τα δόντια σας σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι με μία κλασσική οδοντόβουρτσα. Τα βουρτσάκια είναι κάπως πιο ακριβά σε σχέση με τις κοινές οδοντόβουρτσες αλλά θα σας πρότεινα να αγοράσετε αρκετά μαζί ειδικά αν τη χρησιμοποιούν πολλά άτομα ταυτόχρονα. Έτσι θα πετύχετε καλύτερη τιμή στο κομμάτι. Προσωπικά βρήκα σετ των τεσσάρων στο Amazon και στα ελληνικά online φαρμακεία μόνο ζεύγη. Αγοράζοντας σετ πάντως το κάθε βουρτσάκι έχει δική του ξεχωριστή συσκευασία. Υπάρχουν ακόμα και «συμβατά» τρίτων κατασκευαστών αν θέλετε να εξοικόνομήσετε μερικά χρήματα ακόμα. Αν η οδοντόβουρτσα σας φαίνεται ακριβή να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν και πιο οικονομικές στη σειρά Triumph (και όχι μόνο) που είτε δεν περιλαμβάνουν την εξωτερική οθόνη, είτε έχουν ένδειξη μπαταρίας χωρίς lcd, είτε έχουν μόνο τα βασικά προγράμματα. Πριν αγοράσετε πάντως ψάξτε στο διαδίκτυο (και όχι μόνο) για την καλύτερη τιμή. Όταν εγώ την βρήκα 110€ υπήρχαν και μαγαζιά που την πουλούσαν 250€! Το ουσιαστικό είναι ένα: Ακόμα και με την πιο απλή ηλεκτρική οδοντόβουρτσα θα πετύχετε απείρως καλύτερο αποτέλεσμα από μία χειροκίνητη, καθώς οι δονήσεις που κάνει ξεπερνούν κατα πολύ αυτές του χεριού σας. Δεν είναι θέμα τεμπελιάς δηλαδή, αλλά αποδοτικότητας. Σε κάθε περίπτωση συμβουλευτείτε και τον οδοντίατρό σας.

 Ολοκληρώνοντας να σημειώσω πως το άρθρο δεν είναι σε καμία περίπτωση «χορηγούμενο» (κοινώς δεν τα παίρνω από την Oral-B), και αντίστοιχα αποτελέσματα πιθανώς να έχετε και με άλλες ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες. Προσωπικά όμως έμεινα πολύ ευχαριστημένος από αυτή μου την «επένδυση».

Καλά βουρτσίσματα!

Advertisements

Read Full Post »

Το καλοκαίρι έρχεται και πολλοί από εσάς ίσως αναζητάτε μία ιδανική τοποθεσία για τις διακοπές σας. Η Ελλάδα διαθέτει μία τεράστια ακτογραμμή χάρη στα νησιά μας και τις πολλές παραλιακές τοποθεσίες στην Πελοπόνησσο αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα. Άλλες πασίγνωστες και δημοφιλείς, άλλες ερημικές και μόνο για «γνώστες». Με την εξέλιξη στην τηλεπισκόπηση και την συνεχή φωτογραφίση από δορυφόρους μπορούμε πια να δούμε σχεδόν κάθε σπιθαμή της Ελλάδας από ψηλά. Τι θα λέγατε όμως για μία ψηφιακή περιήγηση με φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας αλλά και βίντεο σαν να «πετάτε» πάνω από αυτές τις ατελείωτες παραλίες; Σίγουρα θα σκεφτήκατε το Google Maps αυτή τη στιγμή ή κάποια άλλη δημοφιλή υπηρεσία χαρτών. Ειδικά όμως για την περίπτωση των ακτογραμμών της Ελλάδας έχω μια πολύ καλύτερη πρόταση για να εξερευνήσετε τα υποψήφια μέρη ή ακόμα και αυτά που έχετε ήδη πάει. Την ανακάλυψα πρόσφατα και θα κάνω μία μίνι παρουσίαση σε αυτό το άρθρο. Η πρόταση αυτή λέγεται tripinview και είναι φυσικά μια ιστοσελίδα που θα σας παρουσιάσει με άλλη οπτική γωνία τις παραλίες της Ελλάδας. Οι δημιουργοί της λοιπόν πέταξαν με ελικόπτερο πάνω από τις παραλίες και τράβηξαν βίντεο αλλά και φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης τόσο πανοραμικές όσο και εστιασμένες τις οποίες μας προσφέρουν δωρεάν προς δική μας οπτική τέρψη. Διαδικασία που σίγουρα θέλει πολύ χρόνο! Από την ίδια τη σελίδα βρίσκουμε και την αποστολή της : «θέλουμε να βοηθήσουμε τους ταξιδιώτες όλου τον κόσμου να αποκτήσουν μια πιο ολοκληρωμένη και αληθινή εικόνα των προορισμών που εξερευνούν για τις διακοπές τους…» αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Στην κεντρική σελίδα του tripinview μπορείτε να δώσετε το όνομα της περιοχής που θα θέλατε να δείτε (π.χ. Ζάκυνθος)

tripinview search

και η σελίδα θα σας φέρει τις πιο γνωστές περιοχές σε μορφή μωσαϊκού φωτογραφιών.

tripinviewresults

Κάνοντας κλικ πάνω σε κάθε μία από αυτές εμφανίζεται η περιγραφή της παραλίας που αναφέρει, το βάθος της, αν έχει άμμο ή βότσαλα, αν είναι οργανωμένη κ.λπ. Στη συνέχεια μπορείτε να πατήσετε ένα από τα δύο εικονίδια, είτε της φωτογραφικής, είτε του δεξιού βέλους για να δείτε κοντινές φωτογραφίες ή και βίντεο από το πέρασμα πάνω από την περιοχή που επιλέξατε.

tripinview details

Ειδικότερα για τις φωτογραφίες υπάρχει μια πιο μακρινή λήψη αλλά και εστιασμένες ώστε να μην σας ξεφύγει καμία λεπτομέρεια.

tripinview zoomed

Μπορείτε φυσικά να τις δείτε διαδοχικά από αριστερά προς τα δεξιά ή να σταματήσετε την «παρουσίαση» σε όποια σας κεντρίσει το ενδιαφέρον και να επιλέξετε την πιο εστιασμένη.

tripinviewnavigation

Στο βίντεο απολαμβάνετε τη «θέα» μαζί με μία χαλαρή μουσική που παίζει το παρασκήνιο, την οποία μπορείτε μάλιστα να αλλάξετε επιλέγοντας από 3-4 διαφορετικά τραγούδια πατώντας σε ένα εικονίδιο νότας ή να την διακόψετε πλήρως. Τα βίντεο μάλιστα διατίθενται και σε αρκετές αναλύσεις από πολύ μικρή έως και High Definition 720p. Έτσι αν είστε στο δρόμο και βλέπετε τη σελίδα μέσω κινητού με μία σύνδεση 3G/4G δεν θα καταναλώσετε πολλά δεδομένα, ή αν είστε σε υπολογιστή ή σε δωρεάν hotspot θα δείτε το περιεχόμενο σε υψηλή ευκρίνεια. Στο δεξί μέρος βλέπετε μία μικρογραφία του χάρτη της περιοχής που έχετε επιλέξει μαζί με ένα μικρό ελικόπτερο πάνω στο χάρτη που δείχνει σε πιο σημείο βλέπετε φωτογραφίες. Αυτό μπορείτε να το σύρετε πάνω στο χάρτη σε σημεία που εμφανίζονται μικρές κόκκινες βούλες που αντιπροσωπεύουν τα σημεία που έχουν γίνει οι λήψεις.

tripinviewmap

Η υπηρεσία βρίσκεται σε beta (δοκιμαστική λειτουργία) και στο μέλλον θα συμπεριλάβει και δυνατότητα αναζήτησης παραλιών με συγκεκριμένα κριτήρια (π.χ. οικογενειακές, κοσμοπολίτικες, περιπετειώδεις κ.λπ) αλλά και πληροφορίες για κοντινά καταλύματα, αξιοθέατα και επιχειρήσεις στις περιοχές που βλέπουμε. Η σελίδα είναι επίσης διαθέσιμη και στα Αγγλικά ώστε να μπορείτε να την προτείνετε και σε φίλους από το εξωτερικό που θα ήθελαν να επισκεφτούν την Ελλάδα.

Για όσους διαθέτουν επιχειρήσεις σε παραλιάκά σημεία υπάρχει δυνατότητα καταχώρισης της επιχείρησής τους χρησιμοποιώντας την αντίστοιχη φόρμα που θα βρούν από το μενού στο πάνω μέρος της σελίδας.

Καλές εξερευνήσεις!

