Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘σύντομο’

Παίζετε ηλεκτρονικά παιγνίδια; Στον υπολογιστή, στο κινητό, την ταμπλέτα ή στην παιγνιδομηχανή; Το σημερινό άρθρο θα κάνει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο στην εποχή που ακόμα και η κατοχή ηλεκτρονικού υπολογιστή ήταν κάτι το άγνωστο για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Πολλοί από εμάς δεν είχαν γεννηθεί ακόμα τότε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή (της ιστορίας μας…). Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο πατέρας μου βρέθηκε στην Αμερική για ένα επαγγελματικό ταξίδι. Επιστρέφοντας έκανε μία μικρή “εισαγωγή” προϊόντων που δεν υπήρχαν στην Ελλάδα και ένα από αυτά ήταν και ο Merlin. Ο Merlin (ας μου επιτραπεί το αρσενικό όνομα) ήταν ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι κατασκευασμένο στα τέλη της δεκαετίας του 70. Ξεχάστε λοιπόν τα χειριστήρια, ξεχάστε τις “κασέτες” παιγνιδιών, ξεχάστε τις έγχρωμες οθόνες, ξεχάστε τις οθόνες γενικότερα! Ο Merlin ήταν ο “ηλεκτρονικός μάγος” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το κουτί του.

Πως ήταν όμως ο Merlin; Δείτε μία φωτογραφία. Ο δικός μου Merlin είναι λίγο ταλαιπωρημένος από κάποιες πτώσεις (όχι επειδή έχανα!) οπότε προτίμησα μία εικόνα από το ίντερνετ. Λειτουργεί όμως κανονικά :-).

Merlin

Φωτογραφία του Junkyardsparkle

Στο κέντρο λοιπόν μία σειρά από λαμπάκια – κουμπιά (λειτουργούσαν με την αφή-πίεση!) και στο κάτω μέρος μερικά ακόμα με ξεχωριστές “λειτουργίες”. Στο πάνω μέρος ένα μεγάλο ηχείο. Στο πίσω μέρος το διαμέρισμα για 6 μπαταρίες ΑΑ (που ουσιαστικά διπλασίαζαν το βάρος της συσκευής). Στο δεξί πλαϊνό μέρος ένας διακόπτης on-off και από την άλλη πλευρά ένα βύσμα για μετασχηματιστή. Προσοχή, όχι φορτιστής, μετασχηματιστής. Τόσο απλό αλλά και τόσο επαναστατικό για την εποχή του, δημιουργημένο από έναν απόφοιτο του Χάρβαρντ με διδακτορικό που είχε εργαστεί στη NASA (όχι, παίζουμε!) . Και είχε ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά έξι παιχνίδια διαθέσιμα για “ατελείωτες” ώρες διασκέδασης! Αναλυτικά:

  1. TIC-TAC-TOE – Η γνωστή σε όλους μας Τρίλιζα. Για να ορίσουμε το δικό μας Χ πατάγαμε πάνω στο αντίστοιχο κουμπί το οποίο στη συνέχεια αναβόσβηνε. Με το κουμπί COMPUTER TURN στο κάτω μέρος ζητούσαμε από τον Merlin να κάνει τη δική του κίνηση που εμφανιζόταν με ένα σταθερά αναμμένο λαμπάκι. Το παιχνίδι βέβαια τελείωνε αρκετά σύντομα. Τρεις περιπτώσεις: Είτε χάναμε οπότε ακουγόταν ένας ήχος σαν ηλεκτρονικό πολυβόλο, είτε κερδίζαμε οπότε ακουγόταν μία χαρούμενη μελωδία, είτε είχαμε ισοπαλία οπότε ακουγόταν ένας ουδέτερος ήχος. Το αστείο με αυτό το παιχνίδι ήταν πως μπορούσες και να «κλέψεις». Αν ήθελες πατούσες και δεύτερο ή και τρίτο κουμπί πριν ζητήσεις να παίξει ο Merlin και κέρδιζες με πονηρό τρόπο!
  2. Music Machine – “Μηχανή” μουσικής για επίδοξους συνθέτες. Εδώ είχαμε κάτι πιο σύνθετο αλλά και πιο δημιουργικό. Κάθε κουμπί αντιστοιχούσε σε μία νότα (το 0 έκανε και παύση) και με λίγη προσπάθεια μπορούσε κανείς να καταγράψει μία ακολουθία από νότες που στη συνέχεια μπορούσε να αναπαράξει ο Merlin. Φυσικά ούτε λόγος για αποθήκευση της μελωδίας μας. Με το σβήσιμο του Merlin όλα χάνονταν! Μπορούσαμε όμως να γράψουμε τα νούμερα σε ένα χαρτί για να μην την ξεχάσουμε. Στις οδηγίες υπήρχαν και έτοιμες “παρτιτούρες” με αριθμητική μορφή.
  3. ECHO – Ηχώ με 9 επίπεδα δυσκολίας! Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Merlin άναβε μία ακολουθία από 1-9 λαμπάκια τα οποία έπρεπε να επαναλάβει ο παίκτης με την ίδια ακριβώς σειρά. Αναλόγως των λαθών άναβαν και κάποια λαμπάκια ώστε να προσπαθήσεις πάλι μέχρι να τη βρεις. Μπορούσες επίσης να παίξεις και με δύο άτομα το παιχνίδι. Ο ένας καθόριζε “στα κρυφά” την ακολουθία και ο άλλος έπρεπε να την βρει.
  4. BlackJack 13 – Για επίδοξους τζογαδόρους! Για να αποφύγετε τα άσκοπα έξοδα σε καζίνο μπορούσατε να παίξετε μία ελαφριά έκδοση blackjack με τα τραπουλόχαρτα να αντιστοιχούν στα αριθμημένα λαμπάκια. Για να πάρετε “χαρτί” πατούσατε το κουμπί hit me και αν το άθροισμα ξεπερνούσε το 13 χάνατε. Αντίστοιχα ο Merlin άρχιζε με ένα δικό του «χαρτί»  που εμφανιζόταν με ένα σταθερά αναμμένο λαμπάκι.
  5. Magic Square – Μαγικό τετράγωνο. Σε αυτό το παιχνίδι ο σκοπός ήταν να καταφέρει ο παίκτης να ανάψουν όλα τα λαμπάκια εκτός από το μεσαίο. Αρχίζοντας με έναν τυχαίο αριθμό από αυτά αναμμένο οποιοδήποτε κουμπί πατούσες έκανε το ίδιο και τα γειτονικά του να αλλάζουν κατάσταση από αναμμένα σε σβηστά και αντίστροφα. Πατώντας τα κατάλληλα κουμπιά μπορούσες τελικά να καταλήξεις στο μαγικό τετράγωνο.
  6. Mindbender – Η σπαζοκεφαλιά με επίσης 9 επίπεδα δυσκολίας. Το πιο δύσκολο παιχνίδι του Merlin. Αναλόγως επιπέδου δυσκολίας υπήρχε μία τυχαία ακολουθία από κουμπιά που έπρεπε να πατήσεις με συγκεκριμένη σειρά. Σε κάθε προσπάθεια ο Merlin άναβε αντίστοιχα λαμπάκια για να υποδείξει πόσα κουμπιά είχες βρει και αν κάποια ήταν σε λάθος σειρά. Θύμιζε αρκετά Mastermind.

Δεν ξέρω αν στην εποχή του Playstation 4 σας φαίνονται βαρετά όλα αυτά αλλά εκείνη την εποχή ακόμα και το να κατανοήσεις τον τρόπο που παιζόταν κάποιο παιχνίδι ήταν ιδιαιτέρως συναρπαστικό (πόσο μάλλον να κερδίσεις σε κάποια από αυτά). Ούτε λόγος φυσικά για ελληνικές οδηγίες. Τις αγγλικές δεν τις διάβασα ποτέ αλλά τις ανακάλυψα στο παγκόσμιο ιστό και μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ. Επίσης υπάρχει και ένα σύντομο άρθρο στη Wikipedia (στα αγγλικά) εδώ όπως και αρκετά βίντεο στο youtube όπου παρουσιάζονται τα παιχνίδια.

Με αυτά τα παιχνίδια λοιπόν καταπιάστηκα πολλές φορές στα παιδικά μου χρόνια. Δεν σας κρύβω ότι όταν ήμουν μικρότερος δεν μπορούσα να αντιληφθώ πως αυτό το περίεργο μηχάνημα έπαιζε σαν αντίπαλός μου ή έκανες κινήσεις για να απαντήσει στις προσπάθειές μου. Πίστευα ότι με κάποιο τρόπο επικοινωνούσε με έναν άνθρωπο κάπου μακριά που του έδινε εντολές! Έναν άγρυπνο χειριστή! Αργότερα βέβαια κατάφερα να κερδίσω και στα πιο δύσκολα παιχνίδια, και ένιωσα πως όλα ήταν ένα κύκλωμα. Όπως ανέφερα και πιο πριν οι αυτονόητες «ευκολίες» των σημερινών συσκευών έλαμπαν δια της απουσίας τους. Ούτε θύρα ακουστικών , ούτε ένταση ήχου, ούτε ένδειξη μπαταρίας, ούτε αναβαθμίσεις αλλά και ούτε και χώραγε σε τσέπες! Τελικά όμως αυτό που έμεινε ήταν η διασκέδαση!

Εσείς παίξατε ποτέ με κάτι αντίστοιχο ή πιάσατε απευθείας τα Gameboy;-)

Read Full Post »

Επιστρέφω με μία ακόμα ανάρτηση βιβλιοκριτικής μίας βιογραφίας από αυτές που διάβασα πρόσφατα. Η συγκεκριμένη είναι αυτοβιογραφία του Καναδού αστροναύτη Chris Hadfield και ο τίτλος της είναι An Astronaut’s guide to life on earth. Δεν θυμάμαι από που ανακάλυψα το βιβλίο αλλά τελικά το έλαβα σαν δώρο από αγαπητό μου φίλο μέσω του Amazon σε ηλεκτρονική μορφή (Kindle e-book). Μπορείτε βέβαια να το βρείτε και σε έντυπη μορφή αλλά και σε ηχογραφημένο CD ή αρχείο για download. Είναι γραμμένο στα αγγλικά προφανώς και δεν γνωρίζω αν υπάρχει μεταφρασμένη έκδοση στα ελληνικά αν και το κείμενο δεν έχει δύσκολες ορολογίες κατά τη γνώμη μου. Η έντυπη έκδοση έχει 304 σελίδες.