Και μιας και συζητάμε για παραλίες αν θέλετε υπογράψτε ενάντια στο νέο νομοσχέδιο που προσπαθεί να τις ιδιωτικοποιήσει.

https://secure.avaaz.org/en/petition/Ypoyrgo_Oikonomikon_G_Stoyrnara_Ypografoyme_Ohi_sto_xepoylima_ton_Ellinikon_paralion/?dMKCncb

Read Full Post »

Η χρήση του υπολογιστή προϋποθέτει την ύπαρξη λογισμικού (προγραμμάτων) που εκτελεί για να μας δώσει κάποια επιθυμητά αποτελέσματα. Το βασικότερο είναι το λειτουργικό σύστημα  που είναι βάση για τις υπόλοιπες εφαρμογές που εκτελούνται. Το λογισμικό είναι μία αρκετά παρεξηγημένη έννοια γιατί σε αντίθεση με το υλικό του υπολογιστή είναι άυλο και ουσιαστικά το αντιλαμβανόμαστε εκ του αποτελέσματος. Βλέπουμε γραφικά, κείμενα, εικόνες, βίντεο κ.λπ που στην πραγματικότητα δημιουργούνται από εντολές που εκτελεί ο υπολογιστής στο “υπόβαθρο”. Ο τυπικός χρήστης ενός υπολογιστή δυσκολεύεται  να κατανοήσει το χρόνο και τον κόπο που απαιτείται για να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα. Εξ ου και η πλειοψηφία των χρηστών θεωρεί ανούσιο ή παράλογο να “αγοράσει” λογισμικό. Στη πραγματικότητα βέβαια πολύ δύσκολα κάποιος θα αγοράσει λογισμικό. Αυτό που αγοράζουμε είναι στο 99,9% των περιπτώσεων μία “άδεια χρήσης” του λογισμικού. Αν αγοράζαμε το ίδιο το λογισμικό θα είχαμε πρόσβαση σε όλον τον κώδικά του ώστε να μπορέσουμε να τον μεταβάλλουμε. Αυτό ισχύει βέβαια και στις περιπτώσεις που μιλάμε για το λογισμικό ανοικτού κώδικα (open source) που όμως δεν είναι απαραίτητα και δωρεάν.

Ας δούμε όμως όλες τις επιλογές που έχουμε αναζητώντας λογισμικό. Παρόλο που το λειτουργικό σύστημα είναι και αυτό λογισμικό θα θεωρήσω ότι κάποιος ήδη έχει υπολογιστή με εγκατεστημένο λειτουργικό σύστημα. Είτε αυτό λέγεται Windows, είτε Linux, είτε MAC OS ή ακόμα και κάποιο πιο σπάνιο σύστημα.

Δωρεάν λογισμικό (και πως θα το βρείτε)

Σε αυτή την κατηγορία μπορείτε να βρείτε εφαρμογές κάθε είδους, είτε ανοικτού κώδικα είτε όχι. Χρησιμοποιώντας κάποια μηχανή αναζήτησης μπορείτε να δώσετε λέξεις κλειδιά που αφορούν το αντικείμενο της εφαρμογής μαζί με τη λέξη free Π.χ. Free Audio editing software. Προσοχή όμως γιατί πολλές σελίδες σας οδηγούν και σε εφαρμογές που κατεβάζετε μεν δωρεάν αλλά στην πραγματικότητα αφορούν την επόμενη κατηγορία. Φροντίστε λοιπόν να βλέπετε πως πράγματι η εφαρμογή που κατεβάζετε είναι δωρεάν και η πηγή είναι είτε ο ίδιος ο κατασκευαστής ή κάποια ασφαλής σελίδα (π.χ. cnet, tucows κ.λπ) . Υπάρχουν πάντως και ιστοσελίδες αφιερωμένες ειδικά στο δωρεάν λογισμικό.

Μία άλλη επιλογή που έχετε για να μην χρειαστεί να αγοράσετε κάποια εφαρμογή είναι οι προεκδόσεις (beta) που κυκλοφορούν οι developers που ουσιαστικά είναι υπό ανάπτυξη αλλά δεν έχουν τελειοποιηθεί. Αυτές δίνονται δωρεάν ώστε οι χρήστες να εντοπίσουν προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν. Αν και αυτές οι εφαρμογές δεν είναι πάντα απόλυτα σταθερές, συχνά κάνουν τη δουλειά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Κάποιες φορές μάλιστα οι beta testers επιβραβεύονται με κάποια έκπτωση σε περίπτωση που η τελική εφαρμογή είναι επί πληρωμή, λαμβάνοντας ένα κωδικό έκπτωσης στο email τους.

Ένας ακόμα τρόπος να αποκτήσετε κάποιο πρόγραμμα δωρεάν είναι να βοηθήσετε τον developer. Μικρότερες εταιρείες λογισμικού θα σας παραχωρήσουν μία άδεια, αν τους βοηθήσετε να μεταφράσουν το περιβάλλον εργασίας (μενού, μηνύματα κ.λπ) σε κάποια άλλη γλώσσα από τα αγγλικά ή αν κάνετε μία ανάρτηση στο blog σας ή στην ιστοσελίδα σας παρουσιάζοντας το λογισμικό τους. Ρίξτε μία πιο βαθιά ματιά στις ιστοσελίδες των εφαρμογών για να βρείτε τέτοιες πληροφορίες.

Τέλος εξετάστε την περίπτωση να “δικαιούστε” δωρεάν λογισμικό λόγω κάποιας ιδιότητάς σας (π.χ. ακαδημαϊκός ή φοιτητής), ή να έχετε κάποια έκπτωση εξ αιτίας της (δείτε και πιο κάτω).

Να σημειώσω εδώ πως κάποιες εφαρμογές αν και δωρεάν ζητούν την οικονομική σας υποστήριξη για να μπορέσει ο δημιουργός να συνεχίσει την ανάπτυξή τους. Αν λοιπόν τις βρίσκετε χρήσιμες ακόμα κι ένα μικρό ποσό μπορεί να βοηθήσει κάποιον ανεξάρτητο developer, έστω και σαν αναγνώριση των κόπων του και του αλτρουισμού του. Πατήστε λοιπόν το κουμπί donate (δωρεά) και δώστε… ό,τι έχετε ευχαρίστηση.

Δοκιμαστικές εκδόσεις λογισμικού

Ένα βήμα πιο πέρα από τις δωρεάν εφαρμογές είναι αυτές που ναι μεν είναι επί πληρωμή αλλά σας δίνουν μία περίοδο χάριτος για να τις δοκιμάσετε ή λειτουργούν με περιορισμούς ώστε να δείτε αν σας “κάνουν”. Στην πρώτη περίπτωση το πρόγραμμα λειτουργεί κανονικά και όταν λήξει η δοκιμαστική περίοδος εμφανίζει μήνυμα για την αγορά του. Στην δεύτερη περίπτωση κάποιες πιο προχωρημένες λειτουργίες δεν λειτουργούν ή εκτελούνται για περιορισμένο αριθμό προσπαθειών. Υπάρχουν κι άλλα που συνεχίζουν να λειτουργούν εσαεί αλλά εμφανίζουν συχνά “ενοχλητικά” μηνύματα για να τα αγοράσετε όταν λήξει η δοκιμαστική περίοδος. Αυτά τα προγράμματα έχουν δύο πλεονεκτήματα. Αφενός σας επιτρέπουν να δείτε τον τρόπο λειτουργίας τους και να αποφασίσετε αν αξίζει να τα αγοράσετε, αφετέρου αν ψάχνετε κάποια εφαρμογή που θα χρησιμοποιήσετε για λίγες φορές μπορείτε να τα εκμεταλλευτείτε χωρίς να τα αγοράσετε. Συχνά θα τα βρείτε με ονομασίες όπως Trial, Demo, Shareware. Σχεδόν όλες οι  μεγάλες εταιρείες λογισμικού (π.χ. Microsoft, Adobe, Corel κ.λπ) προσφέρουν Trial εκδόσεις για τις εφαρμογές τους που λειτουργούν πλήρως για ένα διάστημα.