 AnAstronautsGuideToLifeOnEarth

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το πρώτο (PRE-LAUNCH=πριν την εκτόξευση) είναι ουσιαστικά τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο να γίνει αστροναύτης αρχίζοντας φυσικά από την παιδική του ηλικία και το όνειρο που έκανε όταν είδε την πρώτη προσελήνωση στις 20 Ιουλίου του 1969. Σε αυτό το μέρος του βιβλίου θα μάθετε για τα παιδικά του χρόνια, τις σπουδές του και την μετέπειτα καριέρα του στην πολεμική αεροπορία του Καναδά, πριν ακόμα δημιουργηθεί καναδική διαστημική υπηρεσία (CSA αντίστοιχη της NASA). Όπως είναι προφανές ο Hadfield διέπρεψε φτάνοντας να γίνει δοκιμαστής πιλότος του Αμερικανικού Ναυτικού. Το 1991 όμως η CSA μέσω αγγελίας σε εφημερίδες αναζήτησε υποψήφιους αστροναύτες. Φυσικά απάντησε δίνοντας ένα βιογραφικό σημείωμα (σε μορφή τόμου…) μαζί με άλλους 5.329 υποψηφίους! Τα υπόλοιπα και άκρως ενδιαφέροντα περιγράφονται στις σελίδες του πρώτου μέρους.

Το δεύτερο μέρος (LIFT-OFF=εκτόξευση) περιγράφει την πορεία του για τα τρία συνολικά διαστημικά ταξίδια μαζί με όλες τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με αυτά. Και πιστέψτε με είναι πάρα πολλές και ουσιαστικά επηρεάζουν την ζωή του χρόνια πριν μπει μέσα στην κάψουλα που βρίσκεται στο πάνω μέρος ενός πυραύλου που θα τον μεταφέρει στο διάστημα. Η εκπαίδευση είναι εντατική αλλά ουσιαστική με γνώμονα πάντα την ασφάλεια αλλά και την επίτευξη της αποστολής. Και παρόλο που ο περισσότερος κόσμος θεωρεί «άχρηστη» την παρουσία των αστροναυτών στο διάστημα (και στον διεθνή διαστημικό σταθμό ISS) μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γίνεται σαφές ότι η παραμονή των ανθρώπων αυτών σε τροχιά προσφέρει πάρα πολλά στην ανθρωπότητα.

Το τρίτο μέρος (COMING DOWN TO EARTH=επιστρέφοντας στη γή) είναι ένα είδος επιλόγου και ανακεφαλαίωσης για το τι συμβαίνει όταν ο ίδιος ολοκληρωσε την «εξωγήινη» καριέρα του. Και μη νομίζετε πως οι 3 διαστημικές πτήσεις είναι συνηθισμένες για τους αστροναύτες. Ο Hadfield είναι βετεράνος του διαστήματος καθώς υπάρχουν και πολλοί αστροναύτες που δεν πετούν ποτέ! Παρόλα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές βοηθώντας από τη γη σε βαθμό αντίστοιχο όσων βρίσκονται στο διάστημα.

Αν και το βιβλίο στο σύνολό του είναι πολύ ενδιαφέρον μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση δύο κεφάλαια. Το πρώτο «What’s the next thing that could kill me?» (ποιό είναι το επόμενο πράγμα που θα μπορούσε να με σκοτώσει;) αναφέρεται στην αλλαγή του τρόπου σκέψης του ως αστροναύτη (και νωρίτερα ως δοκιμαστή πιλότου) ώστε να είναι πάντα σε εγρήγορση για περιστατικά που μπορεί να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή του. Το δεύτερο «Aim to be a zero» (στόχευε στο να είσαι μηδέν) περιγράφει πόσο σημαντικό είναι για έναν άνθρωπο με τόσες πολλές ευθύνες αλλά και γνώσεις που είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για την αποστολή του, να κρατάει ένα ουδέτερο προφίλ. Όταν είναι ακόμα νέος και «άπειρος» μεταξύ των υπόλοιπων να μην το παίζει «ξερόλας». Όταν είναι μεγαλύτερος και σε ηγετικές θέσεις να δίνει βάρος στην πρόοδο της ομάδας και όχι στην προσωπική του επιτυχία ως «αρχηγός». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε ένα σημείο του βιβλίου «…because anyone who views him-or herself as more important than the «little people» is not cut out for this job» (δηλαδή όποιος βλέπει τον εαυτό του ως πιο σημαντικό από τα υπόλοιπα «ανθρωπάκια» δεν είναι κατάλληλος για αυτή τη δουλειά). Στις διαστημικές πτήσεις κάθε μέλος της ομάδας είναι εξίσου σημαντικό και ο αρχηγός βρίσκεται εκεί ως εμπειρότερος συντονιστής με στόχο να πετύχει η αποστολή. Μήπως όμως και στη γη μπορούμε να το εφαρμόσουμε αυτό;

Αν και το βιβλίο έχει χωριστεί στα μέρη που προαναφέρθηκαν συχνά ο Hadfield κάνει flashbacks στην παιδική του ή νεότερη ηλικία για να αναφερθεί σε γεγονότα που την επηρέασαν αργότερα. Φυσικά δεν λείπουν και προσωπικά περιστατικά που με έκαναν να γουρλώσω τα μάτια αρκετές φορές. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση ενός περιστατικού όπου πετώντας μαζί με έναν φίλο του με ένα μικρό αεροπλάνο διαπίστωσαν πως ανάμεσα στα πόδια τους κυκλοφορούσε ένα φίδι…

Δεν σας κρύβω ότι είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες βιογραφίες που έχω διαβάσει ποτέ. Όχι μόνο γιατί εξιστορεί τη ζωή ενός αστροναύτη που είναι τουλάχιστον συναρπαστική αλλά γιατί μέσα στις σελίδες της βρίσκει κανείς ενδιαφέρουσες συμβουλές που φυσικά εφαρμόζονται και σε πιο «κοινούς» βίους. Πέραν αυτού μαθαίνει κανείς λεπτομέρειες για τη ζωή και την εκπαίδευση των αστροναυτών που ούτε φαντάζεται πως υφίστανται. Προτείνεται φυσικά ανεπιφύλακτα προς ανάγνωση!

Read Full Post »

Το τελευταίο διάστημα διάβασα αρκετές βιογραφίες. Η πρώτη για την οποία θα κάνω αναφορά και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν αυτή του Ευάγγελου Παπαστράτου, γνωστού καπνοβιομήχανου που ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία τσιγάρων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Το βιβλίο λέγεται «Η δουλειά και ο κόπος της – από τη ζωή μου» και την έκδοση έχουν αναλάβει οι εκδόσεις Gema. Είναι αρκετά μεγάλο φυσικά, σχεδόν 300 σελίδες αλλά εγώ το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το διάβασα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στο εξώφυλλο υπάρχει μία φωτογραφία του συγγραφέα από την παιδική του ηλικία.

Ευάγγελος Παπαστράτος

Φωτογραφία με άδεια των εκδόσεων Gema

Ο Παπαστράτος γεννήθηκε το 1884 στο Αγρίνιο και έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία. Το βιβλίο πραγματεύεται ουσιαστικά όλη του τη ζωή αλλα κυρίως τις εμπειρίες του από τότε που άρχισε να εργάζεται στην αρχή ως παραπαίδι σε ένα μαγαζί του Αγρινίου (σε ηλικία 12 ετών) και στη συνέχεια ως κανονικός υπάλληλος. Η εκπαίδευσή του ήταν η βασική, πράγμα συνηθισμένο για τα χρόνια εκείνα, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε σύντομα να αποκτήσει εμπορικό δαιμόνιο και σε ηλικία 22 ετών να ιδρύσει δική του εταιρεία μαζί με έναν συνεργάτη και να αρχίσει εμπόριο καπνών. Αν και αυτή η πρώτη εταιρεία δεν είχε μεγάλη ζωή λόγω του θανάτου του συνεργάτη του, συνέχισε μαζί με τον αδελφό του ιδρύωντας μία νέα, την «Αφοί Παπαστράτου». Στις σελίδες του βιβλίου θα βρείτε όλη την επαγγελματική του πορεία με αναφορές στις προσπάθειες που έκανε να προωθήσει τα ελληνικά καπνά στο εξωτερικό, να βελτιώσει την ποιότητά τους, που είχε σχέση τόσο με την παραγωγή τους όπως και με την επεξεργασία τους, αλλά και να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας για όσους δούλευαν στην επιχείρησή του. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου βρέθηκε απέναντι σε προκλήσεις με προβλήματα που είχαν να κάνουν με συνεργάτες, με τη γραφειοκρατία αλλά και λόγω των πολέμων. Για παράδειγμα κατα τη διάρκεια της κατοχής ο Γερμανοί ουσιαστικά κατάσχεσαν όλον τον καπνό που είχε στις αποθήκες της η εταιρεία, χωρίς φυσικά αποζημίωση… Αργότερα όταν προσπάθησε να αυτοματοποιήσει την επικόληση της φορολογικής ταινίας πάνω στα κουτιά των τσιγάρων με ειδικές μηχανές, βρέθηκε μπροστά στις απαγορεύσεις του κράτους που ουσιαστικά προστάτευαν τους αντίπαλούς του επειδή δεν είχαν τις ίδιες μηχανές!

Θα σταθώ επίσης και σε δύο τρία σημεία που μου έκαναν εντύπωση (και θυμάμαι ακόμα). Το πρώτο, η προσωπική του παραδοχή πως αυτοβούλως θυσίασε τα παιδικά του και ανέμελα χρόνια για να εργαστεί από νωρίς, αν και ουσιαστικά αναγκάστηκε για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Το δεύτερο, η απίστευτη (για την εποχή μας) διαπίστωση ότι το ξύλο στα παιδιά (με μέτρο όπως αναφέρει) δεν είναι κακό. Και μιλάμε πάντα για έναν άνθρωπο που το έζησε αυτό ως αποδέκτης όχι επι θεωρητικής βάσης. Ο ίδιος δηλαδή παραδέχεται στο κείμενό του πως κάποιε φορές το ξύλο σαν παιδί τον συνέτισε. Αυτό φυσικά δεν είναι προτροπή από μέρους μου αν είστε γονείς αλλά απλή παρατήρηση με ένα θαυμαστικό και ίσως μια αφορμή για σκέψη. Το τρίτο και τελευταίο η αναφορά του σχετικά με τα θέματα υγείας που προέκυπταν από το κάπνισμα που είχαν ανακύψει πια τη δεκαετία του ’70 αν δεν κάνω λάθος. Παρόλο που κανείς δεν θα μπορούσε να του προσάψει ευθύνη να τα γνωρίζει όταν άρχισε το εμπόριο, εκείνος αναγνωρίζει το πρόβλημα που είχε προκύψει.