Επί πληρωμή λογισμικό (και πως θα πληρώσετε λιγότερα…)

Αν δεν βρείτε λύση στις ανάγκες σας με δωρεάν λογισμικό ή βρήκατε χρήσιμη κάποια δοκιμαστική έκδοση ίσως πρέπει να σκεφτείτε αν αξίζει να αγοράσετε μία άδεια για επί πληρωμή λογισμικό. Εδώ μπαίνει στη μέση το πορτοφόλι σας φυσικά. Αν η εφαρμογή που αναζητάτε σας φαίνεται ακριβή σκεφτείτε πρώτα αν τα χρήματα που θα διαθέσετε σας γλιτώσουν χρόνο και ενέργεια. Γιατί να παλεύετε ώρες με μία δωρεάν εφαρμογή να κάνετε κάτι που με λίγα χρήματα μπορείτε να ολοκληρώσετε σύντομα; Αν είστε επαγγελματίας μια εμπορική εφαρμογή μπορεί να σας επιστρέψει χρήματα και να την θεωρήσετε σαν επένδυση. Ακόμα κι αν η χρήση είναι προσωπική όμως, οι εφαρμογές που πληρώνετε περιλαμβάνουν συχνά και υποστήριξη για τη χρήση τους ή προβλήματα που προκύπτουν και δωρεάν μελλοντικές αναβαθμίσεις για κάποιο διάστημα. Από την άλλη δεν είναι ανάγκη να ξοδέψετε μία περιουσία για να αγοράσετε το “καλύτερο” πρόγραμμα αν χρησιμοποιήσετε μόνο 2-3 βασικές λειτουργίες του που έχουν κι άλλα δωρεάν ή πολύ φτηνότερα προγράμματα. Μπορείτε όμως να πετύχετε και εκπτώσεις στα προγράμματα που θέλετε να αγοράσετε. Οι περισσότερες εφαρμογές πωλούνται πια και σε ηλεκτρονική μορφή (download) χωρίς να χρειαστεί να αγοράσετε ένα πακέτο με CD/DVD εγκατάστασης. Έτσι μπορείτε να τις βρείτε σε διαφορετικά online shops με μικρότερες τιμές εκτός από τη σελίδα της εταιρείας που τις εκδίδει. Κάποιες φορές επίσης μπορείτε να βρείτε παλιότερες εκδόσεις που συχνά δίνονται φτηνότερα αν ξέρετε ότι δεν έχετε ανάγκη τις πιο τελευταίες  και εξελιγμένες λειτουργίες του προγράμματος. Φτηνότερες ή και δωρεάν εφαρμογές που κανονικά πωλούνται μπορείτε να βρείτε ακόμα και σε μορφή προσφοράς ανά διαστήματα που μπορεί να κάνει κάποια εταιρεία. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο πολλές φορές με αφορμή κάποια “επέτειο” ή παρουσίαση επόμενης έκδοσης λογισμικού κυκλοφορούν πλήρεις εκδόσεις δωρεάν για μικρό διάστημα. Για αυτές τις προσφορές μπορείτε να ενημερωθείτε αν εγγραφείτε σε newsletters των εταιρειών που εκδίδουν το λογισμικό που σας ενδιαφέρει, ή από sites με ειδήσεις τέτοιου ύφους. Εκτός αυτού μπορείτε να βρείτε εκπτωτικά κουπόνια σε διάφορες σελίδες στον αχανή παγκόσμιο ιστό που μπορούν να μειώσουν σημαντικά τα χρήματα που θα δώσετε. Αρκετές φορές μάλιστα αυτά εφαρμόζονται αθροιστικά ακόμα και στις περιόδους που ήδη η εταιρεία προσφέρει έκπτωση στο καλάθι της όπως αναφέρθηκε νωρίτερα. Ψάξτε πάλι στις μηχανές αναζήτησης για coupon ή discount code για τη εφαρμογή που ζητάτε. Αν έχετε ήδη κάποια παλιότερη έκδοση ενός προγράμματος οι εταιρείες προσφέρουν μειωμένη τιμή για την αναβάθμιση (upgrade) στην επόμενη έκδοση. Οι “τίμιες” μάλιστα εταιρείες την προσφέρουν δωρεάν εάν αγοράσατε την “παλιά” έκδοση λίγο πριν κυκλοφορήσει η νέα. Μία τελευταία τεχνική για να αγοράσετε φτηνότερα λογισμικό είναι τα λεγόμενα πακέτα ή bundles. Ουσιαστικά είναι μία σειρά από προγράμματα που προσφέρονται σε μία τιμή σημαντικά μειωμένη (π.χ.> 75%) από το άθροισμα των τιμών τους σαν ξεχωριστές εφαρμογές. Το θετικό είναι ότι με ένα “μικρό” ποσό (πχ. ~20€) αγοράζετε 8-10 εφαρμογές σε τιμή που θα αγοράζατε μία (ή και καμία…). Το αρνητικό είναι πως τις περισσότερες φορές μέσα στο πακέτο περιλαμβάνονται και εφαρμογές που ίσως δεν βρίσκετε χρήσιμες ή που δεν είναι αντάξιες των προσδοκιών σας. Επιπλέον αυτά τα bundles προσφέρονται για περιορισμένο διάστημα, συνήθως βέβαια αρκετό για να δοκιμάσετε τα αντίστοιχα trials. Αν όμως έστω και 2-3 αξιόλογες εφαρμογές μαζί ξεπερνούν σημαντικά το κόστος του bundle τότε ίσως είναι καλή ιδέα να το εκμεταλλευτείτε, και να τις “βουτήξετε” φτηνά.

Ειδικά για τις εφαρμογές φορητών συσκευών (tablets, κινητά) μπορείτε να βρείτε και εφαρμογές που “παρακολουθούν” τις τιμές των ηλεκτρονικών καταστημάτων (App Store, Google Play κ.λπ) και σας ειδοποιούν όποτε αλλάζουν. Ενδεικτικά αναφέρω το appshoper.com που “κοιτά” το AppStore της Apple.

Αν σε αυτό το σημείο περιμένατε να σας πω πως θα βρείτε “πειρατικό” λογισμικό ατυχήσατε. Η αλήθεια είναι πως όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε περάσει και από αυτήν την κατηγορία, που αν και “εύκολη” δεν είναι ίσως η τιμιότερη, και κάποιες φορές ενέχει και κινδύνους. Το άρθρο αυτό δεν έχει σαν σκοπό ούτε να “δικαιολογήσει” τα εκατομμύρια που βγάζουν ίσως κάποιες εταιρείες από το λογισμικό τους αλλά ούτε και να δικαιώσει τους “πειρατές”. Η συζήτηση για την αμοιβή για άυλες δημιουργίες αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα εν γενεί είναι πολύ μεγάλη, και ίσως αναπτύξω τις ιδέες μου σε κάποιο άλλο άρθρο. Προσωπικά χωρίς να το παίζω “αθώα περιστερά” έχω προσπαθήσει να αγοράζω προγράμματα (όταν δεν βρίσκω κάτι δωρεάν) που καλύπτουν τις ανάγκες μου και τα βρίσκω σε τιμές που θεωρώ λογικές για όσα προσφέρουν. Ούτε λίγο ούτε πολύ εξασκώντας τις τεχνικές που σας ανέφερα τα τελευταία χρόνια έχω στη συλλογή μου αρκετές δεκάδες άδειες λογισμικού που είτε αγόρασα σε καλές τιμές, είτε βρήκα δωρεάν. Γενικότερα  πιστεύω ότι υπάρχουν και “τίμιες” εναλλακτικές λύσεις αν δεν θέλουμε να ανοίξουμε το πορτοφόλι μας. Από την άλλη όμως θεωρώ πως ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Εσείς τι λέτε;

Read Full Post »

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή τις διαρροές απόρρητων εγγράφων της Αμερικάνικης κυβέρνησης απο τον πρώην πράκτορα της CIA Edward Snowden, έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για την παρακολούθηση των χρηστών του internet. Ούτε λίγο ούτε πολύ επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι ότι οι χρήστες του ίντερνετ παρακολουθούνται συστηματικά από κυβερνήσεις και όχι μόνο. Όλοι οι χρήστες του ίντερνετ επειδή οι υπολογιστές τους είναι μέρος του παγκόσμιου δικτύου υπολογιστών αφήνουν «ίχνη» καθώς κυκλοφορούν εικονικά και αναζητούν πληροφορίες σε δισεκατομμύρια  ιστοσελίδες. Αυτά γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης αφενός για λόγους παρακολούθησης αφετέρου για προβολή διαφημίσεων. Στο σημερινό άρθρο δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το πως γίνεται αυτή η παρακολούθηση αλλά το πως θα κάνουμε ένα (πρώτο) βήμα για να την αποτρέψουμε χωρίς να είμαστε «χάκερ». Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία από εμάς για να βρει πληροφορίες στο ίντερνετ χρησιμοποιεί κάποια μηχανή αναζήτησης όπως το Google, το Bing ή το Yahoo!. Όπως όμως είναι φυσικό οι εταιρείες που βρίσκονται πίσω από αυτές τις μηχανές αναζήτησης δεν έχουν σε πρώτη προτεραιότητα την προστασία της ιδιωτικότητάς μας. Πέραν αυτού επειδή η πλειοψηφία από αυτές εδρεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες  υπάγονται και στους εκεί νόμους που μάλλον δεν είναι τόσο φιλικοί για το απόρρητό μας. Υπάρχουν φυσικά πολλές μέθοδοι για να αποφύγουμε την παρακολούθηση αλλά η πιο απλή είναι να μην χρησιμοποιήσουμε τις μεγάλες υπηρεσίες αναζήτησης αλλά κάποια «εναλλακτική».