Το ουσιαστικό συμπέρασμα πάντως από το βιβλίο είναι για μένα ένα: Η επιτυχία στον εργασιακό τομέα (ηθική και υλική) και η καταξίωση απαιτεί πολύ μόχθο. Ο Παπαστράτος άρχισε από το μηδέν με ένα δάνειο 6.000 δραχμών (τότε) που ξεπλήρωσε στο ακέραιο. Και παρόλο που δεν είχε σπουδάσει, το εμπορικό δαιμόνιο το ανέπτυξε μεσα από την ίδια του την τριβή με το αντικείμενο που αγαπούσε και εξασκούσε. Ακόμα όμως κι αν είχε κληρονομήσει χρήματα ή μια «έτοιμη δουλειά» δεν θα μπορούσε να την κρατήσει χωρίς καθημερινή επίπονη εργασία. Τίποτα δεν γίνεται αυτόματα. Κι όλα αυτά πάντα με ένα αίσθημα ευθύνης, πατριωτισμού αλλά και τιμιότητας, ιδανικά που είχε από τα πρώτα του εργασιακά βήματα. Μαζί με τα αδέλφια του, που σιγά σιγά συσπείρωσε και έγιναν όλοι συνεργάτες στην εταιρεία του, κατάφερε να δημιουργήσει μία από τις πιο πετυχημένες βιομηχανίες στην Ελλάδα με σημαντικές εξαγωγές. Είναι λοιπόν ένα τρανό παράδειγμα πως η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα γόνος της κομπίνας και της αρπαχτής αλλά και ούτε απαιτεί να είναι κάποιος πλούσιος εξ αρχής. Ακόμα περισσότερο δε ότι ο στόχος δεν είναι μόνο το χρήμα. Ο ίδιος στον επίλογο του βιβλίου σημειώνει «Τα παιδιά που ξεκινούν για τη ζωή, πρέπει να πιστεύουν σε κάτι, να έχουν κάποιο ιδανικό, πέρα από τον πόθο της οικονομικής επιτυχίας.»

Για περισσότερα διαβάστε το βιβλίο που σίγουρα σας προτείνω! Θα επανέλθω με περισσότερες ενδιαφέρουσες βιογραφίες.

Read Full Post »

Είναι αρκετά σύνηθες τα τελευταία χρόνια, όταν ακούμε οικονομικές ειδήσεις, ή αυτές που αϕορούν τη ϕτώχια και χώρες του «τρίτου κόσμου» (λες και η γη δεν είναι μία…) να γίνεται αναϕορά στους ανθρώπους που «ζουν με ένα δολάριο την ημέρα», ή και λιγότερο. Οι περισσότεροι από εμάς στο άκουσμα αυτής της ϕράσης δυσκολευόμαστε να αντιληϕθούμε τι σημαίνει. Όσο κι αν κάνουμε αναγωγές στο κόστος ζωής σε αυτές τις χώρες ή τις ισοτιμίες των τοπικών νομισμάτων σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο, και στα αγαθά που κοστίζουν λιγότερο ή δεν υϕίστανται καν ως επιλογές για αυτούς τους ανθρώπους, η οπτική μας είναι κάπως θολωμένη.
Πρόσϕατα, έπεσα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ στο Youtube και κατ’ επέκταση σε μία ιστοσελίδα που παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα εκ των έσω. Μία ομάδα τεσσάρων ϕοιτητών από την Αμερική αποϕάσισε να περάσει δύο μήνες του καλοκαιριού τους ξοδεύοντας μόνο 1 δολάριο τη μέρα σε ένα χωριό της Γουατεμάλας. Το χωριό λέγεται Peña Blanca και βρίσκεται εδώ.


Αυτή την προσπάθεια την κατέγραψαν με κάμερες και το υλικό που προέκυψε έγινε το ντοκιμαντέρ στο οποίο αναϕέρομαι. Ούτε λίγο ούτε πολύ στα 5λεπτα επεισόδια που θα βρείτε και στο YouTube διαπιστώνει κανείς πόσο δύσκολη είναι αυτή η διαβίωση. Οι ϕοιτητές τα βρήκαν μπαστούνια από την πρώτη μέρα, πάνω σε θέματα διατροϕής, υγειονομικής περίθαλψης, εύρεσης εργασίας. Η συνέχεια ήταν μία προσπάθεια να βοηθήσουν το χωριό κατά το δυνατό αλλά και να προωθήσουν το ντοκιμαντέρ κάνοντας το γύρο της Αμερικής και προβάλλοντάς το σε τοπικές κοινωνίες για ευαισθητοποίηση. Τώρα βρίσκονται στα σύνορα της Συρίας για να ένα παρόμοιο πρόγραμμα. Η σελίδα όπως και το βίντεο στο YouTube λέγεται living on one.
Η αλήθεια είναι πως ο σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι τόσο να σας προτρέψει να ενισχύσετε την προσπάθειά τους (πράγμα που μπορείτε να κάνετε ϕυσικά) αλλά να αϕιερώσετε λίγο από το χρόνο σας (τα επεισόδια είναι 5λεπτα) για να δείτε με άλλη ματιά τη ζωή όσων έχουν δυσκολίες. Και στις μέρες μας αυτοί είναι και πολύ πιο κοντά από την Peña Blanca ακόμα κι αν δεν ζουν με ένα δολάριο (ή ευρώ) τη μέρα. Παρόλο που το blog είναι τεχνολογικής ϕύσεως κατά κύριο λόγο, αποϕάσισα να κάνω αυτή την «εξαίρεση» χωρίς καμία πολιτική χροιά, περισσότερο ανθρωπιστική θα έλεγα. Πιο πολύ με σκοπό να αναλογιστούμε αϕενός τις συνθήκες αυτές, αϕετέρου να εκτιμήσουμε λίγο παραπάνω όσα έχουμε.

Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.

Read Full Post »

Μέσα από αυτές τις σελίδες έχω κάνει μερικές σύντομες παρουσιάσεις τόσο έντυπων όσο και ηλεκτρονικών βιβλιών. Με αφορμή μάλιστα και ένα άρθρο σχετικά με τις πωλήσεις του Amazon  σκεφτόμουν όλα τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα των έντυπων και ηλεκτρονικών βιβλίων. Η αλήθεια είναι ότι παρ’ όλη την αύξηση των πωλήσεων των ebooks σίγουρα δεν είμαστε ακόμα σε μία περίοδο που τα έντυπα είναι είδος «υπό εξαφάνιση», πουθενά στον κόσμο πιστεύω. Σίγουρα η κρίση έχει επηρεάσει τις πωλήσεις βιβλιών περισσότερο από ό,τι οι ηλεκτρονικές εκδόσεις, αλλά δεν παύουν να κυκλοφορούν πάρα πολλοί νέοι τίτλοι. Το βασικότερο πλεονέκτημα του έντυπου βιβλίου πιστεύω πως είναι η οικεία μορφή που έχουμε όλοι στο μυαλό μας για αυτό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι κάτι που πιάνουμε στα χέρια και το νιώθουμε «δικό» μας, το ξεφυλλίζουμε και το διαβάζουμε.

Φωτογραφία Lars Aronsson via Wikimedia Commons

Φωτογραφία Lars Aronsson via Wikimedia Commons

Πολλοί βιβλιοφάγοι αρέσκονται και στη μυρωδιά του χαρτιού ή δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στη βιβλιοδεσία και το εξώφυλλο, που σε πιο «προσεγμένες» εκδόσεις δίνει και έναν τόνο πολυτέλειας.  Γίνονται βέβαια προσπάθειες απομίμησης αυτής της εμφάνισης στα ebooks (για μυρωδιά ούτε λόγος) αλλά μάλλον για να νιώσει οικεία ο ηλεκτρονικός αναγνώστης παρά για ουσιαστικό λόγο.  Αυτό όσο και να θέλει κανείς σε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο απουσιάζει. Από την άλλη η άϋλη μορφή του ebook έχει το πλεονέκτημα ότι είναι και ουσιαστικά άφθαρτη όσες φορές και να το διαβάσουμε. Αντίθετα το έντυπο βιβλίο αν περάσει από πολλά χέρια ναι μεν «πιάνει τόπο» αλλά μπορεί να καταλήξει και στα σκουπίδια αν δεν είναι προσεκτικοί οι αναγνώστες. Θα πει κανείς βέβαια αν φτάσει να ξεφτίσει ένα βιβλίο από το διάβασμα χαλάλι… Και φυσικά, όπως και να το κάνουμε, άλλη χάρη έχει μια όμορφη βιβλιοθήκη στο σπίτι μας που μπορεί ο καθένας να ρίξει μια ματιά κι άλλο να πρέπει να του δώσουμε ένα iPad για να δει τη συλλογή μας. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν προκύπτει από αυτό. Τα έντυπα βιβλία δανείζονται (προσοχή να επιστραφούν όμως…). Στα ηλεκτρονικά γνωρίζω ότι το Amazon και η Barnes & Noble  έχουν ενσωματώσει μία δυνατότητα δανεισμού στην πλατφόρμα τους αλλά αυτό μόνο για όσα βιβλία έχουν επιτρέψει οι εκδότες τους (που σίγουρα δεν τους αρέσει πολύ η ιδέα…). Στο iBookstore της Apple για την ώρα δεν υφίσταται δανεισμός (μείον ένα Apple…) ούτε και με άδεια.  Και φυσικά αφού δανείζονται πωλούνται κι όλας, ενώ μεταχειρισμένα ηλεκτρονικά δεν θα βρείτε πουθενά σε μειωμένη τιμή. Εδώ όμως τα ebooks έχουν ένα δικό τους προτέρημα καθώς συνήθως είναι φτηνότερα από τα έντυπα. Προσωπικά βέβαια πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει όχι μόνο με το κόστος παραγωγή, διανομής και δικαιωμάτων αλλά και γιατί ακόμα δεν είναι καθολική η διάδοση και η αποδοχή τους. Σε λίγα χρόνια ίσως οι όροι αντιστραφούν και όταν όλοι αναζητούν βιβλία κυρίως σε ηλεκτρονική μορφή θα βρίσκονται στο δίλημμα «Αφού το θες τώρα και εύκολο δώσε κάτι παραπάνω αλλιώς… στο βιβλιοπωλείο». Ας μην παραβλέπουμε βέβαια και το γεγονός ότι οι εκδότες ίσως δεν θα μας χαρίζουν για πάντα το μειωμένο κόστος έκδοσης ενός ebook από την τιμή στο ηλεκτρονικό ράφι. Για την ώρα λοιπόν το ebook κερδίζει στην τιμή και την ευκολία αγοράς (όπου πάντα θα έχει το πλεονέκτημα). Μπαίνεις σε ένα από τα πολλά ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία και με μερικά κλικ ή ταπ το βιβλίο κατεβαίνει στον υπολογιστή σου ή την ταμπλέτα σου. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε κι άλλο ένα προσόν, για τους συγγραφείς αυτή τη φορά, που είναι και υπέρ των αναγνωστών φυσικά. Μπορούν με πολύ μικρότερο κόστος να κάνουν μία ιδιωτική έκδοση και να πουλήσουν απευθείας στους αναγνώστες. Ακόμα και με έναν μεσάζοντα τύπου Amazon ή iBookstore το ποσοστό από την πώληση ενός βιβλίου είναι πολύ μεγαλύτερο (και πάντα ίδιο) για έναν συγγραφέα. Πέραν αυτού αν προσπαθεί να γίνει γνωστός μπορεί να δώσει ακόμα και δωρεάν ένα βιβλίο με πολύ μικρότερο κόστος και ρίσκο από το να εκδόσει ένα έντυπο βιβλίο. Άσε που καθορίζει την τιμή όποτε και όπως θέλει εκείνος. Θες να το κυκλοφορήσεις φτηνό και μετά να ανεβάσεις την τιμή; Έγινε. Θες να βγάλεις προσφορά για τις γιορτές; Με μερικά κλικ έτοιμο. Οι ευκολίες τους ebook βέβαια δεν σταματούν εδώ. Μπορεί να μην έχουμε όμορφα στοιβαγμένα τα βιβλία μας στη βιβλιοθήκη μας αλλά τα βρίσκουμε όλα μέσα στον ηλεκτρονικό αναγνώστη μας αρκεί να τον έχουμε μαζί μας.