Μία από αυτές είναι το DuckDuckGo.com

DuckDuckGo Logo

To DuckDuckGo λοιπόν όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει και στην ιστοσελίδα της πολιτικής απορρήτου του, δεν συγκεντρώνει ούτε μοιράζεται πληροφορίες των χρηστών του.  Επίσης βασίζει τα αποτελέσματά του είτε σε πηγές όπως η Wikipedia είτε σε συνεργασίες που έχει με άλλες μηχανές όπως η Yandex αλλά και το Yahoo!, το Bing ή η WolframAlpha. Φυσικά με αυτόν τον τρόπο δεν μεταφέρονται δικά μας στοιχεία προς όλους τους συνεργάτες του DuckDuckGo.  Επίσης ένα μέρος του κώδικα που χρησιμοποιείται για τις αναζητήσεις προσφέρεται δωρεάν. Αυτό που μου αρέσει στο DuckDuckGo είναι αφενός η πολύ όμορφη αισθητική του στα αποτελέσματα αλλά και το γεγονός πως τα εμφανίζει με μορφή πληροφορίας πρώτα και μετά σελίδων που «ταιριάζουν» στην αναζήτησή μας. Π.χ. αν γράψετε κάποιο τοπωνύμιο, θα σας δώσει κάποιες βασικές πληροφορίες που το αφορούν και στη συνέχεια αναφορές βασισμένες σε άλλες ιστοσελίδες που περιέχουν πληροφορίες για αυτό. Οι σελίδες που απλά το αναφέρουν σαν λέξη κλειδί έρχονται πιο «χαμηλά» στα αποτελέσματα. Εκτός από τα «συνηθισμένα» αποτελέσματα το DuckDuckGo προσφέρει και πάρα πολλά «καλούδια» παρόμοια με αυτά που δίνει το Google ή η WolframAlpha. Ενδεικτικά αναφέρω πως εκτός από το κλασσικό κομπιουτεράκι (π.χ. 6500*20%) μπορεί να δημιουργήσει τυχαία passwords, να υπολογίσει διαφορές ημερών από ημερομηνίες, να εμφανίσει πληροφορίες καλλιτεχνικού περιεχομένου (για ηθοποιούς, μουσικούς, συγκροτήματα κ.λπ) , να μετατρέψει μονάδες και να υπολογίσει θερμίδες φαγητών, να μετατρέψει κείμενα σε κώδικα μορς (!), να απαντήσει ερωτήσεις γεωγραφίας και πολλά άλλα. Τέλος, ακόμα κι αν η αναζήτηση που δώσετε δεν φέρει κάποια αποτελέσματα, θα σας παραπέμψει σε μία από τις μεγάλες μηχανές (Google, Bing κ.λπ) ως εναλλακτική λύση. Για ευκολία και για να θυμάστε εύκολα τη σελίδα υπάρχει και η «σύντομη» διεύθυνση http://ddg.gg

Η δεύτερη εναλλακτική που σας προτείνω είναι το Startpage.com.

startpage_logo_03.gif

Όπως αντιλαμβάνεστε και από το όνομα η σελίδα φιλοδοξεί να γίνει η αρχική σας σελίδα, και αυτοπροσδιορίζεται ως ή πιο «ιδιωτική» μηζανή αναζήτησης. Εδώ έχουμε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο θέμα της ιδωτικότητας που όμως είναι πιθανώς πιο αποτελεσματική σε επίπεδο αποτελεσμάτων. Το Startpage φέρνει αποτελέσματα απευθείας από το Google παίζοντας το ρόλο του μεσάζοντα αφαιρώντας όμως έτσι οποιαδήποτε πληροφορία θα συγκρατούσε το Google (όπως π.χ. διεύθυνση ip ή ιστορικό αναζητήσεων) από εσάς. Με άλλα λόγια κάνει την αναζήτηση «εκ μέρους σας» με αποτέλεσμα το Google να μην έχει κανένα στοιχείο για εσάς παρά μόνο για το Startpage. Επιπλέον στα αποτελέσματα της αναζήτησης δίνει την δυνατότητα να επισκεφθείτε ιστοσελίδες μέσω του δικού της proxy ωστε ακόμα και εκεί να μην υπάρχει παρακολούθηση του δικούς σας υπολογιστή. Όπως μπορείτε να δειτε και στην ιστοσελίδα πολιτικής απορρήτου, ουσιαστικά το Startpage δεν κρατά καμία πληροφορία για εσάς όταν κάνετε αναζητήσεις. Επιπλέον η εταιρεία που την διαχειρίζεται έχει έδρα στην Ολλανδία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη νομοθεσία λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Αισθητικά βέβαια τα αποτελέσματα θυμίζουν πολύ περισσότερο Google και αυτό βέβαια μπορεί να το λάβει κανείς και σαν θετικό και σαν αρνητικό. Το Startpage έχει λάβει μάλιστα και πρώτο τη «σφραγίδα» European Privacy Seal που πιστοποιεί ότι τηρεί όσα υπόσχεται σύμφωνα με την ιδιωτικότητά σας.

privacy_seal_about

Αμφότερες οι μηχανές αναζήτησης που ανέφερα αποφεύγουν σκόπιμα να σας «παρακολουθήσουν» όταν τις χρησιμοποιείτε ώστε ακόμα κι αν τους ζητηθεί μέσω της νομικής οδού κάποια πληροφορία απλά να μην τη διαθέτουν. Εννοείται πως μπορείτε να τις ορίσετε ως «κύριες» σε όλους τους γνωστούς φυλλομετρητές είτε να χρησιμοποιήσετε διάφορα πρόσθετα (add-ons) που θα τις ενεργοποιούν στις καθημερινές σας αναζητήσεις.

Εγώ ήδη χρησιμοποιώ το DuckDuckGo καθημερινά. Εσείς;

Read Full Post »

Για να βρίσκεστε στη σελίδα μου σίγουρα είστε αφενός χρήστες υπολογιστή αφετέρου χρήστες του ίντερνετ (τι κλισέ…). Από την πρώτη μέρα που έχει κανείς επαφή με τους υπολογιστές μπαίνει και στον κόσμο των ονομάτων χρήστη και των κωδικών. Usernames και passwords στα «μοντέρνα» ελληνικά. Ανοίγεις τον υπολογιστή, κωδικός. Ανοίγεις το email σου, κωδικός. Μπαίνεις στο facebook κωδικός. Πας να συμπληρώσεις φορολογική δήλωση στο ίντερνετ, κωδικός. Πας να αγοράσεις από ηλεκτρονικό κατάστημα, κωδικός. Μα χρειάζονται όλοι αυτοί οι κωδικοί; Και που στο καλό να τους θυμάται κανείς; Δε βαριέσαι βάλε τον ίδιο παντού…

Σε αυτό τον άρθρο λοιπόν θα κάνω μία μικρή «παρουσίαση» του θέματος των passwords (που πάνε πακέτο με τα usernames). Είτε το θέλουμε είτε όχι σε κάθε υπολογιστικό σύστημα για να υπάρχει λογικός διαχωρισμός χρηστών και δεδομένων υπάρχουν οι λογαριασμοί. Οπότε όταν σε κάποια ιστοσελίδα κάνετε έγγραφή, εξ ορισμού πρέπει να διαλέξετε και ένα όνομα χρήστη. Αυτό θα πρέπει να είναι μοναδικό για αυτή τη σελίδα. Δεν είναι υποχρεωτικό να βάλετε το όνομά σας, αλλά κι αν το θέλετε θα πρέπει να μην το έχει χρησιμοποιήσει κανείς πριν από εσάς. Επειδή όμως δημιουργείται ένας λογαριασμός και σας δίνουν πρόσβαση σε κάποια υπηρεσία, μαζί πρέπει να σας δώσουν και τα κλειδιά για να «μπαίνετε». Αυτά είναι ο κωδικός σας (password, ή συνθηματικό κατα το ελληνικότερο). Το διαλέγετε εσείς και υπο κανονικές συνθήκες τον γνωρίζετε μόνο εσείς. Με αυτό το ζευγάρι πληροφορίας το σύστημα πιστοποιεί την ταυτότητά σας.  Πολλές φορές μάλιστα, διάφορα συστήματα ζητούν passwords που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οπως για παράδειγμα μεγαλύτερα από ένα μήκος χαρακτήρων, που περιλαμβάνουν αριθμούς και σύμβολα ή πεζά και κεφαλαία γράμματα.  Άλλες φορές πάλι οργανισμοί που δίνουν μεγάλη σημασία στην ασφάλεια (π.χ. τράπεζες) απαιτούν να αλλάζουμε τον κωδικό μας ανα τακτά χρονικά διαστήματα. Οι λόγοι που επιβάλουν αυτές τις τακτικές έχουν να κάνουν με την ασφάλεια των υπηρεσιών φυσικά. Το πρόβλημα που προκύπτει συνήθως είναι ότι οι χρήστες χρησιμοποιούν απλούς και εύκολους κωδικούς για να μαντέψει κάποιος επίδοξος «εισβολέας». Ούτε λίγο ούτε πολύ αν το σύστημα δεν επιβάλει κανόνες κατά την δημιουργία του χρήστη, δημιουργούνται κωδικοί τύπου 123,0000, george,password,0987654,qwerty κλπ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα με μία σχετικά μικρή προσπάθεια να καταφέρνει να εισβάλει κάποιος σε έναν λογαριασμό και να αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα του.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα όταν ο χρήστης αποκτήσει πολλούς λογαριασμούς σε διαφορετικές υπηρεσίες και η απομνημόνευση των κωδικών παύει να είναι απλή υπόθεση. Εκεί αρχίζει και η επανάληψη ίδιων κωδικών (μαζί με τα ονόματα χρήστη που συχνά πια είναι ίδια με το email με το οποίο κάνουμε εγγραφή σε κάθε υπηρεσία). Αυτό όμως δημιουργεί ένα αρκετά σημαντικό κενό ασφαλείας. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έναν εύκολο κωδικό για το email μας, και τον ίδιο στο facebook ή ακόμα χειρότερα σε έναν λογαριασμό internet banking, ένας «χάκερ» θα μπορούσε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να αποκτήσει πρόσβαση σε πολύ προσωπικά στοιχεία. Ιδιαίτερα αν αποκτήσει πρόσβαση στο email μας, με το οποίο έχουμε κάνει εγγραφή σε δεκάδες ίσως ιστοσελίδες, το επόμενο βήμα θα είναι να προσπαθήσει να μπει και σε αυτές ζητώντας να ξανασταλεί νέος κωδικός στη διεύθυνση email μας (που κάνουν όλες σχεδόν οι ιστοσελίδες). Φανταστείτε τώρα να έχετε κάνει μία αγορά σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα το οποίο έχει αποθηκεύσει στο «προφιλ» σας την κάρτα με την οποία πληρώσατε (για να μην την ξαναβάζετε κάθε φορά). Με δύο τρία βήματα αν ο κωδικός του email  σας «σπάσει» θα έχει και τον αριθμό της πιστωτικής σας κάρτας. Και μάλιστα χωρίς να έχετε πάρει είδηση, καθώς αφού θα γνωρίζει τον κωδικό σας δεν θα τον αλλάξει αλλά και θα διαγράψει όλα τα email που θα έρθουν από άλλες ιστοσελίδες αφού μάθει τους νέους πια κωδικούς. Και μέχρι να κάνετε login σε αυτές κάαααποια στιγμή, και να δείτε οτι δεν ισχύει ο κωδικός (αφού θα τον έχει αλλάξει σε αυτές) εκείνος θα έχει χρησιμοποιήσει την κάρτα σας σε όλο το διαδίκτυο. ΟΚ, η αλήθεια είναι οτι και οι τράπεζες έχουν τρόπο να διακρίνουν ύποπτες κινήσεις στην κάρτα μας (π.χ. ταυτόχρονες αγορές σε πολλές διαφορετικές χωρες) αλλά γιατί να προσφέρουμε στο πιάτο σε έναν επίδοξο απατεώνα αυτή τη δυνατότητα; Και στη συνέχεια να μπλέξουμε με επικοινωνίες με τράπεζες και δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος;

Ας δούμε λοιπόν κάποιες καλές πρακτικές σχετικά με τους κωδικούς μας στο ίντερνετ (και όχι μόνο).

  • Δημιουργήστε κωδικούς που δεν είναι μία απλή λέξη, δεν είναι μικροί σε μήκος, και έχουν σύμβολα και αριθμούς. Φροντίστε τουλάχιστον 3-4 βασικές υπηρεσίες (email, facebook, skype κλπ) να έχουν διαφορετικό κωδικό ώστε να μην μπορεί κάποιος με έναν να μπει σε όλες μαζί.  Βάλτε ως κωδικό μία φράση και χρησιμοποιήστε greeklish (ίσως το μόνο σημείο που είναι χρήσιμα) ώστε να αποφύγετε «επιθέσεις» που χρησιμοποιούν «λεξικά» με έτοιμες λέξεις που χρησιμοποιούνται συχνά. Π.χ. Αντί για τον κωδικό john1979 βάλτε h_mairhNYstaze1. Ο κωδικός αυτός είναι εύκολο να απομνημονευτεί, έχει μέσα αριθμό, πεζοκεφαλαία, ειδικό χαρακτήρα, έναν αριθμό και ένα μήκος χαρακτήρων που δεν είναι μικρό.
  • Αν έχετε εγγραφεί σε πολλές υπηρεσίες email (π.χ. yahoo, hotmail, gmail κλπ) χρησιμοποιήστε μία από αυτές ως διεύθυνση κατα την εγγραφή σας σε άλλες υπηρεσίες (π.χ. eshops). Ετσι αφενός θα ξέρετε πάντα οτι σε αυτή  έρχονται τα διάφορα ενημερωτικά email αλλά θα μπορείτε και να επαναφέρετε κωδικούς εκεί έχοντας ορίσει και ένα πιο πολύπλοκο password που θα θυμάστε πιο εύκολα επειδή μπαίνετε συχνά σε αυτό το email.
  • Αποφύγετε να αποθηκεύετε τα στοιχεία σας και ιδιαίτερα αριθμούς πιστωτικών καρτών στο προφίλ των ηλεκτρονικών καταστημάτων, ειδικά αν δεν είναι μεγάλα και γνωστά (π.χ. Amazon). Ακόμα κι αν ο κωδικός σας είναι δύσκολος εάν κάποιος χάκερ καταφέρει να εισβάλει στη βάση δεδομένων του καταστήματος θα αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα σας χωρίς να έχετε κάνει κάτι λάθος. Φυσικά κανένα σύστημα δεν είναι 100% απρόσβλητο αλλά σίγουρα ένα μεγάλο eshop έχει και πολύ καλύτερα συστήματα προστασίας.
  • Ιδιαίτερα το facebook ή το gmail χρησιμοποιούνται συχνά ως εναλλακτικές μέθοδοι εισόδου σε άλλες υπηρεσίες χωρίς να δημιουργήσετε νέο λογαριασμό. Αν δεν θέλετε να δημιουργείτε νέους λογαριασμούς παντού τουλάχιστον να έχετε δύσκολο κωδικό σε αυτές τις υπηρεσίες.
  • Αν δυσκολεύεστε να θυμάστε τους κωδικούς γράψτε τους, αλλά όχι σε ένα απλό αρχείο στον υπολογιστή σας. Είναι προτιμότερο ένα σημειωματάριο (στο σπίτι) αλλά όχι τα post-it στο γραφείο που είναι σε κοινή θέα. Άλλωστε ένας «φυσικός» κλέφτης είναι απίθανο αν μπει στο σπίτι σας  για να ψάξει για τους κωδικούς σας. Μάλλον αντικείμενα αξίας θα αναζητήσει ή χρήματα. Τώρα αν σας κυνηγά το FBI και η MI6 ίσως ψάξουν κι αυτά… οπότε φροντίστε να το κρύψετε καλά.
  • Εναλλακτικά χρησιμοποιήστε την δυνατότητα αποθήκευσης κωδικών που παρέχουν οι φυλλομετρητές (browsers) αλλά κλειδώστε την πρόσβαση σε αυτούς με έναν γενικό κωδικό της εφαρμογής.
  • Η καλύτερη λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι η χρήση μίας εξειδικευμένης εφαρμογής (θα αναφερθώ σε νέο άρθρο σε αυτές) για την αποθήκευση όλων των κωδικών σας αλλά και όλων των ευαίσθητων δεδομένων σας. Αυτές συμπληρώνουν αυτόματα τους κωδικούς στον browser, κρυπτογραφούν τους αποθηκευμένους κωδικούς και ουσιαστικά σας ξεμπερδεύουν από το βραχνά να θυμάστε δεκάδες usernames & passwords όσο μπερδεμένα κι αν είναι.