Φωτογραφία Evan-Amos (Own work) [Public domain], via Wikimedia Commons

Φωτογραφία Evan-Amos (Own work) [Public domain], via Wikimedia Commons

Ένα Kindle π.χ. χωράει τόσα βιβλία που θα θέλαμε φορτηγό για να τα κουβαλήσουμε. Να προσθέσω τους σελιδοδείκτες που δεν χάνονται, τις σημειώσεις πάνω στο κείμενο ,που μπορούμε να προσθαφαιρέσουμε κατά το δοκούν, και την εύκολη μετάφραση λέξεων σε ξενόγλωσσα βιβλία και ίσως ένας φανατικός αναγνώστης να αρχίσει να σκέπτεται την αγορά ενός ebook reader ή tablet. Που όμως πέραν του κόστους αγοράς θα πρέπει να το έχει και φορτισμένο για να μπορεί να διαβάζει! Οι συσκευές τύπου epaper βέβαια έχουν πολύ μεγάλη διάρκεια μπαταρίας με μία φόρτιση αλλά προσωπικά  βρίσκω ενοχλητικό το αναβόσβημα της οθόνης τους σε κάθε αλλαγή σελίδας (περί ορέξεως βέβαια…). Τα tablets από την άλλη είναι σχετικά ακριβότερα. Και εδώ προκύπτει κι ένα άλλο ζήτημα. Καλό το ηλεκτρονικό με όλη τη βιβλιοθήκη μέσα, αλλά στην παραλία π.χ. έχουμε ένα θεματάκι να το πάρουμε. Όχι τόσο γιατί δεν είναι πρακτικό αλλά για τους ελαφροχέρηδες… Ενώ το κλασσικό βιβλιαράκι και στην άμμο να το παρατήσεις ποιός θα το βουτήξει; Άμα είναι να κάνω μπάνιο και να κοιτάω μην μου βουτήξουν το iPad χαιρετίσματα. Αστό σπίτι καλύτερα. Αρκεί βέβαια και το βιβλιαράκι να μην είναι και κανένας τόμος 2 κιλά γιατί θα το αφήσω κι αυτό! Και μιας και είμαστε στην παραλία ας σκεφτούμε και λίγο το περιβάλλον. Τα έντυπα βιβλία καταναλώνουν πολύ χαρτί (που αν είναι και πατάτα το βιβλίο, πάει χαμένο). Τουλάχιστον όμως ανακυκλώνονται εν μέρει ή γίνονται προσάναμα. Οι ηλεκτρονικές συσκευές ξέρετε τι αποτύπωμα άνθρακα έχουν για να παραχθούν; Αφήστε που όταν «γεράσουν» είναι πολύ δύσκολη η ανακύκλωσή τους (αν δεήσει ο χρήστης να τις ανακυκλώσει και δεν τις πετάξει στα σκουπίδια).

Όπως καταλαβαίνετε η μάχη είναι αμφίρροπη και η απόφαση για να διαλέξει κανείς είναι δύσκολη.

Εσείς ποια κατηγορία προτιμάτε; Έχετε κατά νου κανένα άλλο μειοπλέκτημα (μειονέκτημα και πλεονέκτημα μαζί);

Read Full Post »

Μετά την ανάρτηση για το Google Glass, δεν περίμενα να ασχοληθώ ξανά τόσο σύντομα με τον γίγαντα της αναζήτησης. Ο διαγωνισμός όμως με τίτλο «Doodle 4 Google: «Η Ελλάδα μου»» πραγματικά μου τράβηξε την προσοχή. Τα Doodles είναι ουσιαστικά καλλιτεχνικές εκδοχές για το λογότυπο της Google, που έχουν γίνει πια πολύ δημοφιλείς, και τις βλέπουμε συχνά στην κεντρική σελίδα του Γούγλη με αφορμή συνήθως κάποιες ιδιαίτερες μέρες ή επετείους γέννησης διασήμων και ξεχωριστών ανθρώπων. Για την περίπτωσή μας όμως το Google διοργανώνει διαγωνισμό ζωγραφικής για τα παιδιά στα ελληνικά σχολεία (σε τέσσερις υποκατηγορίες αναλόγως ηλικίας και τάξης) ωστε να δημιουργήσουν το δικό τους Doodle! Ο τελικός νικητής που θα προκύψει μετά από ψηφοφορία από τους χρήστες (αφού πρώτα επιλέχθηκαν οι 15 καλύτερες από κάθε κατηγορία από κριτική επιτροπή) θα βραβευθεί και το Doodle του θα εμφανιστεί στην κεντρικη σελίδα. Στη σελίδα του Doodle 4 Google θα βρείτε όλες τις υποψηφιότητες ανα κατηγορία, που μπορείτε να ψηφίσετε φυσικά. Τα Doodles είναι καταπληκτικά ακόμα και από τους μικρότερους μαθητές και πραγματικά πιστεύω ότι μπορεί να δυσκολευτείτε να διαλέξετε. Πέραν αυτού είναι και πολύ πρωτότυπα και με πολύ όμορφα σχέδια που κάνουν το ελληνικό στοιχείο και τον πολιτισμό μας να ξεχωρίζει. Αν και εγώ είμαι εντελώς άσχετος με τη ζωγραφική πραγματικά έμεινα με ανοικτό το στόμα όταν είδα μερικά από τα σχέδια. Ακόμα και αυτά των παιδιών της πρώτης δημοτικού μου φαίνονται αριστουργήματα! Άμα έχει το ταλέντο το παιδί…

Βιαστείτε να ψηφίσετε!