Ειδικό Παράρτημα: Two factor authentication.

Το τελευταίο διάστημα μετά από αρκετές πετυχημένες επιθέσεις σε λογαριασμούς χρηστών μεγάλων υπηρεσιών έχει υιοθετηθεί μία νέα τεχνική που αυξάνει τα επίπεδα ασφάλειας. Αυτή ονομάζεται Two Factor Authentication (Πιστοποίηση δύο παραγόντων). Μέχρι τώρα το συνθηματικό ήταν το κρυφό στοιχείο (παράγοντας) που γνώριζε μόνο ο χρήστης. Με την τεχνική του two factor authentication προστίθεται άλλος ένας παράγοντας. Αντί να είναι κάτι που γνωρίζει ο χρήστης είναι κάτι που «έχει». Και πιο συγκεκριμένα είναι μία μικρή συσκευή με οθόνη (σε μέγεθος μπρελόκ συνήθως), που εμφανίζει συνεχώς κωδικούς ανα διάστημα μερικών δευτερολέπτων. Αυτές ονομάζονται και OTP (από τα αρχικά του One Time Password).

Συσκευή παραγωγής κωδικών (ηλεκτρονικός κλειδάριθμος). Φωτογραφία του Abouplit

Συσκευή παραγωγής μοναδικών κωδικών (ηλεκτρονικός κλειδάριθμος). Φωτογραφία του Abouplit

Αν λοιπόν κάποιος δεν έχει στην κατοχή του αυτή τη συσκευή ηλεκτρονικού κλειδάριθμου, ώστε να δώσει κατά την είσοδο εκτός από το συνθηματικό και τον αριθμό που εμφανίζει, δεν μπορεί να κάνει είσοδο στην ανάλογη υπηρεσία, ή η πρόσβασή του είναι μειωμένη (π.χ. μόνο εμφάνιση κινήσεων τραπεζικού λογαριασμού και όχι μεταφορά χρημάτων). Ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει με κάποιο τρόπο να υποκλέψει το συνθηματικό η είσοδος του δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν έχει στα χέρια του τη συσκευή. Επιπλέον ακόμα κι αν δει έναν κωδικό από τη συσκευή την ώρα που ο γνήσιος χρήστης τον πληκτρολογεί αυτός θα ισχύει μόνο για μερικά δευτερόλεπτα και μετά από λίγο θα πρέπει να δώσει τον επόμενο για να αποκτήσει πρόσβαση στην υπηρεσία. Εξυπακούεται φυσικά πως η συσκευή είναι ρυθμισμένη και συγχρονισμένη με το σύστημα πιστοποίησης ώστε σε κάθε στιγμή να εμφανίζει τον αντίστοιχο σωστό κωδικό. Με αυτή την τεχνική αυξάνεται κατακόρυφα το επίπεδο ασφάλειας, καθώς είναι πολύ πιο δύσκολο κάποιος να καταφέρει να υποκλέψει το συνθηματικό αλλά και ταυτόχρονα να έχει τη «γεννήτρια κωδικών». Η πλειοψηφία των τραπεζών έχει πια υιοθετήσει αυτήν την τεχνική για λόγους ασφαλείας αλλά και πολλές ιστοσελίδες ή υπηρεσίες που απαιτούν μεγαλύτερο επίπεδο ασφάλειας. Ενδεικτικά το Google mail, το DropBox, το Twitter, το App Store της Apple αλλά και άλλες μεγάλες ιστοσελίδες έχουν ενεργοποιήσει (προαιρετικά) αυτήν την δυνατότητα. Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι οτι για κάθε υπηρεσία που το προσφέρει απαιτείται ουσιαστικά και ένα νέο «μπρελόκ» που γεννά κωδικούς. Ήδη βέβαια πολλές εταιρείες το αντικαθιστούν με εφαρμογές που εκτελούνται σε smartphones και κάνουν την ίδια δουλειά, ώστε να μην γεμίσουμε με τέτοιες συσκευές. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια θα πρέπει να προσέξει πολύ ο κάτοχος να μην χάσει το κινητό του ή να το προστατέψει και αυτό με έναν (κατά το δυνατό) δύσκολο κωδικό. Προσωπικά εκτός από δύο μπρελόκ που έχω για αντίστοιχες τράπεζες και ένα (σε μορφή κάρτας) για το εταιρικό μου mail έχω ενεργοποίησει το two factor authentication και στο DropBox ώστε να μην μπορεί κάποιος να ανοίξει τα αρχεία μου από κάποια μη εγκεκριμενη συσκευή. Αν το περιεχόμενο που έχετε είναι «ευαίσθητο» σας προτείνω να το κάνετε κι εσείς.

Read Full Post »

Πριν από λίγο καιρό ηGoogleπαρουσίασε μία νέα συσκευή (δεν θα το πω ακόμα προϊόν) που λέγεταιGoogleGlass. Η συσκευή αυτή ουσιαστικά είναι ένας μικρός υπολογιστής που «φοριέται» σαν ένα ζευγάρι γυαλιά αλλά αντί για δύο φακούς έχει ένα μικρό προβολικό σύστημα στην πάνω δεξιά πλευρά και μία κάμερα.

Αυτό που υλοποιεί ουσιαστικά είναι μία επαυξημένη πραγματικότητα (augmentedreality) με το προβολικό σύστημα και προσφέρει λήψη εικόνας και βίντεο με την κάμερα. Η επαυξημένη πραγματικότητα σαν έννοια (και υλοποίηση) υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στον αεροπορικό τομέα και κατά κύριο λόγο στα μαχητικά αεροσκάφη. Σε αυτά υπάρχει ένα σύστημα που προβάλει πληροφορίες με μορφή αριθμών ή συμβόλων πάνω σε ένα γυαλί μπροστά στο οπτικό πεδίο του χειριστή ώστε να μπορεί να έχει τόσο εικόνα του περιβάλλοντος μπροστά όσο και των πληροφοριών (π.χ. υψόμετρο, ταχύτητα, κλίση κλπ) χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει το οπτικό του πεδίο.

Head Up Display όπως το βλέπει ο πιλότος σε μαχητικό F-18 (φωτογραφία του Αμερικανικού Ναυτικού public domain)

Τα συστήματα αυτά ονομάζονταιHeadUpDisplay(HUD) και η εξέλιξή τους ήταν η μεταφορά του προβολικού συστήματος πάνω στο κράνος του χειριστή ώστε οι πληροφορίες να είναι εμφανείς κοιτώντας οπουδήποτε και όχι μόνο μπροστά. Τα τελευταία χρόνια ταHUDεμφανίστηκαν και στα αυτοκίνητα (σε ακριβότερα μοντέλα βέβαια) με πρωτοπόρο από όσο γνωρίζω τηνSAABη οποία κατασκεύαζε και μαχητικά αεροπλάνα από όπου μετέφερε την τεχνολογία. Σιγά σιγά η τεχνολογία αυτή εμφανίστηκε σαν επιπλέον αξεσουάρ σε αρκετά μοντέλα αυτοκινήτων, (εδώ το βλέπουμε σε ένα Pegeuot 3008), με αντίστοιχα πλεονεκτήματα έστω και σε μικρότερο βαθμό.

Head Up Display σε αυτοκίνητο Peugeot 3008 (φωτογραφία Ciaranm94)

Φανταστείτε π.χ. να οδηγείτε και να βλέπετε την ταχύτητα του αυτοκινήτου μπροστά σας πάνω στο τζάμι και να μην χρειάζεται να πάρετε το βλέμμα σας προς τα όργανα. Όσο κι αν φαίνεται ασήμαντο, ουσιαστικά το διάστημα που το βλέμμα σας αλλάζει, τα μάτια σας εστιάζουν ξανά σε νέο σημείο και επιστρέφουν εκ νέου στο προηγούμενο με αποτέλεσμα σε μεγάλα ταξίδια να κουράζονται περισσότερο. Εκτός αυτού σε μεγάλες ταχύτητες ακόμα και μισό δευτερόλεπτο καθυστέρησης στην αντίδραση μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αντίστοιχα αποτελέσματα βλέπουμε και στις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές που εμφανίζουν ταυτόχρονα με την εικόνα πληροφορίες για το υπόλοιπο της μπαταρίας ή τις λήψεις που απομένουν στην κάρτα μνήμης. Πέραν αυτού η ιδέα της επαυξημένης πραγματικότητας υλοποιήθηκε και με ταsmartphonesτελευταίας γενιάς τα οποία έχουν κάμερα. Εκεί όμως προχωράμε ένα βήμα πιο πέρα και μπορούν να προβληθούν δεδομένα που δεν έχουν σχέση μόνο με την ίδια τη συσκευή αλλά και με το περιβάλλον εκτός αυτής. Ουσιαστικά με μία εφαρμογή η οποία χρησιμοποιεί την κάμερα προβάλλονται επιπλέον χρήσιμες πληροφορίες πάνω στην «καθαρή» εικόνα. Σε συνάρτηση με το σύστημαGPS(γεωγραφικής τοποθεσίας) και της πυξίδας που έχουν πια πολλά κινητά είναι δυνατό να «προβληθούν» πληροφορίες για σημεία ενδιαφέροντος που βρίσκονται γύρω μας αναλόγως προς ποιά μεριά κοιτάμε. Π.χ. κοιτώντας έναν δρόμο να καταλάβουμε προς ποια μεριά είναι ένας σταθμός του μετρό ή να εμφανιστεί ένα βέλος που θα μας οδηγήσει προς τα εκεί.