 

Read Full Post »

Πριν από λίγο καιρό, με αφορμή ένα ντοκυμανταίρ που είδα για τη ζωή ενός Έλληνα ηθοποιού έψαξα λίγο παραπάνω στο ίντερνετ και βρήκα μία φοβερή πηγή περιεχομένου. Αυτή είναι η σελίδα των ψηφιακών αρχείων της ΕΡΤ που βρίσκεται στην παρακάτω διεύθυνση : http://www.ert-archives.gr http://www.hprt-archives.gr

Σύμφωνα λοιπόν με όσα αναφέρει η ίδια η σελίδα από το 2008 η ΕΡΤ ξεκίνησε την ψηφιοποίηση των αρχείων της που περιλαμβάνουν οπτικοακουστικό υλικό (βίντεο, φωτογραφιές, ηχογραφήσεις, μουσική σε έντυπη μορφή, κείμενα θεατρικών παραστάσεων κλπ).

Πιο συγκεκριμένα το αρχείο είναι χωρισμένο στους παρακάτω τομείς (όσοι έχουν συνδέσμους είναι εν μέρει διαθέσιμοι και μέσω διαδικτύου).

  • Ταινιοθήκη Τηλεόρασης (90.000 εκπομπές και 18.000 ταινίες)
  • Αρχείο Ειδήσεων Τηλεόρασης (50.000 αρχεία ειδήσεων από το 1910 και μετά)
  • Αθλητικό Αρχείο Τηλεόρασης (50.000 αθλητικά ρεπορτάζ και εκπομπές)
  • Κοινοβουλευτικό αρχείο τηλεόρασης (3.500 αρχεία από συνεδριάσεις της βουλής.)
  • Αρχείο Ειδήσεων Ραδιοφώνου
  • Αθλητικό Αρχείο Ραδιοφώνου
  • Θεατρική Βιβλιοθήκη Ραδιοφώνου (κείμενα και ηχητικά από θεατρικές παραστάσεις ραδιοφώνου)
  • Δισκοθήκη–Ταινιοθήκη Ραδιοφώνου (χιλιάδες μαγνητοταινίες, δίσκοι και cd με μουσική από το 1950 και μετά)
  • Μουσική Βιβλιοθήκη (15.000 έργα σε μορφή παρτιτούρας)
  • Φωτογραφικό Αρχείο (πάνω από 300.000 φωτογραφίες με γεγονότα των πολέμων, της καλλιτεχνικής και κοινωνικής ζωής, και τη δραστηριότητα της ΕΡΤ)

Η βιβλιοθήκη αυτή αποτελεί το 70% του συνολικού οπτικοακουστικού ελληνικού περιεχομένου και συνεχίζει να ενημερώνεται τόσο με νέο περιεχόμενο όσο και με παλαιότερο που ακόμα δεν έχει ψηφιοποιηθεί. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τον όγκο της πληροφορίας που βρίσκεται θαμμένος μέσα σε όλη αυτή την βιβλιοθήκη. Κάνοντας κλικ στους αντίστοιχους συνδέσμους μπορείτε να κάνετε αναζήτηση αν κατηγορία περιχομένου, τίτλο, σκοπό κλπ αλλά και με λέξεις κλειδιά τα οποία μπορείτε να αναζητήσετε τόσο στους τίτλους όσο και στις περιγραφές των έργων. Ενδεικτικά από το αρχείο των βίντεο βρήκα σχεδόν στην τύχη τα παρακάτω:

  • Αθλητικούς αγώνες στη δεκατετία του 1940
  • Εγκαίνια έκθεσης παιχνιδιών στο Ζάππειο το 1970
  • Εκπομπές από το Θέατρο της Δευτέρας (ολόκληρες)

Αντίστοιχα στις φωτογραφίες υπάρχουν (έως σήμερα) σχεδόν 2.000 φωτογραφιές από τη μικρασιατική εκστρατεία, αλλά και πολλές φωτογραφίες της προσωπικής συλλογής του Πέτρου Πουλίδη από το λιμάνι του Πειραιά και διάφορες περιοχές της Αθήνας, από την καθημερινότητα της ζωής κλπ.

Στη Μουσική βιβλιοθήκη βρήκα παρτιτούρες κάθε είδους αλλά λόγω ασχετοσύνης με τη μουσική σας προτείνω να δείτε μόνοι σας αν είστε γνώστες.

Προσωπικά θεωρώ αυτό το έργο πολύ σημαντικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς τη δουλειά που απαιτείται από πάρα πολλά άτομα και φυσικά τις εγκαταστασεις και τον εξοπλισμό χρησιμοποιούν. Αν λοιπόν ψάχνετε κάποια παλιά εκπομπή που βλέπατε μικροί στην τηλεόραση, ή θελετε να γυρίσετε πίσω στο χρόνο ξεφυλλίζοντας φωτογραφίες από γεγονότα που συνέβησαν πολύ πριν γεννηθείτε το αρχείο της ΕΡΤ αξίζει λίγο από το χρόνο σας.

Update: Μετά από το κλείσιμο της ΕΡΤ, η ιστοσελίδα έχει πέσει δυστυχώς. Όταν ανοίξει ξανά θα ενημερώσω τη σελίδα.

Update2: Η σελίδα έχει αλλάξει διεύθυνση (ως Δημόσια τηλεόραση πια). http://www.hprt-archives.gr
Ευχαριστώ τον mcsotos που το κοινοποίησε.

Read Full Post »

Older Posts »