Εφαρμογή επαυξημένης πραγματικότητας σε smartphone. Προβάλλει πληροφορίες για το κτήριο που φαίνεται στο πίσω μέρος και εμφανίζεται στην οθόνη. (Φωτογραφία 1Veertje)

Το Googleglassλοιπόν είναι ένα μικρό HUD για όλους εμάς του υπόλοιπους, που ενσωματώνει επιπλέον χαρακτηριστικά όμως. Όπως έγραψα και στην αρχή δεν είναι ακόμα εμπορεύσιμο προϊόν αλλά μία δοκιμαστική πλατφόρμα που δόθηκε σε μερικές εκατοντάδες προγραμματιστές ώστε να πειραματιστούν και να «γράψουν» εφαρμογές που θα το εκμεταλλευθούν. Το κόστος του πρωτοτύπου ήταν $1500, διόλου ευκαταφρόνητο αλλά σίγουρα όχι απαγορευτικό για κάποια εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού ή ακόμα και για ανεξάρτητο προγραμματιστή που θα ήθελε να κάνει κάποιους πειραματισμούς. Ήδη στην Αμερική πολλοί από τους πρώτους «τυχερούς» που το απέκτησαν κυκλοφορούν στο δρόμο φορώντας τη συσκευή και πειραματίζονται. Το GoogleGlassπαρεμβάλει πληροφορίες στο οπτικό πεδίο του δεξιού σας ματιού και συγκεκριμένα στην πάνω δεξιά γωνία, αφενός για να μην εμποδίζει πρακτικά την όρασή σας, αφετέρου για να μην αποκρύπτει το μάτι σας όταν κάποιος σας κοιτά. Σε αυτή τη μικρή «οθόνη» λοιπόν μπορεί να προβληθεί ένα μήνυμα από το κινητό σας για παράδειγμα ή μία φωτογραφία. Το πλαϊνό μέρος του GoogleGlass (ο σκελετός ας το πούμε έτσι) έχει μία επιφάνεια ευαίσθητη στην αφή με την οποία δίνουμε εντολές είτε ακουμπώντας την, είτε σέρνοντας το δάκτυλό μας πάνω της. Επιπλέον έχει μικρόφωνο για να δώσουμε κάποιες βασικές φωνητικές εντολές και ακουστικό (που δεν μπαίνει όμως μέσα στο αυτί) για να λάβουμε ηχητικές ειδοποιήσεις. Εννοείται οτι έχει μπαταρία και σύστημα ασύρματης επικοινωνίας. Τέλος με την ενσωματωμένη κάμερα μπορούμε να τραβήξουμε φωτογραφίες και βίντεο που στη συνέχεια είναι δυνατό να «μοιραστούμε» άμεσα με φίλους στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα. Η τελευταία λειτουργία βέβαια εγείρει και ένα ευαίσθητο θέμα για την ιδιωτικότητα καθώς ουσιαστικά μπορεί κανείς να κάνει λήψη εικόνας και βίντεο σε όποιο σημείο βρίσκεται και όπου κοιτά, πιθανώς και χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Λίγο μετά την ανακοίνωσή του μάλιστα ένα καφέ στο Seattle απαγόρευσε την χρήση των γυαλιών του Googleστους χώρους του (πιθανώς βέβαια να ήταν και ένα μικρό επικοινωνιακό τρικ αυτό). Σε κάθε περίπτωση βέβαια οι προοπτικές της τεχνολογίας αυτής είναι πολύ μεγάλες και η «κοινότητα» των infojunkies περιμένει με αγωνία τις εξελίξεις. Σίγουρα θα ξεπηδήσουν πολλές ρηξικέλευθες ιδέες που θα αφορούν τη χρήση του. Σκεφθείτε για παράδειγμα ότι φορώντας το μπορείτε με ένα άγγιγμα να αναζητήσετε πληροφορίες στα γρήγορα όταν βρίσκεστε στο δρόμο όπως για το ποιά λεωφορεία σας εξυπηρετούν στη στάση που βρίσκεστε, ή που θα βρείτε ένα κατάστημα που σας περιμένει ένας φίλος. Θα μπορείτε να αποθηκεύσετε «στιγμές» από τη ζωή σας, με την ενσωματωμένη κάμερα την ώρα που συμβαίνουν, σαν να έχετε μία φωτογραφική μηχανή που βλέπει ότι κι εσείς συνεχώς. Μπροστά στα μάτια σας θα βλέπετε τα ραντεβού σας, τις εκκρεμότητες της ημέρας, ή θα εμφανίζεται το όνομα του καλούντος από το κινητό σας την ώρα που κάνετε γυμναστική. Σκεφθείτε έναν γιατρό που κάνει επέμβαση και βλέπει πληροφορίες για την κατάσταση το ασθενή ή τα σημεία στα οποία πρέπει να επέμβει. Πιθανότατα μάλιστα θα βελτιώσει την καθημερινότητα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Ήδη σε smartphones υπάρχουν εφαρμογές που εμφανίζουν αστερισμούς και πλανήτες στον ουρανό απλά στρέφοντας την οθόνη του κινητού σας προς τον ουρανό. Φανταστείτε να υλοποιηθεί κάτι παρόμοιο στο Google Glass. Υπάρχουν ακόμα και παιχνίδια για smartphones που προβάλλουν εικόνες πάνω στον πραγματικό κόσμο με τη βοήθεια πάντα της κάμερας. Στην επίσημη σελίδα του Google Glass μπορείτε να πάρετε μία ιδέα για το πως λειτουργεί και πως είναι η εμπειρία να το φοράτε. Επίσης σε αυτόν τον σύνδεσμο θα βρείτε μία εκτενή παρουσίαση για τις δυνατότητές του. Αν ενδιαφέρεστε να το αποκτήσετε, δυστυχώς για την ώρα οι αιτήσεις έχουν κλείσει.

Update: Ένα καταπληκτικό infographic (στα αγγλικά) από τον Martin Missfeldt που παρουσιάζει τη λειτουργία του Google glass στο τεχνικό μέρος και αξίζει να δείτε. http://www.brille-kaufen.org/en/googleglass/

Update2: κυκλοφόρησαν επίσημα τα τεχνικά χαρακτηριστικά και η τιμή που είναι όπως είπα πιο πριν $1500. Θα τα βρείτε εδώ

Όλα αυτά βέβαια όσο ενθουσιάζουν μία μερίδα ανθρώπων, άλλο τόσο φοβίζουν κάποιους άλλους. Μήπως αυτή η υπερβολική συμπύκνωση πληροφορίας που θα είναι συνεχώς (ΟΚ, έστω ανά διαστήματα) «μπροστά μας» δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα; Μήπως σε μερικά χρόνια θα φοράμε όλοι γυαλιά (ή φακούς επαφής) με προβολικά συστήματα που θα μας κάνουν ακόμα πιο εξαρτημένους από αυτά και στερημένους όταν δεν τα φοράμε; Έχουμε ανάγκη αυτού το είδους την «άμεση» και συνεχή πληροφόρηση;

Εσείς θα αγοράζατε μία τέτοια συσκευή αν είχε λογικό κόστος; Βλέπετε με δισταγμό την προοπτική να κυκλοφορήσει ή περιμένετε πώς και πώς να φορέσετε το GoogleGlass;

Read Full Post »

Μη σας παρασύρει ο τίτλος. Το βιβλίο για το οποίο θα γράψω σήμερα δεν έχει σχέση με μαγειρική αλλά θυμίζει λίγο το «Ελέχθησαν» στο οποίο είχα κάνει αναφορά παλιότερα, γιατί είναι μία συλλογή από σκέψεις του συγγραφέα. Και όπως λέει και ο υπότιτλος είναι χίλιες απαντήσεις στην ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;». Η φράση-τίτλος του βιβλίου είναι μία από τις πάρα πολλές (περίπου χίλιες σύμφωνα με το οπισθόφυλλο) σκέψεις που θα βρείτε μέσα. Ο συγγραφέας είναι ο Γάλλος Hervé Le Tellier και το πρωτότυπο έχει μεταφραστεί από τον Αχιλλέα Κυριακίδη στα ελληνικά. Η έκδοση έχει γίνει από τις εκδόσεις Opera και η μακέτα του εξωφύλλου είναι του Κώστα Πολίτη. Είναι σχετικά μικρό σε μέγεθος, οπότε μπορείτε να το πάρετε μαζί σας στο δρόμο ή σε ένα σύντομο ταξίδι και να ξεφυλλίσετε τις σελίδες του χωρίς να πρέπει να το διαβάσετε με σειρά. Κάτι όμως που έκανα εγώ και συγκράτησα όπως πάντα μερικά στιχάκια που μου έκαναν εντύπωση, άλλα γιατί είναι μεγάλες αλήθειες, άλλα γιατί είναι πραγματικά αστεία, κι άλλα γιατί μου φαίνεται ότι τα έχουμε σκεφτεί όλοι μας μερικές φορές. Ο συγγραφέας ούτε λίγο ούτε πολύ βγάζει τα εσώψυχά του, εκφράζοντας πολλές φορές θυμό, απορίες, ή αυτοσαρκασμό. Μερικές σκέψεις μάλιστα ίσως θεωρηθούν και προσβλητικές καθώς δεν ντρέπεται να γράψει χωρίς αναστολές και μερικές βρισιές. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που θα ευχαριστηθείτε και μπορείτε ακόμα και να «απαγγείλετε» σε μία παρέα ως αφορμή για συζήτηση ή δημιουργία ευχάριστου κλίματος.

 

Να λοιπόν μερικά στιχάκια που μου άρεσαν. Όλα αρχίζουν φυσικά με τη λέξη σκέφτομαι ως απάντηση στην ερώτηση «τι σκέφτεσαι;». Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να κάνω κάποια σχόλια στις σκέψεις του με κόκκινα γράμματα.

• Σκέφτομαι πως οι στιγμές όπου είναι μεγάλη αγένεια να κοιτάξεις το ρολόι σου, είναι αυτές που έχεις και τη μεγαλύτερη επιθυμία να το κοιτάξεις.

• Σκέφτομαι πως όλα τα μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μία φορά).

• Σκέφτομαι πως δεν θα έπρεπε να μάθω ότι οι μάγειροι φτύνουν στο τηγάνι για να δουν αν έχει ζεσταθεί. Άραγε είναι χαρακτηριστικό των Γάλλων μαγείρων μόνο;

• Σκέφτομαι πως θα ‘θελα να ‘χω έναν αυτόματο τηλεφωνητή που να προσαρμόζει το μήνυμά του στο πρόσωπο που καλεί. Τεχνικά είναι εν μέρει εφικτό.

• Σκέφτομαι πως ο Ήλιος δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στη Γη.

• Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι που καθαρίζουν τις γαρίδες τους και τις βάζουν σε μιαν άκρη του πιάτου τους για να τις φάνε με την ησυχία τους όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν φάει τις δικές τους, τους αξίζει να τους τις κλέψουν.

• Σκέφτομαι πως, στις περιπετειώδεις ταινίες εποχής, όταν μία σκηνή εκτυλίσσεται στο δάσος, δεν έχει σημασία σε ποιο δέντρο θα σκαρφαλώσει ο καλός: ο κακός θα περάσει από κάτω.

• Σκέφτομαι πως για πέντε εκατομμύρια φράγκα, δεν γίνομαι ανέντιμος· για δέκα, το συζητάμε. Καμία συζήτηση.

• Σκέφτομαι πως, για ορισμένους οικολόγους, κατά βάθος, ένας τέλειος κόσμος θα ‘ταν ένας κόσμος χωρίς ανθρώπους.

• Σκέφτομαι πως ακόμα θεωρώ φίλους κάποιους φίλους που έχουν πεθάνει.

• Σκέφτομαι πως είναι δύσκολο να συγκρατήσεις τα γέλια σου όταν κάποιος υπεύθυνος του σουπερ μάρκετ σου συστηθεί ως προϊστάμενος των λαχανικών ή των κατεψυγμένων.

• Σκέφτομαι πως δεν έχω δει ποτέ σκυλί να δουλεύει σαν το σκυλί.

• Σκέφτομαι πως, όταν ταΐζουμε ένα μωρό με το μπιμπερό, τότε συνειδητοποιούμε πόσο συχνά μας πιάνει να ξύσουμε την μύτη μας. Πόσο αλήθεια; Πόσο;

• Σκέφτομαι πως, αν, ανοίγοντας το λεξικό στην τύχη, πέφταμε πάνω στη λέξη «τύχη», αυτό θα ‘ταν θαύμα, ενώ, αν πέφταμε στη λέξη «θαύμα», θα ‘ταν τύχη.

• Σκέφτομαι πως, τη μέρα που είχα εκείνο το δυστύχημα, έλεγα μέσα μου την ώρα που έφερνα τρείς τούμπες με το αυτοκίνητο: «Τίποτα, λοιπόν, δεν είναι ο θάνατος…»

• Σκέφτομαι πως μια μέρα έσπασα ένα πήλινο αγαλματάκι την ώρα που πήγαινα να του αλλάξω θέση για να μην πέσει και σπάσει.

• Σκέφτομαι πως, κάθε φορά που με τρόμαξαν για να μου περάσει ο λόξιγκας, δεν έπιασε ποτέ.

• Σκέφτομαι πως πολύ θα το ‘θελα, σε μία δεξίωση, να πάω σε μία κοπέλα και να της πω, χωρίς να λέω ψέματα, γιατί αυτό θα ήταν το αληθινό μου όνομα: My name is Bond… James Bond

• Σκέφτομαι πως μου είναι αδύνατον να κρατηθώ και να μη χασμουρηθώ όταν κάποιος απέναντί μου χασμουριέται.

• Σκέφτομαι πόσο γλυκό είναι να βγάζεις τα γυαλιά από ένα κορίτσι που φοράει γυαλιά.

• Σκέφτομαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ανοίγει το στόμα του την ώρα που ταΐζει ένα μωρό με το κουταλάκι.

• Σκέφτομαι πως οι αμνησιακοί δεν έχουν ζήσει τίποτα αξέχαστο.

• Σκέφτομαι πως, ακριβώς τη στιγμή που σπάω ένα αντικείμενο, ξέρω ακριβώς ποια κίνηση έπρεπε να κάνω για να μην σπάσει.

• Σκέφτομαι πως, για να γίνει κανείς πλούσιος, αρκεί να πάρει ένα φράγκο από κάθε φτωχό. Το ζήτημα είναι πώς το παίρνεις…

• Σκέφτομαι πως όταν μαστορεύω, χάνω τον περισσότερο χρόνο μου ψάχνοντας το προτελευταίο εργαλείο που χρησιμοποίησα και που δεν θυμάμαι πού το έβαλα.

• Σκέφτομαι πως στο εστιατόριο, αφήνω συχνά το σερβιτόρο να μου εξηγεί τι έχει και τι δεν έχει κάθε πιάτο με εξωτικό όνομα, ενώ ξέρω πολύ καλά ότι θα καταλήξω στο συνηθισμένο μου μπιφτέκι.

• Σκέφτομαι πως είμαι μεταξύ δύο ηλικιών: αυτής που οι Σιδηρόδρομοι μου έκαναν έκπτωση, και αυτής που θα μου κάνουν.

• Σκέφτομαι πως δεν θα δίσταζα να ληστέψω μία Τράπεζα αν δεν είχα λεφτά να θρέψω το παιδί μου.

• Σκέφτομαι πως το τρομερό επιχείρημα το βρίσκω πάντα την επαύριο της λογομαχίας.

• Σκέφτομαι πως ακούγεται αξιοθρήνητο, αλλά μου έχει συμβεί αρκετές φορές να ψωνίσω κάτι άχρηστο από ένα μαγαζί, μόνο και μόνο επειδή είναι νόστιμη η πωλήτρια.

• Σκέφτομαι πως προτιμώ να ζήσω μετανιώνοντας γι’ αυτά που έχω κάνει κι όχι γι’ αυτά που δεν έχω κάνει. +1

• Σκέφτομαι πως, πολλές φορές, τα κρουασάν με σοκολάτα παρουσιάζουν έλλειψη σοκολάτας.

Εσείς τι σκέφτεστε;

 

Read Full Post »

Older Posts »